prawdziwa historia

"Sam wybrałem tę drogę i to nawet wbrew woli moich rodziców. Mama dość szybko się z tym pogodziła, ale mój tata do dziś ma o to do mnie żal. Jestem jednak przekonany, że gdybym miał zrezygnować z tej drogi, to i on by tego nie zrozumiał. W końcu przez wszystkie te lata opowiadałem mu o tym, jak bardzo jestem szczęśliwy. Bo byłem. Naprawdę byłem. Radziłem sobie ze wszystkim, nawet z myślami, których nie powinno być w mojej głowie. Wszystko jednak zmieniło się kilka miesięcy temu. Teraz nie radzę sobie z pokusą i czuję, że dłużej tego nie zniosę".

"Jakiś czas temu dopadła nas straszna tragedia — zmarła nasza mama. Byliśmy nieświadomi tego, co teraz nas czeka. Ja w swojej naiwności sądziłam, że śmierć matki to najgorsze, co nas może spotkać i już gorzej nie będzie! Jak bardzo się wtedy myliłam... Prawdziwe piekło miało się dopiero rozpocząć. Arletka, bo tak ma na imię nowa młodsza o 22 lata dziewczyna mojego taty, kompletnie go od siebie uzależniła!"

„Jolka od zawsze była dla mnie wzorem do naśladowania. Jako nastolatka miała z nią lepszy kontakt niż z matką i zawsze mogłam liczyć na jej pomoc. Nie bałam się jej mówić o wszystkim, co działo się w moim życiu i często korzystałam z jej mądrych rad. Dziś sama chętnie bym jej coś doradziła, bo nie wiem, dlaczego moja siostra weszła w dziwny układ ze swoim mężem. Ja bym nie mogła tak żyć”.

"Nigdy wcześniej nie dzieliłam się publicznie swoimi rodzinnymi problemami. Jednak jednak sytuacja wydaje mi się tak absurdalna, że chętnie poznam opinię innych osób na ten temat. Wszystko będzie dotyczyć relacji z moją siostrą i tego, jak traktuje swoją rodzinę".

"To jest dla mnie takie trudne. Zarówno strata mojego ukochanego dziecka, jak i fakt, że mój mąż kompletnie mnie nie wspiera. Był ze mną zawsze, w każdej najtrudniejszej sytuacji. A teraz zwyczajnie się ode mnie odsunął. Trochę jakby obwiniał mnie za to, co się stało. A z  drugiej strony wciąż mówi, że przesadzam! Że nie powinnam się tak użalać nad sobą i nad całą sytuacją. Tylko jak mam tego nie robić, skoro ja to dziecko pokochałam w momencie, gdy po raz pierwszy usłyszałam bicie jego serduszka. Jak mam teraz bez niego żyć?"

"Jestem wściekła i bezsilna. Z moim byłym mężem jestem rozwiedziona od trzech lat, ale nadal nie udało mi się poukładać stosunków z jego rodziną. Na wszystkim cierpi nasza córa. Teściowie ciągle coś wymyślają. Tym razem postawili mi chore ultimatum. Chodzi o komunię  Ani. No dramat czego tym razem żądają!"

"Śmierć przychodzi zawsze wtedy, gdy się jej nie spodziewamy. Zawsze w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Zawsze wtedy, gdy tak bardzo jej nie chcemy. W tym przypadku było podobnie. A jednak później życie przyniosło bardzo nieoczekiwany ciąg dalszy tej historii".

"To niesprawiedliwe. Ale zawsze tak było. Rodzice wiecznie wyróżniali mojego brata, a ja dostawałem ochłapy. Nawet jeśli chodzi o uczucia. Nigdy nie potrafiłem tego zrozumieć ani się z tym pogodzić. Zawsze byłem dla nich gorszy, choć nie czułem, żebym sobie na to zasłużył. Jestem starszy, zaradny. Zawsze byłem wsparciem i dla rodziców i dla brata, czego nie można powiedzieć o nim. I dopóki nie potrzebowałem tak naprawdę tego wsparcia, to byłem w stanie to przeżyć. Ale teraz było mi ono naprawdę potrzebne, a odesłano mnie z kwitkiem. Mam żal do rodziców".

"Jestem bardzo ambitna, a przede wszystkim odnalazłam w swoim życiu ścieżkę zawodową, która mi odpowiada. To dlatego na co dzień realizuję się w swojej pracy i sprawia mi to ogromną przyjemność. A przy tym sporo zarabiam! Same plusy. Jedyny minus jest taki, że mój mąż ma dużo niższą wypłatę ode mnie, a koledzy się z niego śmieją i go poniżają" 

"Zn0wu nic z tego. Dlaczego on musiał znowu nawalić? Co roku obiecuje mi i naszym dzieciom, że pojedziemy gdzieś na majówkę. Ja szukam ciekawych miejscówek, opowiadam dzieciom, co zobaczymy, a później okazuje się, że z wyjazdu nici, bo mąż znów za mało zarobił. Naprawdę nie mógłby się bardziej postarać? Chociaż ten raz w roku? Jeśli nie stać go na wakacje to powinien pójść na drugi etat, to rozwiązałoby problem. Przecież nie wymagam wiele. Chcę tylko raz w roku gdzieś pojechać. Gdzieś dalej niż ogródek działkowy na całe wakacje".

"Mam potworne wyrzuty sumienia, ale nie potrafię nad tym zapanować. Bywa, że jestem tak bardzo zmęczona, że zwyczajnie nie mam siły na nic. Mam wrażenie, że dopada mnie przez to jakaś depresja. Są we mnie mocno skrajne odczucia. Zdarza się, że myślę pozytywnie, ale zaraz później dopadają mnie złe myśli i wtedy czuję, że popełniłam największy błąd w życiu. Czuję też, że to życie tracę. Tak po prostu. A nie chciałam tego! Chciałam oddychać pełną piersią, a nie zatracać się w bezsilności. Najgorsze jednak jest to, że mam wrażenie, że kompletnie nikt mnie nie rozumie".

"Mam tego dość. Od dwóch miesięcy nie ma dnia, żebym na klatce schodowej nie czuł smrodu psich sików. Na początku myślałem, że może przesadzam, że może jestem przeczulony. Ale nie, zapytałem i żona potwierdziła, że też zauważa ten wstrętny zapach. Tak się składa, że właśnie dwa miesiące temu do mieszkania piętro wyżej wprowadzili się nowi sąsiedzi. Z psem. Na razie nie przyłapałem go na gorącym uczynku, ale jestem pewien, że to on! Jeśli sąsiedzi z tym czegoś nie zrobią, nie ręczę za siebie. Mam już nawet pewien pomysł!"

„Daleka jestem od tego, żeby mówić innym ludziom, co mogą robić ze swoimi pieniędzmi, a czego nie powinni, bo to totalnie nie moja sprawa. Niestety zachowanie żony mojego brata jest już delikatną przesadą. Znam ich sytuację finansową i źle nie mają, więc tym bardziej ściska mnie w środku, gdy patrzę na to wszystko z boku. Jak można być takim centusiem?”

Historia Davida brzmi nieprawdopodobnie, a jednak jest prawdziwa. Mężczyzna kilka lat przeżył śmierć kliniczną i teraz w udzielonym wywiadzie ujawnił, co zobaczył po drugiej stronie. Jego odpowiedź jest naprawdę zaskakująca.