"Mój syn był dobrym dzieckiem, ale w pewnej chwili zachłysnął się tymi nowymi technologiami i od nich uzależnił. Niestety zaprowadziło go to do prawdziwej katastrofy. Dlaczego nie zareagowałam na czas? Nigdy sobie tego nie wybaczę".

"Nie rozumiem zachowania niektórych osób, aczkolwiek w dzisiejszych czasach to już chyba nic nie powinno mnie zdziwić. Moja starsza siostra wyprawia swoje wymarzone wesele, o którym mówi przy każdym rodzinnym spotkaniu. Wszystko musi być jak z bajki, więc i gości dobiera ostrożnie..."

"Być może nie powinnam pisać tego listu, ale zawsze łatwiej mi pogodzić się z pewnymi rzeczami, gdy mogę o nich opowiedzieć. Jestem Klaudia. Mam 17 lat, a moi rodzice nigdy nie traktowali mojego dnia tak samo wyniośle, jak swojego. Hucznie obchodzą każde swoje urodziny, zapraszają gości, zamawiają torty. Tymczasem o moich urodzinach zdarza im się nawet nie pamiętać, a kiedy sobie przypominają, dorzucają mi 5 dyszek do kieszonkowego i tyle. I nie chodzi tutaj o prezenty, tylko właśnie o pamięć. O tę całą otoczkę, której ja nigdy nie miałam okazji czuć i widzieć. Dla jednych to tylko urodziny, ale ja w takiej sytuacji czuję się odrzucona. Mało tego, w sierpniu moja osiemnastka. I wiem, że nawet wtedy nie mogę liczyć choćby na skromne przyjęcie. To smutne".

"Nie wiem, jak powiedzieć to mężowi, ale na serio się boję. On nie zdaje sobie sprawy, że ja kiedyś naprawdę wyglądałam inaczej i byłam brzydulą. Co jeśli nasza córunia pójdzie we mnie i odziedziczy po mnie okropne ostające uszy i garbaty nos? Przecież ja sobie tego nie wybaczę! Nie chcę, żeby nasze dziecko było prześladowane tak jak ja w dzieciństwie. Jak mu to powiedzieć? Boję się, że uzna, że go okłamałam! A ja tylko spełniałam swoje marzenia!"

„Podobno z rodziną dobrze wychodzi się tylko na zdjęciach, ale prawda jest taka, że do zrobienia tych zdjęć też muszą nastać jakieś sprzyjające okoliczności. Ja od kilku lat takowych nie nie miałam, ale gdy na świat przyszła moja bratanica, to myślałam, że moje relacje z bratem wrócą na właściwy tor. Tak się niestety nie stało”.

Chaly D.N. jest influencerką, której ambicją jest mieć życie jak Kim Kardashian. Kobieta jest bardzo podobna do najsłynniejszej z sióstr Kardashian, ma taki sam styl, kupuje takie same ubrania i akcesoria. Na upodobnienie się do Kim Chaly wydała już ponad 1,1 miliona funtów!

"Moja synowa chyba myśli, że człowiek na emeryturze to tylko siedzi sobie wygodnie i ogląda telewizję. Ja naprawdę rozumiem, że dzisiejsze czasy nie oszczędzają młodych. Niezdrowe jedzenie, ciągłe życie w biegu, stres - wszystko to wiem i zdaję sobie sprawę, że młodzi mogą czuć się zmęczeni. Tylko czy to powód, żeby swoje dzieci podrzucać rodzicom i teściom?"

"Czasem aż nie mogę uwierzyć, jakiego niewdzięcznika wychowuję. Za moich czasów taka sytuacja byłaby wręcz nie do pomyślenia. Nawet w rodzinach wielodzietnych rodzeństwo nosiło po sobie ubrania i jeszcze wszyscy się cieszyli, że w ogóle mają coś w szafie. A mój młodszy syn kręci nosem, że ma nosić coś po starszym bracie, gdzie to naprawdę są ubrania modne i kompletnie niezniszczone. Tłumaczy się tym, że ma inny styl, ale przecież on ma dopiero 13 lat. No bez przesady, jaki styl? W tym wieku nie powinno być mu jeszcze wszystko jedno, co na siebie zakłada. Strasznie jestem zła, bo chciałam zaoszczędzić, ale przez wymysły mojego dziecka mi się to nie uda".

"Kamil nie zachowuje się tak przy nikim innym. Na szczęście. Ale co z tego, skoro przy swojej matce wciąż jest dla mnie złośliwy. Ja nie czuję się z jego rodziną najlepiej, bo wszyscy mnie oceniają i mam wrażenie, że to właśnie przez niego. Nie mogę niczym zabłysnąć, bo każde moje pozytywne słowo i tak zostanie przykryte lawiną złośliwości. Nie rozumiem, dlaczego to robi. Dlaczego upokarza mnie akurat przy teściowej zamiast powiedzieć mi o tym, co mu się we mnie nie podoba. Nie obraziłabym się. Może to byłaby dla mnie motywacja do jakiejś zmiany. A w ten sposób podcina mi tylko skrzydła".

"Nasz Adaś niedługo skończy trzy latka. To uśmiechnięty, rezolutny chłopczyk, trudno przejść koło niego obojętnie. Kiedy jesteśmy poza domem, często ktoś zwraca na niego uwagę, zagaduje, zachwyca się. Do niedawna ludzie czasami mylili się i myśleli, że Adaś jest dziewczynką – fakt, miał dłuższe włosy, ale mało to teraz chłopców z dłuższą fryzurą? Uwielbiam te jego złote loczki! A raczej uwielbiałam, bo mąż ostatnio zabrał Adasia do fryzjera i wiele z nich nie zostało... Wkurzyłam się nieziemsko. Nie miał prawa tego robić!"

"Mój sąsiad nie daje mojej rodzinie spokoju. Jest psychicznie chorym emerytowanym wojskowym, który ma znajomości w służbach. Ze względu na jego pozycję wszyscy wierzą mu zamiast mnie. Ostatnie natarczywy sąsiad przekroczył wszelkie granice".

"Z Krzysztofem wzięliśmy ślub niedługo przed 40-tką, więc zdawałam sobie sprawę, że obydwoje mamy za sobą jakąś miłosną przeszłość. Nigdy mi nie przeszkadzał fakt, że Krzysiek jest rozwodnikiem, zwłaszcza, że w nasz związek od samego początku był bardzo zaangażowany. Pobraliśmy się po niecałych dwóch latach znajomości, bo i na co mieliśmy czekać?"

"Marek stracił rodziców w wieku 18 lat. Został sam z młodszą siostrą. To, z jaką miłością opowiada o mamie i tacie, zawsze mnie wzrusza. Niestety nie miałam okazji ich poznać, ale wiem, że na pewno byli cudownymi ludźmi. Mąż zaskoczył mnie i wszystkich gości podczas naszego ślubu. Sposób, w jaki  upamiętnił swoich rodziców, udowodnił mi, że to najlepszy facet pod słońcem. Byliby z niego dumni! Wychowali fenomenalnego syna".

"Myślę, że żadna kobieta sie chciałaby przechodzić cierpienia i sprawiać sobie ogromnego bólu, więc nie rozumiem skąd opinie w sieci, że cesarskie cięcie jest pójściem na łatwiznę. Kobiety decydują się na to z wielu powodów, a najczęściej mają one związek z podłożem chorobowym".