"Do ferii zostały jeszcze dwa tygodnie, a ja już mam w domu atmosferę niczym z filmu katastroficznego. Dzieci wyczuwają, że nie będzie wyjazdu w góry, a nasze ferie spędzimy w domu. Jacek już pyta, dlaczego "wszyscy" mogą jechać w Alpy, a my nie. Zosia marzy o hotelowym basenie, którego nie mogę jej zapewnić. A ja walczę z wyrzutami sumienia i próbuję ogarnąć plan B – czy da się zrobić z naszego salonu zimowy kurort".

"Marta, moja najlepsza przyjaciółka z liceum, osiągnęła wszystko: kariera w korporacji, piękny apartament, podróże i zawsze perfekcyjny manicure. Ja 'tylko siedzę w domu'. Tak przynajmniej twierdzi Marta, która ostatnio jasno dała mi do zrozumienia, że jej praca jest 'bardziej wartościowa'".

"Mój syn Bartek zawsze był energicznym chłopakiem. Trochę za energicznym, jeśli mam być szczera. Szkoła to dla niego bardziej miejsce do spotkań towarzyskich niż nauki. Ale ostatnio mam wrażenie, że nauczyciele postanowili uczynić ze mnie kozła ofiarnego".

"Od kiedy pamiętam, moje mieszkanie było dla mnie miejscem odpoczynku. Ale odkąd wprowadziło się młode małżeństwo z mieszkania obok, cisza stała się rzadkością. Głośna muzyka, imprezy do rana, a nawet śpiewy na balkonie – to teraz moja codzienność. Kiedy w końcu zebrałam się na odwagę, żeby zwrócić uwagę, usłyszałam, że jestem 'przewrażliwioną babą'".

"Kiedy usłyszałam od swojego partnera, że moja praca 'nie jest wystarczająco ambitna', poczułam mieszankę złości i smutku. Uwielbiam to, co robię, a teraz zastanawiam się, czy powinnam coś zmienić, żeby sprostać jego oczekiwaniom".

"Rodzina jest ważna, zawsze to powtarzam. Ale jak długo można być tą "lepszą" siostrą, która zawsze pomaga, zawsze pożycza i zawsze rozumie... Moja siostra regularnie prosi mnie o pieniądze, bo uważa, że 'mam lepszą sytuację'. Problem w tym, że zaczynam czuć się wykorzystywana".

"Myślałam, że największym problemem podczas niedzielnego obiadu będzie, czy ziemniaki wystarczą dla wszystkich. Ale nie: okazało się, że nic tak nie rozgrzewa rodzinnych dyskusji jak... sernik. A konkretnie – sernik z rodzynkami. Mój szwagier, samozwańczy ekspert kulinarny, postanowił zniszczyć nie tylko moje ciasto, ale i resztki mojego spokoju".

"Kiedyś byłam ambitną kobietą z perspektywami na świetną karierę. Ale kiedy zaszłam w ciążę, zdecydowałam się na pełnoetatowe macierzyństwo. Chciałam być dla swoich dzieci, chciałam, żeby miały najlepszy start w życiu. Dziś, po latach, siedzę w kuchni przy stole i zadaję sobie jedno pytanie: 'Czy to wszystko miało sens'. Czuję się przemęczona, niewidzialna i, co najgorsze, kompletnie niedoceniona".

"To miał być dla mnie nowy początek, ale zamiast radości, poczułam przytłaczającą pustkę. Pierwszy Sylwester po rozwodzie był jak bolesne przypomnienie tego, co straciłam, i tego, że zaczynam wszystko od zera. Wszyscy wokoło tańczyli, świętowali i rzucali w górę noworoczne życzenia, a ja patrzyłam na to zza okna, zastanawiając się, czy to już zawsze będzie tak wyglądać".

"Organizacja Sylwestra w domu miała być przyjemnością, a skończyła się koszmarem. Zostałam sama z brudnymi talerzami, plamami na dywanie i tonami śmieci, a moi 'wdzięczni' goście zniknęli bez słowa. Mam nauczkę na całe życie – nigdy więcej imprez u mnie. Wiem jedno: jestem wściekła, rozczarowana i zaczynam się zastanawiać, czy naprawdę można liczyć na ludzi".

"Każdy Sylwester to dla mnie i mojego psa prawdziwy koszmar. Gdy tylko zaczyna się kanonada fajerwerków, mój pupil zamienia się w kłębek nerwów, a ja w strażniczkę jego bezpieczeństwa. W tym roku sytuacja była jeszcze gorsza. Jestem wściekła i nie zamierzam milczeć".

Moja szwagierka zamieszkała z nami niespodziewanie i od tego momentu nasz dom przestał być oazą spokoju, a stał się miejscem konfliktów i napięć.

"Jestem osobą ceniącą spokój i dobre relacje z sąsiadami. Przez lata wydawało mi się, że takie właśnie relacje udało mi się zbudować w moim bloku, szczególnie z moją najbliższą sąsiadką, panią Anną. Niestety, ostatnie wydarzenia sprawiły, że zaczęłam wątpić w szczerość jej intencji".

"Kiedy tylko kończy się Sylwester, wszyscy wokół mnie zaczynają mówić o swoich noworocznych postanowieniach. 'Schudnę 10 kg', 'Nauczę się nowego języka', 'Przeczytam 52 książki'. A ja siedzę i myślę: 'Czy coś ze mną jest nie tak, skoro nie mam ochoty planować żadnych wielkich zmian?'".