"Po długiej i bolesnej walce z chorobą moja mama zmarła. Wiedzieliśmy, że jej czas się kończy, ale nigdy nie da się przygotować na taki ból. Na dodatek, zamiast wspierać się w tej najtrudniejszej chwili, musimy zmagać się z decyzją jej męża, który postanowił o kremacji mamy bez naszej zgody. Czuję, że nie tylko mnie nie uszanował, ale przede wszystkim zlekceważył to, czego sama mama naprawdę chciała”.

"Jestem samotną mamą trójki dzieci. Każda złotówka ma dla nas znaczenie, więc robię, co mogę, żeby zaoszczędzić, szczególnie gdy chodzi o codzienne potrzeby dzieci. Ale nie potrafię zapomnieć o bliskich, którzy odeszli. Dlatego kiedy zbliża się Wszystkich Świętych, chodzę po cmentarzu, zbieram znicze i kwiaty ze śmietników. To mój sposób, żeby uczcić ich pamięć. Może nie jest to dla wszystkich zrozumiałe, ale dla mnie to gest miłości i szacunku."

"Moja siostra dobrze zarabia, żyje wygodnie, nie ma dzieci ani większych zobowiązań. Stać ją na markowe ubrania, egzotyczne wakacje, drogie gadżety. A jednak, kiedy przyszła powitać moją nowo narodzoną córeczkę, przyniosła jej torbę pełną używanych rzeczy. Czułam, jakby ktoś mnie z premedytacją obraził".

"Nie widziałem Basi od młodości, a tu nagle, po latach, spotykam ją – i dosłownie nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Basia ma ponad 60 lat, a wygląda, jakby dopiero co przekroczyła czterdziestkę. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że to nie magia, tylko medycyna estetyczna. Z jednej strony byłem pod wrażeniem, a z drugiej czułem, że to trochę komiczne tak trzymać się resztek młodości. A potem spojrzałem na siebie – i było mi po prostu wstyd".

"Czuję się bardzo dziwnie, kiedy mój męski facet, który nieraz zaskakuje mnie fantastycznym, ugotowanym przez siebie obiadem, a także samodzielnie potrafi wykonać u nas remont, przy swojej mamie staje się taką mało atrakcyjną niezgułą".

"Kiedy rodzice oznajmili mi, że mają dla siebie wyjątkowy prezent na 45. rocznicę ślubu, myślałam, że może jadą na jakąś wymarzoną wycieczkę. Ale kiedy powiedzieli, że wykupili sobie miejsce na cmentarzu i postawili nagrobek, poczułam, jakby coś we mnie pękło".

"Kiedyś nasze wspólne wyjścia były dla mnie najlepszym momentem tygodnia. Buszowałyśmy w lumpeksach, śmiałyśmy się z dziwnych stylizacji, potem siadałyśmy na kawie i ciastku, i gadałyśmy o wszystkim, co nam leży na sercu. Niestety teraz wychodzę z mamą i zamiast radości czuję stres: mama głośno komentuje ludzi wokół, myśląc, że nikt jej nie słyszy. Bo sama ma problemy ze słuchem”.

"Gdy patrzę na Anię, widzę w niej swoje małe dziecko, które kiedyś tuliłam do snu, któremu pomagałam stawiać pierwsze kroki. Chciałam, żeby wyrosła na mądrą, odpowiedzialną kobietę. A teraz widzę dorosłą osobę, która żyje na nasz koszt i nie ma najmniejszej ochoty niczego zmieniać. Próbowałam z nią rozmawiać, prosiłam, tłumaczyłam, ale ona nie słucha. Czuję, jakby coś we mnie pękało za każdym razem, kiedy widzę, że nic do niej nie dociera".

"Każdego roku na Wszystkich Świętych spotykamy się całą rodziną na cmentarzu. To czas wspomnień, rozmów o bliskich, którzy odeszli, a także chwila, żeby spotkać znajomych, których dawno nie widzieliśmy. Zawsze jest trochę przyglądania się – kto się jak ubrał, kto się postarzał, kto się zmienił. To taka niepisana tradycja. No trudno to przyznać, ale Wszystkich Świętych to dobra okazja do obgadywania i plotek".

"Za dwa tygodnie mam się żenić, ale zamiast myśleć o szczęściu i radości tego dnia, siedzę i zastanawiam się, co poszło nie tak. Wieczór kawalerski miał być skromnym, kameralnym spotkaniem – tylko kilku bliskich znajomych i moja kuzynka Ola, z którą zawsze byłem blisko. Ale kiedy moja przyszła teściowa dowiedziała się, że na kawalerskim będzie kobieta, zrobiła z tego taką aferę, jakbym popełnił coś niewybaczalnego. Teraz stoję przed wyborem – odwołać wieczór albo narażać się na to, że teściowa będzie próbować blokować nasz ślub".

"Od lat śpimy z Martą pod jedną, dużą kołdrą. Dla mnie to nie tylko wygoda – to nasz sposób na bliskość, ciepło, intymność. Czasem bywa ciasno, czasem zdarza mi się zawinąć w kołdrę bardziej, niż powinienem, ale zawsze było to dla nas czymś naturalnym. Aż do teraz. Ostatnio żona stwierdziła, że ma dość i że chce własnej kołdry. Nie mogłem w to uwierzyć".

"Od lat przed każdym świętem ciotka Helena dzwoni do mnie z tym samym tekstem: 'Zawieź mnie na cmentarz, przecież i tak jedziesz'. Na początku się zgadzałem, bo w końcu to rodzina, a ja zawsze starałem się być pomocny. Jednak z czasem zacząłem mieć tego coraz bardziej dość. Ciotka traktuje moje auto jak prywatną taksówkę – już nie mówię, że nigdy się nie dorzuca na paliwo, ale ona nigdy nawet nie podziękuje. A co najgorsze, za każdym razem zostawia po sobie bałagan, jakby w ogóle nie przejmowała się tym, że to ja będę potem sprzątał. Po ostatnim wyjeździe stwierdziłem, że to koniec. To był ostatni raz, kiedy poświęciłem swój czas".

"Święta to dla mnie wyjątkowy czas. Uwielbiam przygotowania, planowanie, szukanie prezentów, które naprawdę ucieszą bliskich. Dlatego co roku staram się wszystko zaplanować wcześniej – unikam grudniowego szaleństwa i chcę zaoszczędzić. Przecież wiadomo, że ceny przed świętami idą w górę. Niestety, mój mąż tego nie rozumie. Twierdzi, że kupowanie prezentów już w listopadzie to fanaberia. Dla niego to wszystko jest tylko zbędnym wydatkiem, na którym najlepiej oszczędzić. Czuję, że znów będę musiała tłumaczyć się przed jego rodziną z byle jakich, tanich prezentów".

"Jak co roku poszłam na cmentarz, żeby odwiedzić grób mojego męża. Co roku staram się wyglądać wyjątkowo elegancko, zwłaszcza w ten szczególny dzień - trochę dla zmarłego męża, trochę dla mojego dobrego samopoczucia. Teraz włożyłam mój ulubiony ciemnoczerwony płaszcz, który przypomina mi o dawniejszych czasach. Nie spodziewałam się, że na cmentarzu przypadkiem spotkam mojego syna. A już na pewno nie przewidziałam, że wywoła scenę przy ludziach. Wszystko przez to, że jego zdaniem 'w moim wieku' taki płaszcz to przesada".