„Trzy lata temu odeszłam od Karola. Choć dałabym sobie rękę uciąć, że to ten jedyny i że będziemy razem aż po grób, rzeczywistość szybko strzeliła mi liścia w twarz, bo Karol wiódł drugie, szczęśliwsze życie z inną kobietą, której zmajstrował córeczkę. Zajął się swoją nową rodzinką, a mnie i dwójkę naszych dzieci totalnie olał. Wrzesień już za kilka dni, a ja ledwo mam na bieżące potrzeby, a co dopiero na wyprawkę. Niestety dzieciaki nie rozumieją, w jakiej sytuacji się znaleźliśmy i strzeliły na mnie focha, bo...”

„Pochodzę z domu dziecka i nie znam swojej rodziny. Ledwo wiążę koniec z końcem. Nie mam nikogo bliskiego, do kogo mogłabym zwrócić się o pomoc. Dlatego zebrałam się na odwagę i poprosiłam obcych ludzi, żeby ofiarowali mi zalegające im w domach ubrania, naczynia czy kosmetyki. Strasznie tego żałuję. Nie mieści mi się w głowie, że można kogoś potraktować w taki sposób...”

"Kilka dni temu wybrałem się z kolegami na zjazd wędkarzy do takiej małej miejscowości pod Lublinem. To nie pierwsza tego rodzaju taka moja podróż, więc nie spodziewałem się fajerwerków. W życiu bym na pewno nie wpadł na to, że spotka mnie coś takiego, a ja poznam miłość swojego życia".

"Ta pasja towarzyszy mi od wczesnego dzieciństwa. To ojciec we mnie zaszczepił miłość do płazów, gadów i pajęczaków. To naturalne, że zaczęłam hodować te zwierzęta. Mąż wiedział, jakie mam zainteresowania, a teraz ma wielki problem o trzymanie moich pupili w domu. Jego zdaniem to niebezpieczne. Nie zmusi mnie do pozbycia się ich". 

"Czy jest mi wstyd? Skąd! Żyję sobie wygodnie, nie muszę się o nic martwić. Nie pracuję, więc mam dużo czasu dla siebie, mieszkam z rodzicami i to oni robią wszystkie opłaty. Mama gotuje, a nawet przygotowuje mi śniadanie. Gdzie miałbym lepiej?" 

"Ileż to ja się ich naprosiłam, żeby sprzątały u siebie w pokoju, to wiem tylko ja. Co zresztą zaskakujące, bo uczyłam je porządku od najmłodszych lat. Wiedziały, że zanim dostaną kolejną zabawkę, muszą najpierw posprzątać pierwsze klocki czy puzzle. Dopóki to ja miałam na to oko, kręciły nosem, ale jednak dbały o porządek. Jednak kiedy dostały własny pokój, nie było już tak kolorowo. Na początku jeszcze wystarczało, że zwracałam im uwagę. Niestety im były starsze, tym trudniej byłoby cokolwiek od nich wyegzekwować. Wpadłam na genialny pomysł! Choć dla niektórych to opcja zbyt hardcorowa. Ale u mnie się sprawdziła i teraz i moich córek zawsze jest porządek".

"Kto to widział, żeby dorosły chłop całe życie siedział rodzicom na głowie! Ręce ma, nogi ma, to piąte też ma, to niech się weźmie do roboty i znajdzie sobie w końcu jakąś miłą dziewczynę, swoją rodzinę założy, zanim najlepszy czas przecieknie mu przez palce. My tu z mężem chcemy drugą młodość przeżywać, a za ścianą do 2:00 w nocy siedzi taki kawaler przy komputerze i gra w grę! Nie będę go do końca życia utrzymywać, dostał więc od nas świetną propozycję, na której bardzo dobrze by wyszedł. A on nie! Odrzucił taką ofertę, to niech płaci bykowe, jak chce z nami dalej mieszkać..."

"W weekend świętowałam swoje 70. urodziny. Na tym okrągłą rocznicę zaprosiłam najbliższą rodzinę. Był obiad, tort, wymiana rodzinnych plotek... Mój syn i synowa trochę się spóźnili, ale kochany jedynak zrobił mi wspaniałą niespodziankę i zjawił się z bukietem 70 czerwonych róż. Coś pięknego! Razem złożyli życzenia, a synowa wręczyła mi dodatkowo niewielki pakunek... No tego to się nie spodziewałam, jak żyję!"

„Sezon na grzyby jeszcze w pełni się nie zaczął, ale mam swoje miejsce, w którym zawsze jest ich pod dostatkiem. Niestety moja emerytura jest na tyle niska, że nie zawsze wystarcza mi na leki. Z tego powodu zdarza mi się, że handluję grzybami, żeby sobie dorobić. Ostatnio, gdy sprzedawałam je przed sklepem, pojawił się pewien mężczyzna. Jego gest sprawił, że odzyskałam wiarę w ludzi...”

„Mam 65 lat. Jeszcze 30 lat temu na siłę szukałam miłości mojego życia. Niestety za każdym razem kończyło się to ogromnym rozczarowaniem. Kiedy przestałam szukać, po ponad 30 latach moja druga połówka znalazła mnie sama. Nareszcie trafiłam na prawdziwego księcia z bajki. Teraz już wierzę, że na miłość nigdy nie jest za późno”.

"Pracuję przy organizacji pogrzebów. Z tego powodu często przebywam na naszym miejskim cmentarzu. Zwłaszcza w godzinach porannych, kiedy rzadko przychodzą tam ludzie. Przez ostatnie tygodnie w oczy rzuciła mi się kobieta, która codziennie odwiedzała opuszczone groby. Dbała o nie i zostawiała tam kwiaty. Musiałam dowiedzieć się, kim jest". 

"Babciowanie nie oznacza, że będę dla kogoś na pstryknięcie palcem. Ja mam już 75 lat, swoje zrobiłam i nawet najukochańszemu wnukowi nie zastąpię rodzicielskiej opieki, bo moja rola jest inna... Owszem, z chęcią pomogę, gdy trzeba, bo kocham swoje dzieci i ich dzieci, ale... lata już nie te, co kiedyś, sił mniej... O urlopach nawet nie marzę, ale babcia też ma prawo odpocząć w spokoju i młodzi powinni to uszanować. Tymczasem mój syn i synowa zupełnie opacznie to zrozumieli, sądząc po tym, w co mnie ostatnio wplątali..."

"Kilka lat temu trafiłam do szpitala z poważną chorobą nerek. Byłam załamana, moje życie się zawaliło. Na oddziale poznałam wyjątkową kobietę, dzięki której się podniosłam. Dziś chciałabym ponownie nawiązać z nią kontakt, ale to już niestety niemożliwe. Bardzo mi jej brakuje". 

"Pół roku temu zostałam mamą. Marzyłam o tym od dawna. Mój mąż też bardzo chciał mieć dziecko, ale ze względu na to, że wszystko tak szybko drożeje, ustaliliśmy sobie już na początku, że jedno nam wystarczy. Wtedy będziemy mieli pewność, że niczego mu nie zabraknie, bo będziemy w stanie mu wszystko zapewnić. Okazało się jednak, że nasza córeczka jest chora. Przeżyliśmy to mocno z mężem, ale uznaliśmy, że damy jej tyle miłości, ile tylko w sobie mamy. Teściowa natomiast powiedziała mi wprost, że jej zdaniem to moja wina. Poza tym liczy na to, że postaramy się o kolejne dziecko, bo chce mieć zdrową wnuczkę. Bardzo mnie to zabolało".