"Miało być idealnie – wspólny zimowy wyjazd, górskie widoki, śnieżne szaleństwo i wieczory przy kominku. Ale zamiast tego, przed wyjazdem wpadliśmy w absurdalną sytuację, która przetestowała naszą przyjaźń. Znajomi uznali, że powinniśmy zapłacić więcej, bo "zarabiacie lepiej, więc to tylko sprawiedliwe".

"Wyobraźcie sobie rodzinny wyjazd: świąteczna atmosfera, śnieg za oknem, dzieci cieszące się wolnym czasem, a wy w końcu odpoczywacie. Brzmi jak bajka... Cóż, w naszym przypadku bajka zmieniła się w farsę, bo obsługa hotelu postanowiła traktować nasze dzieci jak powietrze. A powód: "Są za głośne".

"Czasami myślę, że moi sąsiedzi pochodzą z innej planety. A najbardziej wyróżnia się pan Janek z naprzeciwka. Jego pies – piękny, młody owczarek – spędza całe dnie na łańcuchu. Tak, dobrze czytacie: łańcuchu. Na moje pytanie, dlaczego nie pozwala mu się trochę poruszać, odpowiedział, że 'to normalne' i że 'psy na wsi zawsze tak żyły'. No cóż, może kiedyś to było 'normalne', ale mamy XXI wiek, a nie średniowiecze".

"Szkoła powinna być miejscem, w którym dzieci uczą się myśleć samodzielnie, zadawać pytania i rozwijać ciekawość. Przynajmniej tak mi się wydawało. Ale po ostatniej sytuacji z moim synem zaczynam się zastanawiać, czy w szkołach obowiązuje nowy program nauczania – 'milcz i wykonuj rozkazy'. Jak inaczej wytłumaczyć uwagę za to, że zapytał nauczyciela: 'A po co nam to zadanie?"

"Mam córkę, ma 21 lat, i od jakiegoś czasu zachowuje się, jakby straciła głowę. Poznała chłopaka i to ledwie kilka miesięcy temu, a już mówi, że jest zakochana. Ostatnio na niedzielnym obiedzie zaczęli coś przebąkiwać, że planują się zaręczyć".

"Wychowywanie dziecka w dzisiejszych czasach to ciągła walka. Ostatnio najbardziej rozłożyło mnie na łopatki, gdy mój 9-letni syn wrócił ze szkoły smutny, bo inne dzieci robiły sobie żarty z jego… używanego plecaka".

"Każdy rodzic chce, żeby jego dziecko czuło się w szkole akceptowane i wspierane. To tam powinno rozwijać swoje talenty i pewność siebie. Tymczasem moja córka wróciła ostatnio do domu zapłakana, bo nauczycielka rzuciła w jej stronę tekst, który wbił mnie w fotel: 'Z takim podejściem nigdy niczego nie osiągniesz, bo jesteś zbyt nieśmiała'. Tak, naprawdę niektórzy dorośli ludzie uważają, że takie komentarze są na miejscu".

"Partnerstwo w związku powinno opierać się na rozmowie, kompromisach i wzajemnym szacunku. Tak przynajmniej myślałam do momentu, kiedy mój partner postanowił zafundować sobie nowy samochód – używając naszych wspólnych pieniędzy – i nawet nie zapytał mnie o zdanie. Nie wiem, co bardziej mnie wkurzyło: fakt, że wydał pieniądze bez konsultacji, czy to, że teraz mamy w garażu pojazd, który wygląda jak statek kosmiczny z promocji”.

"Każda z nas lubi być doceniana. Nie oczekuję, że partner zasypie mnie biżuterią czy zabierze na Malediwy, ale wiecie – czasem fajnie dostać coś wyjątkowego. Tymczasem mój ukochany ostatnio zaszalał... ale nie dla mnie. Kupił swojej siostrze drogi prezent, a ja na urodziny dostałam bukiet kwiatów. Wychodzi, że ja jestem dodatkiem do tej relacji albo może dziewczyną drugiej kategorii".

"Po ciąży wiele się zmienia – ciało, nawyki, priorytety. Ale jedno powinno pozostać niezmienne: szacunek w związku. Niestety, mój partner chyba zapomniał o tej zasadzie, bo ostatnio stwierdził, że 'jestem mniej atrakcyjna niż przed urodzeniem dziecka'. A ja patrzę na niego, jak wcina chipsy na kanapie, i myślę: 'Serio, jesteś pewien, że akurat ty chcesz o tym rozmawiać...”

"Do Wielkanocy zostało jeszcze sporo czasu, a mój mąż już teraz zdążył zafundować mi temat do kłótni, który idealnie nadaje się na rodzinny dramat roku. Kiedy poruszyłam temat planowania świąt, stwierdził, że moich rodziców w tym roku 'lepiej nie zapraszać'. Bo ich nie lubi. Że to niby on jest dyrektorem rodzinnego biura zaproszeń".

"Każde dziecko czasem płacze – to normalne. Zgubiło ulubioną zabawkę, stłukło kolano albo po prostu ma gorszy dzień. Ale mój partner wydaje się uważać, że łzy to zbrodnia przeciwko spokojowi domowemu. 'Przestań płakać, bo nie ma powodu!' – rzuca do dzieci przy każdej możliwej okazji".

"Relacje z teściową nigdy nie należały do najłatwiejszych, ale ostatnio przeszła samą siebie. Podczas rodzinnego obiadu, ot tak, między ziemniakami a kompotem, oznajmiła, że 'nie lubi najmłodszego wnuka'. Dlaczego: bo 'nie przypomina jej rodziny'. Jak można w ogóle tak myśleć, a co dopiero powiedzieć coś takiego na głos".

Mam 28 lat i planuję ślub z moim narzeczonym, którego bardzo kocham. Jesteśmy razem od czterech lat, a dwa lata temu się zaręczyliśmy. Wszystko układało się dobrze, aż do teraz. Moi rodzice chcą, żeby mój narzeczony podpisał intercyzę. Twierdzą, że to dla mojego bezpieczeństwa i że nie powinnam wchodzić w małżeństwo bez takiego dokumentu. Mówią, że to normalna rzecz, która zabezpiecza majątek obu stron, i że to nic osobistego. Jednak mój narzeczony uważa inaczej.