"Po dziesięciu latach związku marzyłam o tym, żeby choć na chwilę poczuć się jak dawniej – blisko, ciepło, bez tej codziennej rutyny. Ugotowałam jego ulubione danie, wystroiłam się specjalnie dla niego i czekałam, aż wróci z pracy. Niestety, rzeczywistość była brutalna. Zostałam całkowicie zignorowana, a jego poranne słowa sprawiły, że zaczęłam poważnie zastanawiać się nad naszym związkiem".

"Od ośmiu lat pracuję w tej firmie i zawsze miałam swoje zasady. Praca to praca, a życie prywatne to coś zupełnie innego. Nigdy nie czułam potrzeby, żeby zaprzyjaźniać się z każdym nowym pracownikiem, który pojawia się na chwilę, a potem znika. Kiedy więc odmówiłam zrzutki na urodzinowy prezent dla nowej koleżanki, której nawet nie znam, stałam się wrogiem publicznym numer jeden. Atmosfera wokół mnie zgęstniała, a ja zaczynam się zastanawiać, czy naprawdę muszę ulegać tej całej biurowej presji".

"Od dawna marzyłam o tym, żeby chociaż raz spędzić Boże Narodzenie w ciepłym kraju. Wyobrażałam sobie siebie leżącą na plaży z drinkiem w dłoni, zamiast siedzieć przy stole w śniegowcach. Po latach marzeń w końcu udało mi się namówić Marka, żebyśmy w tym roku zrezygnowali z tradycyjnych świąt w Polsce. Byliśmy przygotowani na każdą reakcję jego dziadków, którzy kochają tradycję, ale to, co usłyszeliśmy, przeszło nasze najśmielsze oczekiwania".

"Przez blisko pięć lat każde święta i urodziny z mężem to była lekcja cierpliwości. Zamiast romantycznych prezentów, które wywołałyby u mnie uśmiech, zawsze trafiałam na coś w stylu nowego miksera albo suszarki do prania. Kiedy marzyłam o pięknych perfumach, dostawałam tani dezodorant z supermarketu. Myślałam, że nic się już nie zmieni, bo Janek to facet praktyczny do szpiku kości, a romantyzm to dla niego abstrakcja. Ale w końcu znalazłam sposób, żeby nasze prezenty naprawdę nas cieszyły. Teraz już nie muszę się obawiać, co znajdę pod choinką – a mąż może spać spokojnie, bo wie, że trafia w dziesiątkę".

"Nie ma chyba prostszego testu dla rodziny niż moment, w którym ktoś z niej osiąga sukces finansowy".

"Do naszej wsi wróciła dawna ukochana mojego męża, bo niestety owdowiała. Wróciła jakby nigdy nic i zaczęła nas odwiedzać. Ponoć tylko na kawkę, ale co chwilę ma jakąś okazję, żeby przyjść, przynieść upieczone przez siebie ciasto i usiąść z moim mężem. A mój mąż zawsze jej zachwala te ciasta, że najlepsze na świecie. I ja oczywiście milczę, staram się być miła, bo to przecież kulturalne, nie będę robić awantury, ale w środku to już mam dość".

"Mój narzeczony upiera się, żebym wystąpiła na naszym ślubie w krótkiej sukni. Ciągle powtarza, że chce się pochwalić przed kumplami, że ma zgrabną kobietę. No ja to rozumiem, ale przecież ślub mamy brać w lutym, przecież ja zamarznę".

"Uważam, że to brak kultury, żeby zięć tylko swojej żonie dawał prezenty. Każdy przecież wie, że teściowa też jest bardzo ważną osobą w rodzinie. Skoro już mu się tak dobrze powodzi, to wypadałoby, żeby i mnie obdarowywał. Przecież to nie jakieś wygórowane wymagania, żeby o teściowej też czasem pomyślał. Ja rozumiem, że zięć chce mojej córce nieba przychylić, ale przecież to właśnie dzięki mnie ona jest taka, jaka jest".

"Moja córka ma 25 lat, no i ciągle z tym chłopakiem chodzi, a z tego, co ja widzę, to ani ślubu, ani nawet zaręczyn nie widać. Ja naprawdę nie rozumiem, co się teraz dzieje z tą młodzieżą – za moich czasów to człowiek w jej wieku miał już rodzinę, dzieci. A córka ciągle tylko, że jeszcze mają czas. A ten jej chłopak, też jakoś za bardzo się nie spieszy".

"Mój mąż zachowuje się, jakbyśmy nadal żyli w latach 90., kiedy największym zagrożeniem dla dzieci były telewizja i gumy Turbo. Narzeka, że nasz syn Filip za dużo siedzi przy ekranie – bo to komputer, bo to telefon, bo to konsola. Gdyby mógł, pewnie zakopałby te wszystkie gadżety w ogródku i zainstalował drewniany huśtawkowy zestaw 'dla zdrowia dziecka'. A ja się zastanawiam, o co mu tak naprawdę chodzi - przecież wszyscy teraz używamy elektroniki. Sam ogląda seriale po nocach, a o telefonie prawie nie pamięta, bo tak go zasymilował, że przy nim zasypia. Ach, faceci".

"Mam córkę, z której zawsze byłam dumna. Mądra dziewczyna, dobrze się uczyła, miała swoje pasje, przyjaciół i zdrowe podejście do życia. Ale wszystko się zmieniło, odkąd poznała tego chłopaka. Na początku wydawało mi się, że Piotrek może być w porządku, chociaż coś mnie niepokoiło – to spojrzenie, sposób, w jaki mówił. Ale pomyślałam, że dam mu szansę. Teraz widzę, że był to wielki błąd".

"Zawsze myślałam, że życie na wsi to spokój, prywatność i bliskość natury. Dlatego, gdy w końcu mogłam sobie pozwolić na mały domek poza miastem, długo się nie zastanawiałam. Liczyłam na ciszę, a znalazłam sąsiada, który nie potrafi uszanować mojej prywatności. Czuję się obserwowana na każdym kroku, a kiedy próbowałam z nim porozmawiać, tylko się zaśmiał. Już nie wiem, co robić".

"Mama mojego narzeczonego, Pawła, zawsze była wymagająca. Od początku naszej znajomości lubiła krytykować, pouczać, narzucać swoje zdanie. Starałam się to jakoś przyjąć – chciałam, żeby Paweł widział, że naprawdę próbuję. Ale teraz czuję, że jestem na skraju wytrzymałości. Teściowa dzwoni do nas o każdej porze dnia i nocy, żeby wyrazić swoje niezadowolenie. Jestem zmęczona, sfrustrowana, niewyspana i chyba na stałe zablokuje jej numer".

"Mam na imię Marek, mam 35 lat i od roku jestem żonaty. Moja żona Ela jest młodsza ode mnie o sześć lat. Poznaliśmy się, kiedy pracowała w osiedlowym sklepie spożywczym. Wydawało mi się, że trafiłem na kobietę idealną – śliczną, uśmiechniętą, pełną energii. Ale po ślubie szybko wyszło na jaw, że Ela kompletnie nie potrafi gotować. A ja, wychowany na domowych obiadkach mojej mamy, nie wyobrażam sobie życia bez porządnego jedzenia. Zaczynam się zastanawiać, ile jeszcze tak wytrzymam".