„Długo zbierałem się do napisania takiej wiadomości, ale w końcu uznałem, że tylko anonimowy list pozwoli mi swobodnie i bezwstydne wyrażenie tego to, z czym nieustannie muszę się mierzyć od wielu lat. Wszystkiemu winna jest moja żona, choć i ja również wiele sobie zawiniłem tym, że w pewnym momencie nie postawiłem żadnej granicy. Dziś jest już chyba za późno”.

"Ja mam tylko jego! Jeszcze jak byliśmy dziećmi, to obiecywaliśmy sobie, że zostaniemy chrzestnymi naszych pociech. Dla mnie to był pewniak. Poza tym mój mąż poprosił na chrzestną siostrę. Też chciałabym, żeby nasze pierwsze dziecko miało za ojca chrzestnego najbliższego wujka. Nie spodziewałam się jednak, że mój brat może naszemu dziecku odmówić i to jeszcze z tak nieoczywistego powodu. Bo rozumiem, gdyby miał jakiś, którego nie dałoby się przeskoczyć. Ale to jest przecież banał, który kompletnie nie ma dla mnie znaczenia. Nie rozumiem mojego brata i jest mi okrutnie przykro".

"Kiedy zaszłam w nieplanowaną ciążę, obawiałam się reakcji Wojtka. Sama raczej chciałam być mamą, może jeszcze nie teraz, ale za parę lat – czemu nie? Wojtek miał inne podejście, mówił, że to temat do przemyślenia, ale nie wydawał się zbyt entuzjastyczny. Cóż, stało się. Wojtek przyjął to jak kolejne zadanie do wykonania, trochę jak skończenie studiów czy kupno mieszkania. Trzeba to ogarnąć i już. Jednak tego, co stało się po urodzeniu Stasia, nie przewidziałam".

"Jeszcze niedawno wydawało mi się, że jesteśmy dla siebie stworzeni, ale teraz zaczynam mieć poważne wątpliwości. Patryk znalazł sobie nowy cel w życiu: chce zostać bogatym influencerem. Na początku wydawało mi się to nawet zabawne, ale teraz mam już dość. Całe nasze życie podporządkowane jest jego niedorzecznemu pomysłowi, przepraszam, budowaniu jego marki osobistej. To, jak ostatnio mnie potraktował, doprowadziło mnie do płaczu!"

"Nie tak wyobrażałam sobie rodziców mojego męża. Z jego opowieści zawsze wynikało, że to fajni, mądrzy i dobrze usytuowani ludzie, którzy mimo wszystko mają w sobie dużo dystansu i pokory. No cóż... Po tylu latach już wiem, że nie mają z tymi cechami kompletnie nic wspólnego, a teść jest tak specyficzną osobą, że aż szkoda czasem o tym mówić"

"Myślę, że moja siostra zawsze była wyjątkowo roszczeniową osobą. Wymaga dużo od innych, ale od siebie nie lubi nic dać. Mimo wszystko, nie wyobrażałam sobie nie pójść na ślub Pauliny, chociaż byłam wtedy w trudnej sytuacji finansowej. Do dziś słucham docinek na temat prezentu i ostatnio zaczęłam się zastanawiać - ślub i wesele organizuje się dla pieniędzy czy dla wspólnego świętowania tego wyjątkowego dnia?"

"Mówi się, że nadgorliwość jest gorsza od... wiadomo, czego. Jednak do tej pory nigdy nie zdawałam sobie z tego sprawy, dopóki nie poznałam — Agnieszki, mojej kochanej sąsiadki. Powiedzieć o niej, że jest nadgorliwa, to nie powiedzieć wszystkiego! Ona jest wręcz wścibska! To, co zrobiła ostatnio, kompletnie wybiło mnie z rytmu! Macie, jakieś sposoby, jak się uwolnić od wrednej sąsiadki?"

