"Do naszej wsi wróciła dawna ukochana mojego męża, bo niestety owdowiała. Wróciła jakby nigdy nic i zaczęła nas odwiedzać. Ponoć tylko na kawkę, ale co chwilę ma jakąś okazję, żeby przyjść, przynieść upieczone przez siebie ciasto i usiąść z moim mężem. A mój mąż zawsze jej zachwala te ciasta, że najlepsze na świecie. I ja oczywiście milczę, staram się być miła, bo to przecież kulturalne, nie będę robić awantury, ale w środku to już mam dość".

"Mój narzeczony upiera się, żebym wystąpiła na naszym ślubie w krótkiej sukni. Ciągle powtarza, że chce się pochwalić przed kumplami, że ma zgrabną kobietę. No ja to rozumiem, ale przecież ślub mamy brać w lutym, przecież ja zamarznę".

"Uważam, że to brak kultury, żeby zięć tylko swojej żonie dawał prezenty. Każdy przecież wie, że teściowa też jest bardzo ważną osobą w rodzinie. Skoro już mu się tak dobrze powodzi, to wypadałoby, żeby i mnie obdarowywał. Przecież to nie jakieś wygórowane wymagania, żeby o teściowej też czasem pomyślał. Ja rozumiem, że zięć chce mojej córce nieba przychylić, ale przecież to właśnie dzięki mnie ona jest taka, jaka jest".

"Mój mąż zachowuje się, jakbyśmy nadal żyli w latach 90., kiedy największym zagrożeniem dla dzieci były telewizja i gumy Turbo. Narzeka, że nasz syn Filip za dużo siedzi przy ekranie – bo to komputer, bo to telefon, bo to konsola. Gdyby mógł, pewnie zakopałby te wszystkie gadżety w ogródku i zainstalował drewniany huśtawkowy zestaw 'dla zdrowia dziecka'. A ja się zastanawiam, o co mu tak naprawdę chodzi - przecież wszyscy teraz używamy elektroniki. Sam ogląda seriale po nocach, a o telefonie prawie nie pamięta, bo tak go zasymilował, że przy nim zasypia. Ach, faceci".

"Mam córkę, z której zawsze byłam dumna. Mądra dziewczyna, dobrze się uczyła, miała swoje pasje, przyjaciół i zdrowe podejście do życia. Ale wszystko się zmieniło, odkąd poznała tego chłopaka. Na początku wydawało mi się, że Piotrek może być w porządku, chociaż coś mnie niepokoiło – to spojrzenie, sposób, w jaki mówił. Ale pomyślałam, że dam mu szansę. Teraz widzę, że był to wielki błąd".

"Zawsze myślałam, że życie na wsi to spokój, prywatność i bliskość natury. Dlatego, gdy w końcu mogłam sobie pozwolić na mały domek poza miastem, długo się nie zastanawiałam. Liczyłam na ciszę, a znalazłam sąsiada, który nie potrafi uszanować mojej prywatności. Czuję się obserwowana na każdym kroku, a kiedy próbowałam z nim porozmawiać, tylko się zaśmiał. Już nie wiem, co robić".

"Mama mojego narzeczonego, Pawła, zawsze była wymagająca. Od początku naszej znajomości lubiła krytykować, pouczać, narzucać swoje zdanie. Starałam się to jakoś przyjąć – chciałam, żeby Paweł widział, że naprawdę próbuję. Ale teraz czuję, że jestem na skraju wytrzymałości. Teściowa dzwoni do nas o każdej porze dnia i nocy, żeby wyrazić swoje niezadowolenie. Jestem zmęczona, sfrustrowana, niewyspana i chyba na stałe zablokuje jej numer".

"Mam na imię Marek, mam 35 lat i od roku jestem żonaty. Moja żona Ela jest młodsza ode mnie o sześć lat. Poznaliśmy się, kiedy pracowała w osiedlowym sklepie spożywczym. Wydawało mi się, że trafiłem na kobietę idealną – śliczną, uśmiechniętą, pełną energii. Ale po ślubie szybko wyszło na jaw, że Ela kompletnie nie potrafi gotować. A ja, wychowany na domowych obiadkach mojej mamy, nie wyobrażam sobie życia bez porządnego jedzenia. Zaczynam się zastanawiać, ile jeszcze tak wytrzymam".

"Mam na imię Marianna, mam 78 lat i od dziewięciu lat żyję sama. Mój mąż zmarł, a ja zostałam w dużym mieszkaniu w centrum miasta. Zawsze z Tadeuszem cieszyliśmy się życiem, odkrywaliśmy nowe rzeczy i korzystaliśmy z każdej chwili. Po jego śmierci starałam się nie rezygnować z tego stylu życia – wiem, że mąż chciałby, żebym była szczęśliwa. Niestety, moja synowa ma na ten temat zupełnie inne zdanie. Twierdzi, że moje wydatki na 'fanaberie' to marnotrawstwo i że powinnam raczej oszczędzać dla wnuków".

"Po długiej i bolesnej walce z chorobą moja mama zmarła. Wiedzieliśmy, że jej czas się kończy, ale nigdy nie da się przygotować na taki ból. Na dodatek, zamiast wspierać się w tej najtrudniejszej chwili, musimy zmagać się z decyzją jej męża, który postanowił o kremacji mamy bez naszej zgody. Czuję, że nie tylko mnie nie uszanował, ale przede wszystkim zlekceważył to, czego sama mama naprawdę chciała”.

"Jestem samotną mamą trójki dzieci. Każda złotówka ma dla nas znaczenie, więc robię, co mogę, żeby zaoszczędzić, szczególnie gdy chodzi o codzienne potrzeby dzieci. Ale nie potrafię zapomnieć o bliskich, którzy odeszli. Dlatego kiedy zbliża się Wszystkich Świętych, chodzę po cmentarzu, zbieram znicze i kwiaty ze śmietników. To mój sposób, żeby uczcić ich pamięć. Może nie jest to dla wszystkich zrozumiałe, ale dla mnie to gest miłości i szacunku."

"Moja siostra dobrze zarabia, żyje wygodnie, nie ma dzieci ani większych zobowiązań. Stać ją na markowe ubrania, egzotyczne wakacje, drogie gadżety. A jednak, kiedy przyszła powitać moją nowo narodzoną córeczkę, przyniosła jej torbę pełną używanych rzeczy. Czułam, jakby ktoś mnie z premedytacją obraził".

"Zawsze staram się być wyrozumiała i cierpliwa wobec ludzi. W końcu każdy z nas ma swoje wady i słabości. Ale to, co moja szwagierka odwaliła na chrzcie naszej córki, kompletnie mnie przerosło. Zamiast okazać szacunek tej wyjątkowej chwili, przyszła ubrana tak, że wszyscy tylko na nią patrzyli i komentowali. A ja, zamiast cieszyć się chwilą, modliłam się, żeby zniknąć".

"Nie widziałem Basi od młodości, a tu nagle, po latach, spotykam ją – i dosłownie nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Basia ma ponad 60 lat, a wygląda, jakby dopiero co przekroczyła czterdziestkę. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że to nie magia, tylko medycyna estetyczna. Z jednej strony byłem pod wrażeniem, a z drugiej czułem, że to trochę komiczne tak trzymać się resztek młodości. A potem spojrzałem na siebie – i było mi po prostu wstyd".