"Mam wrażenie, że moja synowa traktuje mnie jak bezpłatną nianię. Kiedy tylko chce wyjść, od razu próbuje mi 'podrzucić' wnuka – czy to na zakupy, załatwienie spraw, a ostatnio nawet na wyjście z koleżankami. Naprawdę lubię spędzać czas z moim wnuczkiem, ale nie jestem na jej zawołanie. Jeśli chce mieć zapewnioną opiekę, niech przynajmniej zacznie za to płacić".

"Moja córka wczoraj przyniosła zaproszenie na przyjęcie do koleżanki. Zapowiadało się na zwykłą kameralną imprezkę – kilka dziewczynek, mama, babcia i ciotki koleżanki. Wszystko brzmiało zupełnie normalnie - aż do momentu, kiedy zobaczyłam, co to za okazja. 'Period party' na cześć pierwszej M. Przez chwilę myślałam, że to żart. Teraz nie wiem, czy w ogóle powinnam pozwolić córce tam pójść".

"Mój syn Henryk mocno mnie rozczarował. Zdradził swoją żonę, wspaniałą kobietę, którą naprawdę polubiłam i z którą zawsze miałam świetny kontakt. Teraz ona nie chce mieć z nami, z rodziną Henia żadnego kontaktu, a co najgorsze – nie pozwala mi widywać mojego wnuczka, którego kocham całym sercem. Przez wybory mojego syna ja teraz płacę wysoką cenę i jestem na granicy wytrzymałości. Z jednej strony rozumiem synową, z drugiej – nie wiem, jak mam żyć bez tego małego chłopca".

"Serce mi się kraje, gdy widzę, co zrobiła Marzena, moja synowa, po śmierci swojego ojca. Od zawsze miała lekki dystans do naszej wiary, ale nigdy nie myślałam, że pozwoli sobie na coś takiego. Zamiast urządzić tacie godny pogrzeb, postanowiła zaoszczędzić na wszystkim. W efekcie było krótkie pożegnanie w kaplicy cmentarnej, bez mszy, jakby to był jakiś formalny obowiązek do odhaczenia. Jej ojciec chyba przewraca się w grobie".

"Zapisałam córkę do prywatnego przedszkola, bo chciałam dać jej najlepszy start, jaki możemy jej zapewnić. To miejsce oferuje świetne zajęcia dodatkowe, naukę języków, sporo rozwijających aktywności. Oczywiście, nie jesteśmy bogaczami, więc oboje z mężem wzięliśmy dodatkowe godziny pracy, żeby móc to opłacić. Na początku wydawało mi się, że damy radę, ale szybko okazało się, że jesteśmy jedyną 'zwykłą' rodziną w tej grupie, a rzeczywistość finansowa nas przerosła. Okazało się, że urodziny, imprezy i prezenty to tutaj zupełnie inny świat".

"Moja mama jest już starszą i mocno schorowaną osobą, a opieka nad nią na długi czas spadła całkowicie na mnie. Choć mam rodzeństwo, nikt inny nie poczuł się w obowiązku, żeby mi pomóc. Starałam się, biłam z myślami i uczuciami, ale po długich przemyśleniach załatwiłam dla mamy miejsce w domu opieki. Wiem, że to była trudna decyzja, ale teraz czuję, że mogę znów normalnie żyć. W końcu mam chwilę dla siebie, mogę odpocząć, a nawet wyjechać na wakacje".

"Po skończonych studiach zdecydowałam się na pracę ze starszymi ludźmi. Kiedy zaczęłam pracować w domu opieki, poczułam, że to właśnie moje miejsce. Mogę być dla tych ludzi jak przybrana wnuczka, dać im trochę ciepła i poczucia, że ktoś jest obok. Ale przychodzi też ogromny ciężar – nie jestem w stanie przestać przyjmować na siebie ich smutku i samotności. Każdego dnia słucham ich historii, a potem wracam do domu, przytłoczona ich cierpieniem".

"Zakup domu był naszym wspólnym marzeniem, na które długo z mężem czekaliśmy. W końcu mieliśmy przestronny salon, własny ogród i garaż na dwa auta – wszystko, o czym marzyliśmy z Maćkiem od lat. Niestety, odkąd doszło do pożaru, nie potrafię czuć się tam bezpiecznie. Każda noc, gdy mąż jest w pracy, zamienia się dla mnie w horror. Naprawdę nie wiem, czy będę w stanie jeszcze kiedyś się tam odprężyć".

"Zawsze wiedziałam, że żona mojego brata, Dorota, jest trochę oderwana od rzeczywistości. Z jej poglądami na życie nigdy mi nie po drodze, ale zazwyczaj traktowałam je jak niewinny kabaret, z którego można się pośmiać z mężem. Jednak ostatnio na rodzinnej imprezie Dorota posunęła się za daleko – wprost zarzuciła mi, że nie dbam o swoje dzieci, bo pozwalam im nosić ubrania z lumpeksu. Tym razem nie mogłam już siedzieć cicho".

"Znicze, to ważna tradycja, a synowa ją kwestionuje. Oburza się, że chcę kupić znicze. Zarzuca mi, że tym sposobem będę szkodzić całemu środowisku włącznie z ludźmi. Coraz bardziej się o to sprzeczamy. Jak nie chce, to niech nie kupuje zniczy. Ja jej nie każę".

"Kiedy Bartek powiedział, że dostał pracę w Niemczech i zamierza wyjechać, byłam przerażona. Nie wiedziałam, jak poradzimy sobie na odległość – ja z dzieckiem w Polsce, a on setki kilometrów od nas. Obawiałam się, że rozłąka zniszczy nasz związek. Teraz jednak widzę, że ta decyzja była najlepszą, jaką mogliśmy podjąć. Nasze małżeństwo dostało nowe życie, a ja poczułam, że znów mamy siebie nawzajem".

"Co roku wyjeżdżam do sanatorium, zawsze sama i zawsze staram się o pokój jednoosobowy. Lubię mieć święty spokój i cenię sobie swoją przestrzeń, a w sanatorium różni ludzie potrafią być naprawdę uciążliwi. Tym razem jednak zrobiłam wyjątek – moja koleżanka Aniela namówiła mnie, żebyśmy pojechały razem, rozwijając przede mną wizję wspólnych wypadów na kawkę i ciastka. Niestety, zamieniła mój urlop w istny koszmar".

"Moje małżeństwo z Aliną trwało pięć lat. Pół roku temu oznajmiła mi, że to koniec, bo już nic do mnie nie czuje. Niedługo później wyszło na jaw, że w jej życiu pojawił się ktoś inny. Rozwód mamy praktycznie dogadany, podział majątku omówiony, dzieci nie mamy, więc sprawa dość prosta. Jest jednak jedna rzecz, której Alina nie chce mi "oddać": moje nazwisko. Uważam, że skoro to ja dałem jej to nazwisko, powinna po rozwodzie wrócić do swojego panieńskiego".

"Od zawsze brakowało mi uwagi ze strony taty. Był typem człowieka skupionym na pracy i na swoich sprawach, a ja dorastałam, mając wrażenie, że jestem gdzieś na marginesie jego życia. Myślałam, że już dawno pogodziłam się z tym, że nigdy nie było go dla mnie na co dzień. Aż tu nagle, rok po śmierci mamy, tata – który przez całe życie był raczej typem introwertyka – postanowił adoptować kota i poświęca mu więcej troski i uwagi, niż kiedykolwiek okazał mnie. Przyznaję, poczułam coś, czego się po sobie nie spodziewałam: zazdrość".