"Tydzień temu było moje wesele i do tej pory nie mogę dojść do siebie. Wszystko miało być dopięte na ostatni guzik, tak żeby goście i moja wymagająca rodzina czuli się zaopiekowani, a tymczasem wyszła bryndza".

"Zgodziłem się, żeby moja żona zaczęła jeździć na jakieś szkolenia do miasta. Mało mnie obchodziły szczegóły, ale teraz żałuję, że nie dopytałem, bo okazało się, że to chodziło o szkolenia stolarskie z renowacją mebli. Teraz otwarła sobie na naszym podwórku warsztat i wykonuje zlecenia, a chłopy się ze mnie śmieją".

"Mój syn, który ma 22 lata wciąż mieszka u nas w domu. Rozumiem, że czasy się zmieniają, że młodzież ma teraz inne podejście do życia, ale przyznajmy szczerze – 22 lata to już chyba czas, żeby dorosły człowiek wziął się w garść i poszedł na swoje".

"Jestem jedynaczką i rodzice od zawsze wpajali mi, że to na mnie będzie spoczywał obowiązek opieki nad nimi. Oni jednak nie potrzebują pomocy, ani wsparcia finansowego. Mimo tego oczekują, że wykupię im wczasy. Marzą o podróży do Hiszpanii. Stać ich, ale wolą, żeby to był prezent. A ja przecież mam na utrzymaniu własne dzieci. Głupio mi jednak odmówić". 

"Jako prezent Tomek wybrał sobie najdroższe dresy w całym sklepie. Świetnie w nich wyglądał. Oczywiście, prezent było ode mnie. Potem jeszcze zaprosiłam go do trzygwiazdkowej restauracji i na spektakl. A on kompletnie tego nie docenił".

"Mam 34 lata i powiem szczerze, że niby wszystko jest w porządku – mam pracę, znajomych, czasem gdzieś wyjadę do miasta. Ale jest jedna sprawa. Mianowicie, nie mam męża. I tu właśnie zaczynają się schody, bo moja mama od długiego już czasu nie daje mi spokoju. Cały czas gada o tym, że to już najwyższy czas i żebym wyszła za mąż za takiego jednego bogacza. Że jak nie teraz, to nigdy. A co gorsza, mówi, że to wstyd dla niej, że ja jestem starą panną i że ludzie na wsi już zaczynają gadać".

"Chciałam zaprosić moje koleżanki ze studenckich czasów na obiad z okazji narodzin mojej córki. Niestety, żadna z nich nie miała dla mnie czasu. Zrobiło mi się przykro, bo nawet nie powiedziały o jakimś innym dostępnym terminie. Każda z nich ma swoje życie i rozrywki, a ja teraz siedzę w domu i grzebię się w pampersach. Mam wrażenie, że całkiem o mnie zapomniały i już do nich nie pasuje". 

"Przeszedłem na emeryturę. Zamiast wreszcie sobie odpocząć, to żona postawiła mnie do pionu — teraz ja mam się zajmować domem, a jej zachciało się na starość rozwijać. Powiem wam, że tych obowiązków domowych jest tyle, że wieczorem zmęczony zasypiam przy ulubionym serialu".

"Moja teściowa to kobieta, która wyróżnia się wyjątkowym talentem do włażenia z buciorami w nasze życie. Odkąd dowiedziała się, że jestem w ciąży, postanowiła "pomóc" nam w wyborze imienia dla dziecka. Podczas niedzielnego obiadu, z pełnym przekonaniem i dumą, wręczyła mi kartkę, na której widniała lista imion i to nie byle jakich".

"Od kilku lat żyjemy z dala od siebie. Ja w domu, on ciągle w delegacji, Mąż od dawna mnie nie zauważa, a teściowe namawiają nas na wnuka. Bo czasu mało nam zostało, bo to najwyższy czas, bo oni chcą być dziadkami. Nasze małżeństwo od dawna nie istnieje, ja ciągle myślę o rozwodzie, a mój małżonek w ogóle się tym nie przejmuje. Nie chcę mieć dziecka z człowiekiem, który nie widzi moich potrzeb, byle zadowolić jego rodziców". 

"Od zawsze słuchałam od wszystkich, że lepiej nie mieć teściowej. Każdy miał na temat swojej nie najlepsze zdanie i wszyscy twierdzili, że lepiej by było, jak bym nie wychodziła za mąż. Posiadanie partnera i tworzenie związku to jedno, a ślub drugie, wtedy w teorii uniknęłabym oficjalnie tego, co mi wszyscy odradzali. Ale ja poszłam swoją drogą, posłuchałam intuicji i mam męża i teściową. Ostatnio podsłuchałam, co ona mówi o mnie do innych. No i stwierdzam, że wszyscy się co do niej mylili".

"Co za nowoczesny pomysł, żeby nie dać nic słodkiego na stoły dla gości. Młodzi kazali wszystkim maszerować do wspólnego stołu w kącie sali i stać w kolejce chętnych do zrobienia kawy. Wędliny i chleb ze smalcem też schowali za węgłem, a na stołach dla gości rozstawili kwiaty i jakieś sałatki z zieleniną. Wyszłam głodna, bo nie miałam siły wędrować w tę i z powrotem, żeby coś sobie nałożyć".

"Babcia stwierdziła, że to ona wymodliła moją ciążę. Ciągle powtarza, że to nie nauka, a Bóg zesłał nam to dziecko. I choć jestem wdzięczna za jej wsparcie i wiarę w to, że się uda, nie jestem w stanie wytłumaczyć jej, że to nie cud, a sztab lekarzy i technologia, która dała nam to szczęście".

"Zawsze z zażenowaniem obserwowałam to, jak babcia Krystyna traktowała mojego dziadka. To był poczciwy człowiek, zawsze jej pomagał, a ona mu wymyślała trudne zadania. Usługiwał jej przez całe życie, a kiedy chorował, to nie uzyskał od niej żadnej pomocy. Nie mogłam patrzeć, jak na cmentarzu go opłakiwała. To były udawane łzy".