"Podoba mi się styl mojej córki i przyznaję, że często kupuję dokładnie takie same ubrania, jak ona. Przecież dzięki młodzieżowej modzie automatycznie odejmuję sobie lat. Moja sąsiadka jednak ostatnio zaskoczyła mnie stwierdzeniem, że w takim stylu wyglądam groteskowo. Na pewno jest po prostu zazdrosna".

"Moja mama to mistrzyni sprzeczności. Kiedyś jasno postawiła sprawę: 'Nie będę babcią na zawołanie, mam swoje życie!'. Spoko, zaakceptowaliśmy to i staraliśmy się nie wchodzić jej w paradę. A teraz dzwoni do mnie średnio raz w tygodniu, pytając: 'Czemu wnuki mnie nie odwiedzają... Czy ja zrobiłam coś złego...'. Ludzie, błagam, czy to tylko ja mam wrażenie, że starsze pokolenie kompletnie nie widzi, jak samo sobie komplikuje życie..."

"To miał być spokojny Dzień Babci i Dziadka, pełen uśmiechów, laurki od dzieci i wspólnego ciasta. Zamiast tego dowiedziałam się, że dziadkowie urządzili sobie 'szaleństwo zakupowe' na koszt nasz – rodziców. Kiedy dzieci przyszły z nowymi zabawkami, które 'dała babcia', poczułam coś między szokiem a rozbawieniem. Nie wiem, co bardziej mnie oburza – brak jakiejkolwiek konsultacji czy fakt, że dowiedziałam się o wszystkim przypadkiem, przy kawie".

"Nie sądziłam, że laurka od siedmiolatki może wywołać tyle dramatu. A jednak. Moja mama – świeżo upieczona babcia roku – stwierdziła, że jej wnuczka 'mogła się bardziej postarać', bo laurka, którą dostała na Dzień Babci, była 'zbyt mało kolorowa'. Powiedzieć, że mnie zamurowało, to mało".

"Myślałam, że czasy, gdy kobieta miała siedzieć cicho i spełniać każde życzenie męża, skończyły się na dobre. Jak się okazuje, niektórzy wciąż tkwią mentalnie w Średniowieczu. I to na serio, bo w zeszłą niedzielę, podczas mszy, ksiądz z ambony postanowił mnie 'oświecić', że moim głównym celem w życiu jest pokora wobec mężczyzn. Aż zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem nie cofnęłam się w czasie o jakieś 500 lat..."

"Moja żona zażądała ode mnie wymiany całej garderoby. Jej mama przyjeżdża do nas na dwa tygodnie i – jak twierdzi moja ukochana małżonka – nie godzi się, abym paradował po domu w swoim niby bezguściu, bo teściowa to kobieta dystyngowana i z pewnością nie byłaby w stanie znieść mojego stylu".

"Gdyby nie my, nie byłabyś tu, gdzie jesteś" – usłyszałam od moich rodziców, kiedy delikatnie odmówiłam ich prośbie o "symboliczną" część mojej pensji. Wychowali mnie, karmili i posyłali do szkoły, bo są moimi rodzicami, a teraz mam za to płacić... Czyli dziecko to inwestycja, która ma przynieść zwrot. Czyli teraz rodzice naprawdę mogą wymagać od swoich dzieci takiego "zrewanżowania się" za wychowanie".

"Wyobraźcie sobie wieczór idealny: romantyczna kolacja z mężem, przy świecach, w eleganckiej restauracji. Dzieci zostawiliśmy z babcią, więc w końcu mieliśmy chwilę tylko dla siebie. A potem – bum! Stolik obok zajmuje rodzina z dwójką dzieci, które wydają się rywalizować o tytuł "Najgłośniejszego Człowieka Wszechświata".

"Rodzinne wyjazdy – w teorii brzmi jak sielanka: wspólne ognisko, spacer po lesie, śmiech dzieci. W praktyce? Koszmar, bo najwyraźniej ktoś postanowił, że moją rolą jest bycie nianią dla wszystkich dzieci, które tylko znajdą się w promieniu kilometra. Mój pies - on najwyraźniej nie był wystarczająco "uroczy", żeby ktoś zajął się nim choć przez chwilę. To chyba ja coś źle zrozumiałam albo cała rodzina ma dziwne priorytety".

"Wyobraźcie sobie, że jedziecie na rodzinny weekend do hotelu, żeby odpocząć, zmienić otoczenie, no i poczuć się choć trochę jak na wakacjach. A potem, w restauracji, podchodzi do was kelner i delikatnie sugeruje, że może lepiej byłoby, gdybyście zjedli gdzie indziej, bo... dzieci przeszkadzają dorosłym. Przepraszam bardzo, ale czy dzieci to goście drugiej kategorii..."

"To nie jest żart ani odcinek programu komediowego. Moi rodzice oświadczyli, że w tym roku na Wielkanoc zapraszają tylko moje rodzeństwo, bo ich dzieci są "spokojniejsze". A moje podobno zbyt głośne. No cóż, przepraszam bardzo, że moje dzieci nie są milcząco siedzącymi aniołkami z reklam jogurtu. Wychodzi, że dziadkowie naprawdę mają prawo decydować, z którymi wnukami chcą świętować".

"Kiedy sąsiad powiedział mi wprost, że nie zamierza sprzątać po swoim psie, bo "chodniki są dla wszystkich", myślałam, że się przesłyszałam. Bp to oznaczałoby, że teraz muszę traktować każdy spacer jak tor przeszkód, gdzie zamiast cieszyć się widokami, pilnuję, żeby nie wdepnąć w "niespodziankę".

"Moja własna matka, osoba, której wsparcia powinnam oczekiwać bezwarunkowo, regularnie staje po stronie mojego męża, nawet gdy ewidentnie to ja mam rację".

"Wyobraźcie sobie, że idziecie na wywiadówkę z przekonaniem, że wszystko jest w porządku. A potem dowiadujecie się, że pieniądze, które wpłacacie na składki klasowe, mają pokryć nie tylko potrzeby waszego dziecka, ale też dzieci rodziców, którzy składek nie płacą. Czyli dla waszych dzieci zostaje mniej".