prawdziwa historia

"Mówiłam Marysi, żeby zastanowiła się pięć, a nawet dziesięć razy. Ale nie! Ona była mądrzejsza. Twierdziła, że Natalka w życiu nie zrobi jej krzywdy, że to takie dobre dziecko i trzeba pomagać młodym. No to pomogła. Sprzedała swoje mieszkanie, dała córce na budowę domu, miała mieć tam pokój, a jeszcze się go nie doczekała. Teraz pomieszkuje u obcych ludzi. Wstyd". 

O tej tragedii mówi cała Polska. Malutki Maurycy razem z kolegami z przedszkola wybrał się na wycieczkę. Nic nie zapowiadało tragedii. Dzieci śmiały się, a nauczycielki sprawowały nad nimi pieczę. W jednej chwili doszło do brutalnego ataku. 71-letni Zbysław C. w bezwzględny sposób zadał cios Maurycemu.

"Kiedy do domu przyszło wezwanie, że Kuba ma stawić się do więzienia, zamarłam. Czekało nas 2 lata rozłąki, bo nie radził sobie finansowo i miał długi, których nie potrafiliśmy spłacić. Obiecałam mu, że zaczekam. I cały czas to robię, ale gdy wychodzę na imprezy z przyjaciółmi, to opowiadam rewelacje o wielkim biznesie mojego faceta. Wiem, że to złe, ale nie potrafię się przyznać, że skończył tak marnie".

"Przez kilka tygodni wracając z mojego biura spotykałam Go pod sklepem. Prosił ludzi o zakup bułki, czasem kilka groszy. Otwarcie mówił o tym, że stracił dom i mieszka na ulicy. Miał w swoich oczach coś elektryzującego. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że jest tak wyjątkową osobą, ale przekonałam się o tym, gdy zaprosiłam go na jakiś czas do domu. Został na dłużej i dziś jestem z nim szczęśliwa".

"Moja teściowa zawsze była dla mnie niemiła, ale tym razem przesadziła. Umówiła mojego Krzyśka z pierwszą ex dziewczyną. Oczywiście mój mąż szybko uciekł z zaaranżowanego potajemnie spotkania, ale co z tego? Jak mam żyć w takiej rodzinie, gdy matka Krzyśka knuje za naszymi plecami?"

"Wierzycie w to, że nic w życiu nie dzieje się bez przyczyny? Bo ja tak. Uważam, że los stawia nam na naszej drodze ludzi, których mamy spotykać. Wszystko dzieje się po coś. A dowodem na to może być choćby moja niedawna sytuacja. Znalazłam na chodniku męski portfel. Oczywiście ani przez chwilę nie pomyślałam, żeby go nie oddać. Musiałam go otworzyć, żeby znaleźć właściciela. Zawartość mnie tak zaskoczyła, że nie mogłam uwierzyć w to, co widzę. To na pewno było przeznaczenie!"

"Jak ja mam być samodzielna? Jak mam nauczyć się życia, skoro na każdym kroku oni chcą mnie wspierać. Dla mnie ważniejsze byłoby dobre słowo, niż ciągłe zarzucanie mnie pieniędzmi. Wiem, że są osoby, które mają żal do rodziców, że przez całe życie nic od nich nie dostały. Ja dostaję aż nadto i to odbiera mi radość ze wszystkiego. Wyprzedzają mnie z realizacją własnych marzeń, a teraz uparli się, że jeszcze kupią mi mieszkanie. Mało tego! Oni już go szukają, na własną rękę, nie pytając mnie nawet o zdanie. Naprawdę nawet psa można zagłaskać. Ja mam dość".

"Ja nie wiem, co jest nie tak z dzisiejszymi mężczyznami. Kiedyś łatwo było znaleźć partnera, nie mając wielkich wymagań. Ja też ich nie mam. Chcę, tylko żeby był w miarę przystojny i zarabiał dobrze, żeby na nic nam nie brakowało. Ja oczywiście pracuję, ale to nie kobieta jest od tego, żeby utrzymywać rodzinę. Dokładać się do rachunków? Owszem. Ale to wszystko. Facet nosi portki. Ja zdecydowanie wolę sukienki. Ostatnio byłam na kilku randkach i... wszystkie był takimi niewypałami, że brak mi słów. Gdzie się podziali ci prawdziwi mężczyźni?"

"Robert wzbudza ogromne zauroczenie wśród wszystkich moich koleżanek. Nie dość, że jest przystojny, bardzo rozmowny i ma w sobie duszę amanta, to jeszcze na dodatek ma w sobie tę pewność w siebie, którą kobiety uwielbiają. Żadna z moich koleżanek nie wie, jaki Robert jest naprawdę i jak bardzo mnie w życiu okłamał. Nikomu nie życzę takiego męża. Gdybym wiedziała, że Robert to taki typ, to bym wcale go nie wzięła".

"Donald to naprawdę fajny kumpel. Wiecie, taki do tańca i do różańca. Naprawdę, gościu ma serce na dłonie i oddałby człowiekowi absolutnie wszystko. No, jak dawał, to wziąłem i przyznam się szczerze, że jestem mu za to wszystko wdzięczny. A żony nie chciał dać, więc wziąłem sobie sam".

"Jadwiga z żalem zawsze mówiła o tym, że jej jedyny syn wyjechał do Warszawy i nie ma czasu jej odwiedzać. Nawet na święta nie przyjeżdżał. Tam pracował, robił karierę. Dzwonili do siebie od czasu do czasu, ale na tym się kończyło. W końcu odwiedził rodzinne strony. Nieźle się zdziwił, kiedy zobaczył, kto mieszka z naszą kochaną Jadzią. Myślał, że będzie siedziała w samotności? To przebojowa kobieta po sześćdziesiątce. Było wiadome, że w końcu znajdzie sobie partnera".

"Wiem, że czasy się zmieniły, a kobiety są teraz bardziej nowoczesne, ale to, co odstawia moja synowa to lekka przesada. Co ja mam jakąś zarazę? Ona każe mi myć ręce, jak przyjdę do niej do domu. Mówi, że tak trzeba przy noworodku. Śmiać mi się z tego chce, to jest jakieś chore". 

"Kilka miesięcy temu uległam poważnemu wypadkowi, który unieruchomił mnie na wiele tygodni, a gdy zaczęłam się poruszać stabilizator od pachwiny do kostki sprawiał, że nie mogłam sama jeździć samochodem, a musiałam poruszać się komunikacją miejską. To właśnie w jednym z łódzkich tramwajów doszło do sytuacji, która skutecznie zniechęciła mnie do podróży".

„Wiem, że dla nikogo z nas to nie było łatwe, ale bardzo się cieszę, że moi rodzice w końcu podjęli taką decyzję. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, ze nareszcie odetchnąłem z ulgą. Zdaję sobie sprawę z tego, że moje życie już nie będzie takie samo. Zaczęła się nowa era. Bardzo się cieszę i jestem pełen nadziei na lepsze jutro!”