Zawsze miałam niezły kontakt z rodzicami... Jednak odkąd pojawiły się wnuki, mam wrażenie, że moja mama postradała rozum. Kiedy tylko przyjadę z dziećmi na weekend, podtyka dzieciom pod nos tony słodyczy. Za to na zabawę z nimi wiecznie nie ma czasu. Nic na nią nie działa! Jak mam przemówić jej do rozsądku?
*Publikujemy list czytelniczki.
Babcia kupuje hurtowe ilości słodyczy
Kiedy tylko przyjedziemy całą rodziną, wyciąga obowiązkowo sterty słodkości. To przedziwne zachowanie, bo w moim dzieciństwie nie karmiła nas takimi ilościami cukru... Pamiętam chleb ze śmietaną posypany cukrem, kogel-mogel i różne domowe pyszności, ale tylko raz w tygodniu. A nie sklepowe gotowce codziennie w ilościach hurtowych! Na miejscu i na wynos!
To wszystko dawno już przestało mi się mieścić w szafce, a dzieci coraz częściej odwiedzają dentystę. Wydaję na te wizyty bajońskie sumy, nie mówiąc o już o tym, że dzieci domagają się takich samych zasad w domu. Ostatnie, o czym marzę, to awantury przy posiłkach — bo zamiast czekolady robiłam normalny obiad.
Nic na nią nie działa
Mama puściła mimo uszu moje prośby, żeby nie wydawała swojej emerytury na ten cały szajs w kolorowych papierkach. Na to ona obraża się, że już zapomniałam, jak to jest być dzieckiem; że chce w ten sposób dać im szczęście, a ja jej nie pozwalam. I znów ja jestem tą złą. Może i jestem młodsza o dwa pokolenia, ale do głowy by mi nie przyszło, żeby próbować kupić czyjeś uczucia cukierkami i czekoladą. Co ma do tego szczęście?!
Moja mama nie chce się zająć wnukami
Najgorsze jest to, że ona sprowadziła całą relację z wnukami do poziomu kupowania słodyczy, aby w ten sposób zatuszować, że nie ma ochoty się nimi zająć. Mimo że odwiedzamy dziadków raz na dwa miesiące! Na zabawę z wnukami albo chociaż rozmowę z nimi wiecznie nie ma czasu.
Przykro mi, bo zawsze wykręca się ważniejszymi sprawami do zrobienia. Jak tylko zaczynam opowiadać, co słuchać u nas i u dzieci, automatycznie przerywa po jednym zdaniu i zmienia temat, jakby w ogóle jej to nie interesowało. Za to o swoich koleżankach i ploteczkach z osiedla może rozprawiać godzinami.
Syn i córka rosną i coraz więcej rozumieją. Już łatwiej wytłumaczyć im niż mojej mamie to, że słodycze szczęścia nie dają i nie zastąpią wspólnego czasu. Myślałam, że w roli babci będzie się czuła lepiej... A życie ucieka...
Nie wiem, co mam robić, żeby naprawić tę relację. Jak mam przemówić jej do rozsądku?
Zatroskana mama
