"Moja teściowa mnie nie szanuje, a moja żona jeszcze jej broni. Mam wrażenie, że one dwie trzymają sztamę przeciwko mnie, a ja jestem w domu tylko po to, żeby im służyć i być workiem treningowym do wytykania błędów. Niedawno jednak teściowa przesadziła".

"Moja siostra to taki typowy mieszczuch – wiecie, zawsze wszystko lepsze w mieście, a wieś to dla niej synonim "zaścianka". Śmieje się ze mnie, że mieszkam wśród kur i krów, ale kiedy przychodzi czas ferii, to nagle moja wieś zamienia się w najmodniejszy kurort dla jej dziecka. I tylko ja widzę tu pewną hipokryzję".

"Mój mąż, z którym jestem od piętnastu lat, ostatnio wpadł na – jego zdaniem – romantyczny i wzruszający pomysł. Otóż postanowił, że odnowimy naszą przysięgę małżeńską. Dla wielu kobiet byłby to cudowny gest, dowód miłości, zaangażowania i chęci ponownego przyrzeczenia sobie wierności, szacunku i miłości do grobowej deski. Niestety, w moim przypadku jest zupełnie inaczej. Od dwóch lat rozważam rozwód".

"Kiedy myślisz o ślubie, wyobrażasz sobie miłość, wspólne życie, romantyczne chwile i może trochę sprzeczek o pilot od telewizora. Ale co, jeśli twój narzeczony oznajmia, że 'dla sprawiedliwości' powinnaś przepisać na niego swoje mieszkanie... Brzmi absurdalnie: a jednak to właśnie spotkało mnie. I szczerze mówiąc – nadal próbuję zrozumieć, jakim cudem taka 'sprawiedliwość' miałaby działać".

"Przepraszam, ale czy ktoś może mi wytłumaczyć, dlaczego mężczyźni uważają, że kobiety po ciąży muszą od razu wyglądać jak modelki z wybiegu... Mój mąż ostatnio 'delikatnie' zasugerował, że może powinnam popracować nad sobą, bo przecież 'byłam taka zgrabna przed ciążą'. Ja, która właśnie urodziłam człowieka, mam teraz rzucić wszystko i biec na siłownię... A on: leży na kanapie, zajada chipsy i twierdzi, że 'tata-figurę' można mieć całe życie. Ludzie, to jest jakiś absurd".

"Wyobraźcie sobie tę sytuację: proponuję synowi tygodniowy wyjazd w góry, świeże powietrze, szlaki, widoki – no po prostu zimowa sielanka. A on na to: 'Nie ma śniegu, więc nie ma po co'. W moich czasach wyjazd na ferie był świętem, niezależnie od pogody. A teraz: zero entuzjazmu, bo 'co ja tam będę robił'. Wychowujemy pokolenie, które bez ekranu, Wi-Fi i idealnych warunków pogodowych nie potrafi się dobrze bawić".

"Może ktoś jeszcze pamięta czasy, kiedy ferie oznaczały rzucanie śnieżkami, budowanie fortów i samodzielne wymyślanie zabaw... Bo moje dzieci chyba o tym nie słyszały. W ich świecie ferie to czas, kiedy mama staje się osobistym clownem, reżyserem i menedżerem kreatywności. A kiedy próbuję im powiedzieć, że mogą bawić się same: 'Ale maaamooo, nudzi mi się!'. Serio: czyli naprawdę rodzice muszą być 24/7 rozrywkowymi showmanami".

"Wyobraźcie sobie zebranie rodziców dzieci przystępujących do Pierwszej Komunii: wszyscy notują daty prób, ustalają szczegóły mszy, a nagle proboszcz ogłasza, że stroje dzieci muszą być z konkretnej firmy, bo 'tylko takie będą odpowiednie'. Przepraszam, ale czy my tu mówimy o sakramencie, czy o pokazie mody... Serio, nie wiem, czy Kościół zaczyna inwestować w marketing, czy po prostu ktoś wpadł na pomysł, jak skutecznie zirytować parafian".

"Wyobraźcie sobie, że moja siostra urządziła chrzciny swojego dziecka, a ja dowiedziałam się o nich… z internetu. Powód: podobno 'nie chodzę do kościoła' i to by nie pasowało do charakteru uroczystości. Aha, bo przecież ja na pewno chciałam rozwijać jakieś heretyckie wątki przy torcie i życzeniach..."

"Nie wiem, czy macie takich rodziców, którzy uwielbiają wtrącać się w wasze życie, ale jak przychodzi co do czego – umywają ręce... Moi rodzice właśnie dali mi i mojemu mężowi lekcję 'odpowiedzialności', bo ich zdaniem 'trzeba było myśleć, zanim wzięliście takie mieszkanie'. A wszystko to od osób, które potrafią wydać fortunę na wędzarkę do kiełbasy, bo przecież 'to inwestycja w rodzinne spotkania'. Serio, jestem jeszcze w szoku. I może trochę wkurzona".

"Czy w Waszych rodzinach też wszystko kręci się wokół jednej osoby... Bo u mnie od jakiegoś czasu każde święto to teatr jednego aktora – mojej babci Zosi. Tym razem przeszła samą siebie. Kiedy usłyszała, że na urodzinach mojego syna będzie domowy tort, zapowiedziała, że się nie pojawi. I wiecie co: była śmiertelnie poważna. Czyli rodzinne uroczystości muszą zamieniać się w festiwal oczekiwań".

"Co roku przyjmujemy księdza po kolędzie. Zawsze jest herbatka, rozmowa o parafii i krótkie błogosławieństwo domu. Wszystko w miłej atmosferze, aż do tegorocznej wizyty, która zaczęła się jak zwykle, ale skończyła pytaniem, po którym prawie zakrztusiłam się własnym powietrzem: 'A dlaczego nie macie więcej dzieci'. Przepraszam bardzo, ale czy to jest w ogóle pytanie na kolędę..."

"Już mi ręce opadają. Chodzi o moją teściową. Człowiek chciałby się dogadać, ale ona wie lepiej, co powinno się dziać w mojej kuchni. A dokładniej – co powinno lądować na talerzu jej synka, czyli mojego męża".

"Kiedy mój syn ożenił się z kobietą, która ma dziecko z poprzedniego małżeństwa, przyjęłam to z pełnym wsparciem. 'Najważniejsze, żeby byli szczęśliwi' – powtarzałam sobie. Ale kilka dni temu usłyszałam coś, co kompletnie mnie zaskoczyło. Synowa oznajmiła, że nie planuje rodzić kolejnych dzieci, bo 'już jedno ma i jej to wystarczy'".