"Znicze, to ważna tradycja, a synowa ją kwestionuje. Oburza się, że chcę kupić znicze. Zarzuca mi, że tym sposobem będę szkodzić całemu środowisku włącznie z ludźmi. Coraz bardziej się o to sprzeczamy. Jak nie chce, to niech nie kupuje zniczy. Ja jej nie każę".

"Kiedy Bartek powiedział, że dostał pracę w Niemczech i zamierza wyjechać, byłam przerażona. Nie wiedziałam, jak poradzimy sobie na odległość – ja z dzieckiem w Polsce, a on setki kilometrów od nas. Obawiałam się, że rozłąka zniszczy nasz związek. Teraz jednak widzę, że ta decyzja była najlepszą, jaką mogliśmy podjąć. Nasze małżeństwo dostało nowe życie, a ja poczułam, że znów mamy siebie nawzajem".

"Co roku wyjeżdżam do sanatorium, zawsze sama i zawsze staram się o pokój jednoosobowy. Lubię mieć święty spokój i cenię sobie swoją przestrzeń, a w sanatorium różni ludzie potrafią być naprawdę uciążliwi. Tym razem jednak zrobiłam wyjątek – moja koleżanka Aniela namówiła mnie, żebyśmy pojechały razem, rozwijając przede mną wizję wspólnych wypadów na kawkę i ciastka. Niestety, zamieniła mój urlop w istny koszmar".

"Od zawsze brakowało mi uwagi ze strony taty. Był typem człowieka skupionym na pracy i na swoich sprawach, a ja dorastałam, mając wrażenie, że jestem gdzieś na marginesie jego życia. Myślałam, że już dawno pogodziłam się z tym, że nigdy nie było go dla mnie na co dzień. Aż tu nagle, rok po śmierci mamy, tata – który przez całe życie był raczej typem introwertyka – postanowił adoptować kota i poświęca mu więcej troski i uwagi, niż kiedykolwiek okazał mnie. Przyznaję, poczułam coś, czego się po sobie nie spodziewałam: zazdrość".

"Zawsze starałam się dać synowi wszystko, czego potrzebuje i o czym marzy. Zabawki, zajęcia dodatkowe, wycieczki – miał wszystko. Kiedy zapytałam go, co chciałby na urodziny, spodziewałam się, że poprosi o coś materialnego, ale jego odpowiedź zupełnie mnie zaskoczyła. Powiedział, że najbardziej chciałby po prostu wspólny dzień z nami, z całą rodziną. Rozbroił mnie totalnie".

"Wyjeżdżałam na kilka dni na wesele kuzynki, więc poprosiłam koleżankę, żeby wpadła i zajęła się moim kotem, Leonem. Myślałam, że to zwykła przysługa między znajomymi – zostawiłam jej klucze, karmę i wskazówki. Gdy wróciłam, chciałam podziękować i podarować weselne ciasto w ramach podziękowań, ale Monika oznajmiła mi, że za opiekę należy jej się kasa. Byłam w szoku, poczułam się jak ostatnia naiwna. Myślałam, że robi to z dobrej woli, ale najwyraźniej się przeliczyłam".

"Gdy braliśmy z Asią ślub, byłem pewien, że to kobieta, na którą zawsze mogę liczyć. Oboje mówiliśmy o partnerskim związku, o wsparciu na dobre i na złe. Tylko że ostatni weekend dał mi bolesną lekcję. Ledwo przywlokłem się kilka dni wcześniej z pracy do domu z gorączką i koszmarnym bólem gardła, szczerze licząc, że Asia zajmie się mną, a ona po prostu wyszła na miasto z koleżankami. Leżałem sam w pustym domu, z herbatą z cytryną i pilotem, i czułem się, jakbym nie był dla niej ważny. Zacząłem się zastanawiać, czy rzeczywiście mamy te same priorytety".

"Planowałam ten dzień z radością, odkładałam pieniądze na prezent i szykowałam się na zabawę w gronie rodziny. A tu nagle okazuje się, że na wesele kuzynki jestem zaproszona... sama. Bez partnera, z którym jestem od lat i którego moja rodzina zna i lubi. Wszystko przez dziwaczną zasadę, którą kuzynka wymyśliła, żeby mieć pewność, że na weselu nie będzie dzieci. Teraz jestem w kropce i naprawdę nie wiem, co zrobić. Jeśli pójdę sama, partner może się obrazić, a jeśli odmówię – rodzina uzna, że nie szanuję kuzynki".

"Zorganizowałam w życiu już trzy wesela i wiem, co się sprawdza, a co nie. Zawsze wychodziło świetnie – rodzina była zadowolona, muzyka grała, wszyscy bawili się do rana. Ale teraz najmłodszy syn Marek chce coś całkiem innego: wesele w lokalu, bez disco polo, z didżejem. I czuję, że to wszystko przez jego narzeczoną, która najwyraźniej wstydzi się tradycyjnych rozwiązań".

"Nie każdego stać na wielkie przyjęcie z okazji chrztu i według mnie takie uroczystości powinny być raczej skromne. Przecież nie chodzi o blichtr, tylko po uroczystość duchową. Ale moja siostra Malwina postanowiła zrobić z tego imprezę roku, kompletnie nie przejmując się, jak się przy tym poczują inni, zwłaszcza ja. Sama jestem w ciąży i za chwilę też będę organizować chrzciny, ale nie mam takich funduszy, żeby zrobić to w luksusowym stylu".

"W moim domu rodzinnym panowała sprawiedliwość: każdy miał swoje obowiązki, a nikt nikomu nie usługiwał, bo niby z jakiej racji? Tata robił kolację dla całej rodziny, a mama nie biegała z talerzem za nikim. Tymczasem, odkąd po ślubie zamieszkaliśmy u teściów, teściowa nieustannie wypomina mi, że nie zajmuję się jej dorosłym synem tak jak należy. Rafał ma 35 lat, ale według niej powinien mieć wszystko podane pod nos".

"Moja siostra Karolina od zawsze miała bzika na punkcie czystości, ale odkąd zamieszkała sama, wszystko wymknęło się spod kontroli. Dla niej najmniejszy pyłek to już powód, żeby lecieć po mop i odkurzacz. Myślałam, że mam do tego dystans, ale kiedy ostatnio zaprosiła nas do siebie całą familią, nie mogłam uwierzyć w to, jak potraktowała moje dzieci. Po tej wizycie chyba długo nie będziemy jej odwiedzać".

"Moja córka Marta przez trzy lata była w związku z Borysem, cudownym chłopakiem, którego polubiłam niemal jak własnego syna. Mieliśmy świetny kontakt, zwłaszcza że połączyła nas wspólna pasja do gór. Po ich rozstaniu było mi naprawdę żal – i nie chodziło tylko o Martusię. Sama straciłam kompana na górskie wypady. Aż tu nagle, przypadkowe spotkanie i nasza tradycja wróciła. Teraz regularnie jeżdżę z Borysem w góry, ale nie mam pojęcia, jak powiedzieć o tym córce".

"Od dłuższego czasu każdy weekend wygląda u nas dokładnie tak samo: ja z dziećmi w domu, on w lesie albo nad rzeką z kumplami. Uważa, że skoro to on zarabia, a ja 'siedzę w domu', to obowiązki domowe i opieka nad dziećmi są tylko na mojej głowie. Przestaję już wierzyć, że coś się zmieni".