"Wyobraźcie sobie, że moja siostra urządziła chrzciny swojego dziecka, a ja dowiedziałam się o nich… z internetu. Powód: podobno 'nie chodzę do kościoła' i to by nie pasowało do charakteru uroczystości. Aha, bo przecież ja na pewno chciałam rozwijać jakieś heretyckie wątki przy torcie i życzeniach..."

"Nie wiem, czy macie takich rodziców, którzy uwielbiają wtrącać się w wasze życie, ale jak przychodzi co do czego – umywają ręce... Moi rodzice właśnie dali mi i mojemu mężowi lekcję 'odpowiedzialności', bo ich zdaniem 'trzeba było myśleć, zanim wzięliście takie mieszkanie'. A wszystko to od osób, które potrafią wydać fortunę na wędzarkę do kiełbasy, bo przecież 'to inwestycja w rodzinne spotkania'. Serio, jestem jeszcze w szoku. I może trochę wkurzona".

"Czy w Waszych rodzinach też wszystko kręci się wokół jednej osoby... Bo u mnie od jakiegoś czasu każde święto to teatr jednego aktora – mojej babci Zosi. Tym razem przeszła samą siebie. Kiedy usłyszała, że na urodzinach mojego syna będzie domowy tort, zapowiedziała, że się nie pojawi. I wiecie co: była śmiertelnie poważna. Czyli rodzinne uroczystości muszą zamieniać się w festiwal oczekiwań".

"Już mi ręce opadają. Chodzi o moją teściową. Człowiek chciałby się dogadać, ale ona wie lepiej, co powinno się dziać w mojej kuchni. A dokładniej – co powinno lądować na talerzu jej synka, czyli mojego męża".

"Kiedy mój syn ożenił się z kobietą, która ma dziecko z poprzedniego małżeństwa, przyjęłam to z pełnym wsparciem. 'Najważniejsze, żeby byli szczęśliwi' – powtarzałam sobie. Ale kilka dni temu usłyszałam coś, co kompletnie mnie zaskoczyło. Synowa oznajmiła, że nie planuje rodzić kolejnych dzieci, bo 'już jedno ma i jej to wystarczy'".

"Kiedy życie rzuca ci pod nogi kłody, a raty zjadają resztki twojej godności, wpadasz na 'genialny' pomysł: przeprowadzka do teściowej. W teorii brzmi to jak rozsądne rozwiązanie – w praktyce to mieszanka komedii i dramatu. Po pięciu miesiącach mieszkania z teściową wiem jedno: jeśli chcesz dowiedzieć się, czym naprawdę jest życie, zamieszkaj z rodziną pod jednym dachem".

"Wyobraźcie sobie sytuację: moja mama złamała rękę, więc oczywiście postanowiłam pojechać do niej na kilka dni, żeby pomóc w codziennych sprawach. Mój mąż: zamiast powiedzieć 'kocham cię, dbaj o mamę', zrobił awanturę, bo przecież 'kto teraz będzie gotował i prasował jego koszule?'. Ludzie, błagam, czy ktoś mi wytłumaczy, jakim cudem dorosły facet wciąż nie potrafi zadbać o siebie..."

"Jako matka zawsze chciałam, żeby moja córka była szczęśliwa. Zawsze ją wspierałam, pomagałam, jak tylko mogłam, a kiedy wyszła za mąż, miałam nadzieję, że będzie żyć jak w bajce. Niestety, kilka dni spędzonych w ich mieszkaniu wystarczyło, żebym zrozumiała, że coś tu mocno nie gra. Mąż mojej córki traktuje ją jak darmową pomoc domową, a ja miałam ochotę wrzucić mu te wszystkie brudne skarpetki, które zostawia wszędzie, prosto do filiżanki z herbatą".

"Przez całe życie miałam z synem niesamowitą relację. Był nie tylko moim dzieckiem, ale też najlepszym przyjacielem, powiernikiem i wsparciem. Aż pewnego dnia pojawiła się ONA – moja synowa. I wszystko się zmieniło. Teraz czuję, jakbyśmy byli sobie obcy. Czyli naprawdę ślub oznacza, że matka schodzi na drugi plan... A może to ja wymagam za dużo..."

"Niektórzy marzą o spokojnym, samotnym życiu w wieku 50+. Ja tymczasem wciąż mieszkam z moją 80-letnią mamą, która codziennie przypomina mi, że 'kiedyś to wszystko wyglądało inaczej'. Jak to jest żyć z kimś, kto jednocześnie gotuje najlepsze obiady, ale też pyta cię pięć razy dziennie, dlaczego jeszcze nie wyszłaś za mąż... Cóż, to coś pomiędzy sitcomem a reality show. Momentami nie wiem, czy bardziej kocham moją mamę, czy tracę przez nią rozum".

"Nie wiem, czy to ja jestem z innej planety, czy świat oszalał, ale ostatnio moja synowa wpadła na 'genialny' pomysł, który w jej głowie miał rozwiązać wszystkie ich problemy. Zapytała mnie, czy nie chciałabym zamienić się z nimi mieszkaniami. Tak po prostu. Oni wprowadziliby się do mojego dużego, trzypokojowego mieszkania, a ja – 60-letnia kobieta – miałabym przenieść się do ich klitki z aneksem kuchennym. Kiedy powiedziałam 'nie', usłyszałam, że jestem 'egoistką'. A teraz mój syn patrzy na mnie jak na jakiegoś wroga publicznego numer jeden".

"Kiedy mój syn oznajmił, że po ślubie zamierza zamieszkać u mnie razem ze swoją żoną, myślałam, że to jakiś żart. Ale nie, mówił poważnie. Nie będę owijać w bawełnę – powiedziałam 'nie'. I nagle zrobiłam się tą złą. Teściowa, która 'nie chce pomóc młodym' i 'nie rozumie dzisiejszych czasów'. Tylko czy naprawdę muszę oddawać swój dom i spokój, żeby uszczęśliwić innych - może to ja czegoś nie rozumiem..."

"Teściowa zawsze 'wie lepiej'. Wie lepiej, jak gotować, sprzątać, a nawet jak powinny wyglądać kanty na koszuli mojego męża. Problem w tym, że od jakiegoś czasu czuję, że jej drobne uwagi to nic innego jak próba przekonania mojego męża, że się do niego nie nadaję. A mąż - twierdzi, że wszystko wymyślam".

"Przygotowania do Pierwszej Komunii Świętej w pełni, a ja już zaczynam się zastanawiać, czy to wszystko ma sens. Nie chodzi mi o samą uroczystość, ale o pierwszy kontakt mojego ośmioletniego syna z czymś tak poważnym, jak spowiedź. Od kilku dni budzi się w nocy z pytaniem: "Mamo, co będzie, jak zapomnę powiedzieć jakiś grzech..."