"Ja i mój teść do tej pory żyliśmy w zgodzie. Wiadomo, teść długo nie mógł przeboleć, że jego kochana córeczka ma już męża i teraz to ja jestem najważniejszym mężczyzną w jej życiu, a nie on, hehe. To dlatego były jakieś zgryźliwości i złośliwości między nami, jak to w rodzinie bywa, ale wszystko w granicach rozsądku. Myślałem jednak, że teść w końcu pogodzi się z tym, że teraz to ja jestem panem i władcą, a nie on. Jak bardzo się myliłem!"

"Mój syn praktycznie od początku miał straszną wybiórczość pokarmową. Kiedy zaczęłam rozszerzać jego dietę, zdarzało mu się czegoś próbować, ale gdy był w wieku przedszkolnym, jadł dosłownie tylko kilka produktów. Był to suchy makaron, jeden rodzaj chleba, płatki kukurydziane i budyń. Bardzo różne faktury, ale trudno było mu wcisnąć coś ponadto. A przecież dziecko potrzebuje witamin. Kompletnie nie wiedziałam co z tym fantem zrobić, aż wreszcie teściowa znalazła na niego sposób. Byłam w szoku i nie wiem, jak sama mogłam na to nie wpaść".

"Mam bardzo ognisty temperament, ale mój mąż również. Swego czasu prawie nie wychodziliśmy z sypialni, a właściwie to ta sypialnia praktycznie nie była nam do niczego potrzebna. Ale później przyszła szara codzienność i pojawiła się rutyna. Zaczęło mnie to męczyć i powiedziałam o tym mężowi. To bardzo ważny aspekt związku i wiem, że jeśli odpowiednio o siebie nawzajem nie zadbamy, to nasza relacja się zmieni. Mąż coś mi zaproponował. Gdy o tym pomyślałam, aż się zarumieniłam, bo też kiedyś przeszło mi to przez myśl, ale czy to na pewno dobry pomysł?"

"Znamy się już ładnych kilka lat. Nawet nie pamiętam skąd, bo początkowo Kasia była dla mnie mało znaczącą znajomością. Ale pomogła mi swego czasu przejść przez trudny w moim życiu czas i wtedy zbliżyliśmy się do siebie emocjonalnie. Nie nastawialiśmy się jednak na związek. Ustaliliśmy sobie, że funkcjonujemy raczej jak rodzeństwo, choć stworzyła się między nami silna więź emocjonalna. Z mojej strony jednak nie ma tutaj uczuć jak do kobiety. Traktuję Kasię jak równą sobie. Obawiam się jednak, że ona może czuć do mnie coś więcej".

"Nie rozumiem, jak kobieta może traktować w taki sposób inną kobietę. To mi się nie mieści w głowie. Wyszłam z domu, w którym szanowało się wszystkich. Niezależnie od tego, jak wyglądają, co robią, jak się zachowują. Rodzice uczyli nas, że każdy jest na swój sposób wyjątkowy i wszyscy się różnimy, ale nie ma w tym niczego złego. Gdy poznałam mojego męża, byłam przekonana, że skoro jest tak dobrym i miłym oraz wyrozumiałym człowiekiem, jego rodzice też tacy będą. Okazało się, że tata zmarł dawno i nie będę miała okazji go poznać. A mama... no cóż... teściowa to zupełnie inna bajka".

"Kocham mojego męża. To mężczyzna mojego życia i nie wyobrażam sobie, że mogłoby go nie być. Ale popełniłam błąd i boję się do niego przyznać. Wiem, że on  mi nie wybaczy. Złamałoby to jego serce i nie potrafiłby się po tym pozbierać. A mnie na pewno by odrzucił i już nigdy by mi nie zaufał. Ciąży  mi jednak ten sekret coraz bardziej i kompletnie nie wiem co mam zrobić. Czy powinnam o tym zapomnieć? Czy jednak jakoś delikatnie rozpocząć wreszcie rozmowę na ten temat i wtajemniczyć męża w to, co się stało?"

