"Po śmierci Romana na jaw wyszły jego skrywane tajemnice. Nagle okazało się, że nic nie wiedziałam o swoim własnym mężu. Zostawił mi masę zobowiązań, ale długi to dopiero początek. Mam wrażenie, że im więcej wiem, tym bardziej nie potrafię pojąć, jak mogłam być tak ślepa. Smutek po jego śmierci miesza się z wściekłością na to, kim tak naprawdę był!"

"To miał być najpiękniejszy dzień w moim życiu, z cudownym mężczyzną u boku. Chciałam, żeby wszystko było idealnie, dlatego zaplanowaliśmy najdrobniejsze szczegóły: wystrój sali, żywe kwiaty, pierwszy taniec, listę gości. Już na rok przed ślubem miałam wybraną i zamówioną wymarzoną suknię ślubną. Byłam zdecydowana na naturalność, suknia miała być śnieżnobiała, zwiewna, szyfonowa. Za nic nie dałabym się wcisnąć w księżniczki i syrenki. Dopełnieniem całości miały być pięknie upięte włosy, romantyczny, dziewczęcy kok ze wplecionymi złotymi łańcuszkami. Jednak po zobaczeniu TEGO w lustrze, omal nie zemdlałam!"

"Od roku mieszkam w nowym miejscu. Jeszcze nie znam wszystkich sąsiadów, to spory blok, a wiadomo, jak jest w dzisiejszych czasach – ludzie ciągle się spieszą, mijają bez słowa, nie myślą o tym, kto żyje obok nich. Jedyną osobą, która rozpoznawała mnie niemal od początku, była pewna sąsiadka. Też ją szybko zapamiętałem, bo za każdym razem, kiedy mijaliśmy się na korytarzu czy przed blokiem, patrzyła na mnie z takim tajemniczym, lekko figlarnym uśmiechem. Pewnego dnia odkryłem, co jest tego przyczyną".

"Z sąsiadką zbliżyłyśmy się do siebie po śmierci naszych małżonków. Ja swojego straciłam kilka miesięcy temu, a Alicja – rok wcześniej. Biedaczek dostał zawału. Od tego czasu często do siebie wpadamy i pomagamy sobie, jak możemy. W końcu mieszkamy naprzeciwko siebie. Ale to, co ostatnio mi powiedziała po kilku lampkach wina Ala, naprawdę mną wstrząsnęło! Aż język boli od trzymania go za zębami!"

"W marcu skończyłam 17 lat. Wciąż jestem więc niepełnoletnia i nie mogę się wyprowadzić. Nikt nie wynajmie mi mieszkania. Został mi rok, ale nie wiem, czy dam radę go przetrwać. A wszystko przez moją matkę, która od zawsze traktuje mnie w taki sposób, że przez nią ciężko mi wstać następnego dnia. Kompletnie nie mam  życia. Moi rówieśnicy mają piękne wspomnienia z najmłodszych lat, a ja nie mam nic. Bo wszystkie rodzinne chwile natychmiast kasuję z pamięci. Mam dość mojej matki! Z dnia na dzień jest mi coraz trudniej".

"Nie mogę w to uwierzyć. Jak zwykle moja niewyparzona buzia nie potrafiła się zamknąć. Przecież ja nie chciałam, żeby oni wszyscy zmarli. Nie mogę uwierzyć, że to wszystko dzieje się na moich oczach".

"Mówiłam, że oddanie córki do przedszkola to wcale nie jest taki dobry pomysł. Ale mąż twierdził, że wreszcie będę miała czas dla siebie. Odpocznę. A jak będę chciała, to i do pracy będę mogła wrócić. Tylko że ja naprawdę wolałabym wciąż być w domu z moją trzylatką i przynajmniej mieć pewność, że dbam o nią odpowiednio i nikt obcy nie ma wpływu na jej poczucie własnej wartości. Rozmawiałam wielokrotnie z nauczycielkami z przedszkola, ale tam wciąż stygmatyzują nasze dzieci. Ja się zwyczajnie na to NIE GODZĘ!"

