"Podoba mi się styl mojej córki i przyznaję, że często kupuję dokładnie takie same ubrania, jak ona. Przecież dzięki młodzieżowej modzie automatycznie odejmuję sobie lat. Moja sąsiadka jednak ostatnio zaskoczyła mnie stwierdzeniem, że w takim stylu wyglądam groteskowo. Na pewno jest po prostu zazdrosna".
Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Czekamy na historie pod adresem: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.
Noszę takie same ubrania, jak moja nastoletnia córka
Mam 45 lat i nie, nie uważam się za starą. A jednak ostatnio coraz częściej czuję, że społeczeństwo, a zwłaszcza niektóre jednostki, chcą mi wmówić, że powinnam pogodzić się z upływającym czasem i dostosować swoje życie do jakichś sztywnych norm.
Mam 19-letnią córkę i przyznaję – często podziwiam jej styl ubierania się. Młodzież dzisiaj nosi świetne ubrania – kolorowe, modne, wygodne. Pomyślałam, że dzięki takim ciuchom mogłabym się automatycznie odmłodzić. Z tego właśnie powodu zaczęłam kupować ubrania w tych samych sklepach, co moja córka. Czasem nawet wybieramy identyczne rzeczy – luźne bluzy, sneakersy, jeansy z dziurami, modowe dodatki. Nie robię tego, by kogokolwiek udawać, ale by dobrze się czuć – bo właśnie w takich ubraniach czuję się sobą.
Sąsiadka wypaliła, że wyglądam groteskowo
I tak sobie żyłam, ciesząc się nowym podejściem do mody, aż pewnego dnia moja sąsiadka, pani Janina, postanowiła mnie brutalnie sprowadzić na ziemię. Spotkałyśmy się przypadkiem na klatce schodowej, kiedy wychodziłam z domu w dżinsach z wysokim stanem i krótkiej bluzie. Już od razu zauważyłam jej spojrzenie, ale dopiero po chwili padły te słowa, które dźwięczą mi w głowie do dzisiaj:
Bożenka, a co ty masz na sobie? Wyglądasz groteskowo.
Zamurowało mnie - "groteskowo". Przecież nie założyłam szkolnego mundurka ani różowej sukienki z falbankami. Miałam na sobie zwykły, modny zestaw, jakich pełno na ulicach. Przez chwilę stałam oniemiała, a ona, jakby chcąc dodać sobie powagi, dorzuciła jeszcze:
No wiesz, trzeba się pogodzić z wiekiem, a nie udawać nastolatkę.
Bardzo się zdenerwowałam. Przecież żyjemy w XXI wieku, a nie w czasach, gdy kobiety w średnim wieku mogły chodzić tylko w sztywnych garsonkach.
Oczywiście mogłabym machnąć ręką i powiedzieć, że to tylko jedna opinia, ale prawda jest taka, że ten komentarz zostawił we mnie ślad. Zaczęłam się zastanawiać – może faktycznie przesadzam. Może ludzie patrzą na mnie z politowaniem. Może moja córka się mnie wstydzi, kiedy wychodzimy razem na zakupy. Ale kiedy spytałam ją o to wprost, wybuchnęła śmiechem i powiedziała:
Mamo, jeśli dobrze się w tym czujesz, to chodź sobie ubrana, jak chcesz.
I to mnie otrzeźwiło. Bo przecież nie ubieram się dla pani Janiny, nie staram się nikogo oszukać, nie wpycham się na siłę w rolę nastolatki. Ubieram się tak, jak lubię. Jeśli komuś się to nie podoba – to jego problem.
Piszę ten list, bo wiem, że nie jestem jedyna. Jest nas więcej – kobiet, które chcą być sobą, niezależnie od tego, ile mają lat.
Z pozdrowieniami, Bożena z Katowic