"On nie zrobił tego z premedytacją, to miał być głupi żart... Mój dziesięciolatek nawet nie przypuszczał, że dziewczyna będzie miała w kieszeni telefon! Szkoła wprowadziła zakaz przynoszenia telefonów, a ona złamała ten zakaz. Teraz mam problem, bo jej rodzice żądają ode mnie kasy jak za nowego smartfona, choć tamten był używany... Szkoła się wypięła, a nauczyciele umywają ręce — każą nam rozwiązać problem między sobą. To normalne?!"

"Po udarze tata przestał być samodzielny, poruszał się jedynie na wózku. Tatę trzeba było ubrać, zakładać mu pieluchę, pomagać się myć, ale także karmić. Moja schorowana mama sama nie dawała rady. Pomagałam rodzicom, jak mogłam, ale w końcu podjęłam decyzję o zatrudnieniu opiekunki. I wtedy stało się najgorsze".

"Moja teściowa nigdy nie szanowała prywatności innych osób, ale ostatnio przekracza wszelkie granice przyzwoitości. Ona cały czas zaskakuje zarówno mnie, jak i Adriana swoimi nowymi pomysłami. Jeszcze gdyby te pomysły dotyczyły tylko jej życia i spraw, ale one często są związane z całą rodziną".

"Od początku mi się ten chłopak nie podobał, ale córka zakochała się w nim po uszy. Raz ją na kolanach błagałam, żeby z nim nie wychodziła, ale ona i tak mnie nie posłuchała. Przestałam więc prosić. To jej życie, ona ma być szczęśliwa. Chociaż bałam się o nią, bo wiedziałam, że to chłopaczysko wiele do zaoferowania nie ma. Wyszła za niego za mąż, później urodziła się moja wnusia. A ten się dalej rządzi, nawet na chrzcie małej. Alkohol chce stawiać na stół podczas przyjęcia. Po moim trupie!"

"Z tymi komuniami to jest jakaś masakra. Byłam przekonana, że jak zacznę wszystko załatwiać w roku, w którym Majka ma przyjąć sakrament, to wystarczy. Okazało się jednak, że wszystkie sale zajęte na wiele lat przed uroczystością, o cateringu już nie wspominając. Jakimś cudem udało mi się coś ogarnąć, ale gdy podliczyłam koszt wszystkiego, byłam zszokowana. Naprawdę komunia w tych czasach musi kosztować tyle, co wesele? "

"Byliśmy szczęśliwym małżeństwem. Mieliśmy śliczną córeczkę. Wszystko było dobrze, do czasu tego wypadku, kiedy Hania wylądowała w szpitalu. Po tym już nic nie było tak, jak wcześniej..."

"Daria zawsze była nieczuła i ostra wobec innych, czego doświadczyłam na własnej skórze. Teraz ma dwoje dzieci i niestety mam wrażenie, że swoje frustracje przelewa na nie. Kilkukrotnie zauważyłam, że wyżywa się na swoich dzieciach. Ostatnio próbowałam jej zwrócić uwagę, że mogłaby być bardziej czuła. To, co wtedy mi odpowiedziała, wbiło mnie w fotel!"

"Za pół roku wychodzę za mąż. Kwestia mojego nazwiska po ślubie spędzała mi sen z powiek od miesięcy. Mówiąc wprost, nazwisko mojego lubego mi się nie podoba, a w połączeniu z moim imieniem brzmi tragicznie! Przez chwilę łudziłam się, że może się przyzwyczaję, wiem, że dla Andrzeja to naturalna kolej rzeczy – bierzemy ślub, tworzymy rodzinę, nazywamy się tak samo. Ale im dłużej o tym myślałam, tym bardziej wiedziałam, że nazwiska nie zmienię. W końcu zebrałam się na odwagę i powiedziałam o tym narzeczonemu. No i się zaczęło!"