"Zawsze bałam się śmierci, ale po tym, co przeżyłam po drugiej stronie, moje nastawienie kompletnie się zmieniło. Nigdy w życiu nie czułam takiego spokoju jak wtedy i nie wiem jak to możliwe, że czas tam ciągnął się dłużej. Moje serce nie pracowało tylko przez kilka chwil, a ja mam wrażenie, że po drugiej stronie spędziłam minimum godzinę. Stanęłam przed wyborem - zostać, czy wrócić? To była naprawdę trudna decyzja, ale gdyby nie to, że czekały na mnie dwie córeczki, nie chciałabym wracać do żywych. Nigdy nie zapomnę tego, co tam przeżyłam. To naprawdę piękna przygoda".

"Wciąż mamy o to walkę. Od samego początku. Ja wzięłam ślub kościelny ze względu na teściową właśnie. Bardziej po to, żeby nie gadała, niż żeby ją uszczęśliwiać. Nie miałam jednak pojęcia, że będzie we mnie wymuszała regularne chodzenie do kościoła. Ona w pewnym momencie powiedziała mi, że zepsułam jej syna, bo odciągam go od wiary, ale on sam mi opowiadał o tym, że nigdy nie miał wewnętrznej potrzeby, by chodzić do kościoła, ale bał się przeciwstawiać matce. Teraz wreszcie podejmuje świadome decyzje. Niestety jego matka nawet nasze dzieci ciągnie do tej instytucji. To co ona wymyśla, przechodzi ludzkie pojęcie".

"Mam dość tego, że moja teściowa wiecznie rządzi tym, jak wygląda nasze życie. Całe szczęście, że nie zgodziłam się na mieszkanie z nią, bo na bank miałabym już depresję. Wszystko zawsze musi zależeć od niej. Ustawia nam dosłownie calutki plan dnia. Trzeba było wyjechać do innego miasta, to może byłoby inaczej. A tutaj? Po 5 minutach od wyjechania od siebie może być już u nas.  I ta Wielkanoc. Dla mnie to żadne wielkie święto. Chciałam pierwszy raz w życiu spędzić ją z własną rodziną i miałam super plany dla nas, ale ona jak zwykle wszystko zepsuła. A najlepsze jest to, że mąż stoi po jej stronie! No i co ja mam teraz zrobić?"

"Mój synuś Patryczek jest taki trochę spiwniczały. Tylko siedzi w domu, gra na tym komputerze oraz narzeka na swój samotny los i brak kobiety. Skoro się jednak nie wyrywał, to sama znalazłam mu dziewczynę. Dla niego i taka może być".

" Żeby zobrazować, jak podła jest moja synowa, wystarczy powiedzieć, że na własne wesele kupiła drogą suknię z salonu, a wnusi na komunię kupuje używaną. No ludzie. Jeszcze bym zrozumiała, jakby nie było ich stać. Zresztą zawsze my byśmy mogli coś dorzucić. Żeby dziecko w tym wielkim dniu nie mogło czuć się wyjątkowo! No to w ogóle to jakieś nieporozumienie jest!"

"Kiedy urodziłam 6 lat temu Karolinkę, a 2 lata później Łukasza myślałam o tym, jak będzie wspaniale być matką. Być dla kogoś najważniejszą osobą w życiu. Niestety, wydaje mi się, że dzieci przelały wszystkie swoje uczucia na ojca. Mnie traktują jak mebel, albo służącą. Czasami myślę o tym, że najlepiej byłoby zniknąć z tego domu."

"Długo już byłem sam. W zasadzie chyba się do tego przyzwyczaiłem, ale wszyscy dookoła namawiali mnie, żebym sobie kogoś poszukał. Już mnie to denerwowało i pewnego wieczoru w końcu usiadłem przed komputerem i przygotowałem swoją wizytówkę na jeden z portali randkowych. Pisało do mnie sporo dziewczyn, ale żadna nie przykuła mojej uwagi. Nie to, żebym miał jakieś wielkie wymagania. Chciałem jedynie, żeby fajnie nam się ze sobą rozmawiało i żebyśmy mieli podobne pasje. No i wreszcie odezwała się ona! Daniela - pierwszy raz poznałem kogoś o tym imieniu. Podobało mi się w niej dosłownie wszystko, choć była bardzo nieśmiała. Nigdy nie rozmawialiśmy przez kamerkę, ewentualnie na czasie - głosowo. Ale ja byłem przekonany, że to kobieta mojego życia. Rzeczywistość okazała się inna".