"Nie sądziłam, że kiedykolwiek coś takiego mnie spotka. Tomek wydawał się być świetnym gościem, więc byłam zachwycona, kiedy zaproponował spotkanie tylko we dwoje. Wspólnie wybraliśmy restaurację – to nowe, ale już bardzo modne miejsce, więc tym bardziej nie mogłam się doczekać tej randki. I było niemal idealnie: rozumieliśmy się bez słów, jedzenie było pyszne, wino doskonałe... Aż w końcu kelner przyniósł rachunek. I cały czar prysł".

„Mój mąż przez całe życie powtarzał, że moje podejście do wychowywania córki jest zbyt pobłażliwe. On był tym, który zakazywał, a ja pozwalałam i to na bardzo wiele. Chciałam dla Kasi jak najlepiej i nie sądziłam, że w przyszłości takie postępowanie obróci się przeciwko mnie. Teraz córka i zięć wykorzystują moje dobre serce, a ja nie potrafię się postawić”.

"Z moją siostrą od kiedy pamiętam, było mi nie po drodze. We wszystkim musiała być ode mnie lepsza, rywalizowała ze mną właściwie na każdym polu. Kiedy byłyśmy dziećmi, zawsze skupiała całą uwagę rodziców tylko na sobie. W szkole miała lepsze oceny i więcej znajomych. Doznała więc szoku, kiedy poznała w końcu mojego narzeczonego, który był chodzącym ideałem. Niedługo nacieszyłam się moją satysfakcją…"

"Chciałam wziąć rozwód, jednak sędzia uznał, że ze względu na to, że mamy dzieci, może na początek warto zdecydować się na separację. Zgodziłam się na to, choć tak naprawdę nie spodziewam się, żeby między mną a moim mężem jeszcze zaiskrzyło. Dzieci są ze mną. Do ojca jeżdżą raz na dwa tygodnie i tylko na jedną noc. Mąż ma do nas blisko, ale nie wyraził chęci częstszego opiekowania się synem i córką. Należą mi się więc alimenty, jednak są one tak śmiesznie niskie, że to wręcz żałosne. A tłumaczenie sędziego to kpina!"

"Malwina była miłością mojego życia. Tak przynajmniej myślałem. Chociaż znaliśmy się bardzo krótko, wydawało mi się, że to musi być przeznaczenie. Wkrótce okazało się, że bardzo się myliłem".

"Czy ja naprawdę zbyt wiele wymagam? Nie wydaje mi się! Przecież to są podstawowe czynności wynikające z osobistej higieny. A mój partner wciąż zarzuca mi, że przesadzam. Tak? Tylko ciekawe, czy gdybym jak nie dbała o siebie w ten sposób, to on dalej miałby wielką ochotę na bliskość. Nie sądzę. I nawet miałam pomysł, żeby mu to pokazać. Żeby poczuł się jak ja. Jednak ja tak nie potrafię. Zrobiłabym tym największą krzywdę właśnie sobie, a nie jemu. Już nie wiem, jak mam na niego wpłynąć. Ale naprawdę nie potrafię sobie z tą sytuacją poradzić. I jeszcze te ciągłe jego pretensje".

"To nie tak, że od początku nie było między nami uczucia. Ja bardzo ostrożnie podchodziłam do relacji z mężczyznami, a jego bez wątpliwości wpuściłam do swojego życia, bo urzekł mnie kilkoma swoimi cechami. Teraz tego żałuję, bo przez tę moją chwilową pewność, mam obecnie problem z odejściem od niego. Jestem na etapie, na którym wiem, że naprawdę go nie kocham. Jest jednak pewien powód, dla którego wciąż ciągnę tę relację. Gdy mówię o tym bliskim, kompletnie nie potrafią mnie zrozumieć. Liczę na to, że znajdzie się ktoś, kto będzie podzielał moje zdanie".