„Od pewnego czasu zmagam się z pewną chorobą, która odbierała mi pewność siebie i wiarę w to, że jestem piękną kobietą. Podjęłam radykalny krok, żeby poczuć się lepiej we własnym ciele. Zrobiłam to, chociaż WSZYSCY odradzali. Czy żałuję? Odpowiedź może Was zaskoczyć!”

„Ostatnio na ulicy zaczepiła mnie zupełnie obca kobieta i zadała pewne pytanie. Myślałam, że takie rzeczy dzieją się tylko na filmach, a w rzeczywistości w społeczeństwie panuje znieczulica. Na szczęście byłam w ogromnym błędzie. Odzyskałam wiarę w ludzkość!”

"Wydaje mi się, że nie jestem dla syna problemem. Nie  mam też wobec niego żadnych oczekiwań. Tak, mieszkamy razem, ale ja jestem samowystarczalna. Co prawda mam już swoje lata, ale sama idę na zakupy, odwiedzam fryzjera, a nawet paznokcie pójdę sobie zrobić. Poruszam się samodzielnie, choć już z trudnościami i wciąż poznaję nowych ludzi, bo tego potrzebuję. Ja chcę jeszcze żyć i korzystać z tego życia, a ostatnio usłyszałam rozmowę syna z synową, w której mówili między innymi, że najwyższy czas, żeby pomyśleć o dom u opieki dla mnie".

"Mamy z żoną jasny układ. To ona zajmuje się domem, przygotowuje jedzenie, pierze, sprząta. To chyba logiczne, że kiedy jestem chory, oczekuję opieki. Ja biedny spałem z gorączką, a ona wyszła do pracy. Myślicie, że zostawiła mi jedzenie w lodówce? Nie przygotowała dla mnie ani śniadania, ani obiadu. Jak ona mogła mnie tak zlekceważyć?"

"Na wszystko zarabialiśmy wspólnie. Ja nigdy nie siedziałam z założonymi rękami. Ciężko pracowałam, żeby żyło się nam jak najlepiej. Mam 35 lat i zostałam wdową. Mąż zmarł w wypadku, a teraz teściowa wyciąga ręce po majątek. Jak ona może mi to robić? Jestem załamana". 

„Wychowując syna, dawałam z siebie wszystko, aby w przyszłości wyrósł na porządnego i przede wszystkim uczciwego człowieka. Oczywiście liczyłam się też z tym, że jego dorosłe życie nie będzie wyglądało tak, jak bym sobie tego życzyła, bo konflikt wynikający z różnicy pokoleń jest czymś nieuniknionym. Nie spodziewałam się jednak, że w przypadku mojego syna pewne sprawy zejdą na aż tak nieodpowiedni kierunek”.

"W domu nam się nie przelewa odkąd mój były mąż postanowił odejść do młodszej kobiety. Pracuję na pół etatu, mam alimenty i zasiłki od państwa. Wydaje mi się, że robię, co mogę, aby zaspokoić dziecięce marzenia mojej Wikusi. Okazuje się, że to wszystko za mało..."

"Jesteśmy już z Kubą rok po ślubie i mieszkamy z jego mamusią. Ten stan nie miał trwać tak długo, ale jak to bywa, przeciągnęło się. Na szczęście dostaliśmy kredyt, kupiliśmy mieszkanie i już za 2 tygodnie wyprowadzamy. Pech w tym, że teściowa jest wściekła na nas i tylko krytykuje. A do tego. mój mąż nie wie, jak się zachować!"

"Gdy Jacek odszedł niespodziewanie z mojego życia, to nie wiedziałam, jak się zebrać w sobie. Przez rok straciłam pracę, przyjaciół. Zobaczyłam, że nawet bliska rodzina nie chce ze mną utrzymywać kontaktu. Samotnie przemierzałam park jak to zazwyczaj we wtorek i wtedy stało się coś, co zmieniło moje nastawienie do świata. W pustym pniu drzewa znalazłam futrzaste szczęście, które jak ja potrzebowało miłości".

"W byciu teściową mam już lata doświadczenia, dwoje wnucząt odchowałam i myślałam, że nic mnie już w tej materii nie zdziwi. Dopóki pewnego dnia Ewelina, moja druga synowa, nie wpadła z wizytą i niby mimochodem zostawiła mi świstek papieru... Prosiła gorąco o zapoznanie się i zapamiętanie. Jak się okazało, spisała tam niezłą listę, czego mam nie mówić do jej dziecka! Aż usiadłam z wrażenia..."

"Praca w tej agencji nieruchomości była moim największym marzeniem. Prestiżowe miejsce pracy, ekskluzywne domy w Warszawie i bogaci klienci. A do tego solidne wpływy na konto co miesiąc. Od razu człowiek wie, że żyje. Już pierwszego dnia pracy moją uwagę przykuł szef. Damian to boski przystojniak, do tego w głowie mu nie brakuje wiedzy i kreatywności. Pomyślałam, że z takim facetem mogłabym wejść na sam szczyt kariery. Szybko jednak okazało się, że ma żonę. Ale to nie jest dla mnie problem i nikt nie musi o niczym wiedzieć!"

"Jak to mówią – lepiej późno niż wcale! Jakoś tak wyszło, że wcześniej nie związałam się z nikim na dłużej i na tyle poważnie, żeby wyjść za mąż. Przyznam, że już pożegnałam się z myślą, że kiedykolwiek będę panną młodą, a tymczasem... Dwa lata temu poznałam Jacka i mój świat zupełnie się odmienił! Takiej miłości nigdy wcześniej nie przeżyłam. Szybko zdaliśmy sobie sprawę, że to coś bardzo poważnego i że chcemy to potwierdzić przed ołtarzem. Od dziecka marzyłam o białej sukni i długim welonie. Postanowiłam, że właśnie tak pójdę do ślubu – marzenia są po to, żeby je spełniać, prawda? Ale mój przyszły mąż nie podziela tego zdania. Ostatnio powiedział mi coś bardzo przykrego..."

"Mój synek ma 5 lat. Wychowuję go sama i staram się zastąpić mu ojca, choć nie wiem, czy mi się to udaje. Żeby nie był pokrzywdzony, trochę go rozpieszczam. Zdarza mi się liczyć każdy grosz, ale kiedy Mateuszek poprosi o jakąś zabawkę w sklepie, to mu ją kupuję. Później zawsze jakoś udaje mi się dorobić do domowego budżetu i mamy na jedzenie. Ostatnio wybraliśmy się na jesienny spacer. Szukaliśmy darów jesieni do przedszkola. Przechodziliśmy obok sklepu i Mateuszek poprosił o gumę do żucia. Weszłam z nim do środka i przy kasie okazało się, że zapomniałam zabrać portfela. Zaproponowałam sprzedawczyni pewne rozwiązanie, a ona tak mnie zirytowała, że już nigdy więcej tam nie wrócę".

"Żona zawsze była wobec mnie bardzo namiętna. Jeśli chodzi te sprawy, to byliśmy świetnie dopasowani. Ale w ostatnim czasie wciąż odmawia mi bliskości. Ja rozumiem, że czasem może boleć głowa, czy można być zmęczonym. Ale to już minęło kilka miesięcy, od naszego ostatniego zbliżenia. Zacząłem być naprawdę podejrzliwy. Bo przecież ona też zawsze miała spore potrzeby. A ja wychodzę do pracy codziennie i wracam późno. Skąd mam wiedzieć, co ona robi w tym czasie? Pewnego dnia po prostu postanowiłem zapytać. I naprawdę nie mogłem uwierzyć w to, co usłyszałem".