"Staram się być punktualna, ale czasem po prostu coś pójdzie nie tak. Wyszłam wcześniej, żeby zdążyć na wizytę u pediatry z synkiem, ale przez korki i opóźnienie na parkingu dotarłam z pięciominutowym spóźnieniem. Myślałam, że to żaden dramat, ale reakcja lekarki przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Zamiast pomocy, spotkałam się z chłodnym przyjęciem, a w końcu zostałam praktycznie wyrzucona z gabinetu".

"Wiem, że żyjemy w czasach, gdy życie z rodziną wielopokoleniową jest niekiedy koniecznością, jednak życie pod jednym dachem z rodzicami mojego męża zaczyna mnie przerastać. W teorii to rozwiązanie miało być wygodne i korzystne dla obu stron – mieliśmy sobie pomagać, dzielić się obowiązkami i wsparciem. Jednak rzeczywistość okazała się kompletnie inna od tego, co sobie wyobrażałam".

"Zawsze wiedziałam, że Krzysiek, mój zięć, to człowiek z dużym poczuciem humoru. Trochę zbyt głośny, trochę zbyt szalony, ale Kasia – moja córka – jest przy nim naprawdę szczęśliwa, więc starałam się akceptować jego specyficzne żarty i dziwne pomysły. Jednak po tym, co zrobił na moich urodzinach, już naprawdę nie wiem, czy jestem w stanie to wszystko wytrzymać. To, co wręczył mi przy wszystkich gościach, sprawiło, że chciałam się zapaść pod ziemię".

"Kiedy poznałam Michała, od razu wiedziałam, że trafiłam na wyjątkowego faceta. Pracowity, ambitny, z głową na karku. Ale jego rodzina to już zupełnie inna bajka. Zwłaszcza jego młodsza siostra, Marta. Gdybyście tylko widzieli, jak ona żyje: bez pracy, bez obowiązków, za to z niekończącym się kieszonkowym od rodziców. Oni myślą, że pomagają jej w 'szukaniu siebie', a ona po prostu traktuje ich jak bankomat".

"Gdy wprowadziliśmy się do domu teściów na wsi, marzyłam o spokojnym życiu blisko natury. Każdy miał mieć swoje piętro, swoją przestrzeń, a my – wreszcie trochę swobody. Ale okazało się, że teściowa Kazia traktuje ten dom jak swoje królestwo, w którym wszyscy mają jej słuchać. Teraz, na tyle przed świętami, przeszła samą siebie – już rozpisała nam harmonogram sprzątania i przydzieliła obowiązki jak w fabryce".

"Mam 49 lat i po 15 latach związku nagle zostałam sama. Nie wyszłam za mąż, nie mam dzieci – życie po prostu tak się ułożyło. Teraz, po wielu trudnych miesiącach, poznałam Janka, 31-latka, który znów sprawił, że chce mi się żyć. Jest młodszy, ale dogadujemy się świetnie. Problem w tym, że ja już nie mogę mieć dzieci. Janek twierdzi, że nigdy nie chciał i nie będzie chciał ich mieć, ale nie wiem, co jeśli kiedyś zmieni zdanie. Czuję, że zakochuję się coraz bardziej, a jednocześnie strach mnie paraliżuje".

"Od zawsze wydawało mi się, że moi rodzice są przykładem pary 'na zawsze'. Całe życie razem, poukładani, zgodni. No właśnie. Nagle mój 70-letni ojciec stwierdza, że 'chce zacząć nowe życie' i oznajmia, że rozwodzi się z mamą. Myślałam, że to jakiś dziwny żart, ale on jest śmiertelnie poważny".

"Wyjazdy integracyjne miały być okazją do odprężenia się, luzu i szczerych rozmów. Ja niestety dowiedziałam się na własnej skórze, że czasem warto trzymać język za zębami. Na jednym z takich wyjazdów, w luźnej rozmowie z 'szefem szefów', wylałam swoje żale na kierownika przed dyrektorem. A teraz kierownik wie o wszystkim i codziennie funduje mi za to 'przemiłe' komentarze".

"Przez przypadek usłyszałam, jak sąsiadka, pani Krysia, rozpowiada na cały blok jakieś bzdury na mój temat. Twierdziła, że niby nie wiadomo skąd mam pieniądze na nowe auto, jakby w ogóle nie przyszło jej do głowy, że człowiek może ciężko pracować. Naprawdę się wkurzyłam. Zamiast jednak robić jej awanturę, postanowiłam działać w bardziej dyskretny sposób. Teraz codziennie o świcie 'umilam' jej życie – niech wie, że karma wraca".

"Obserwuję związki znajomych i naprawdę czasem przecieram oczy ze zdumienia. Widzę, jak ich faceci siedzą wygodnie przed telewizorem, wcinają chipsy, popijają bąbelki, podczas gdy ich żony zarywają noce, żeby ogarnąć dom, dzieci, zakupy. A ja: mam szczęście, bo trafiłam na Mariusza – faceta, który wie, co znaczy prawdziwe partnerstwo. W naszym domu nie ma podziału na 'babskie' i 'męskie' obowiązki. I powiem jedno: każda kobieta zasługuje na takiego faceta!"

"Od lat moja Danusia była blondynką – naturalną, promienną, taką, jaką sobie zawsze wyobrażałem. Słowiańska piękność w czystej postaci. Włosy w kolorze pszenicy to było jej coś – dodawały jej lekkości, młodości, jakiejś takiej świeżości. Aż tu nagle, ni stąd, ni zowąd, wraca od fryzjera i jest ruda. Wygląda zupełnie inaczej, a ja nie wiem, jak jej delikatnie powiedzieć, że ten kolor sprawia, że wygląda na starszą. Nie chcę jej urazić, ale czuję, że to zupełnie nie moje klimaty".

"Zawsze uwielbiałam styl Jacka. Broda, kraciasta koszula, pewny siebie wyraz twarzy – no, taki 'drwal', który wchodzi do pokoju i od razu rzuca się w oczy. Ale ostatnio Jacek zrobił coś, co kompletnie mnie rozbiło – zgolił swoją brodę! Teraz patrzę na niego i myślę: 'Gdzie się podział mój facet?' Czuję, jakbym mieszkała z kimś zupełnie obcym".

"Kocham Halinkę, ale te wszystkie rocznice i jej oczekiwania zaczynają mnie naprawdę przytłaczać. Ona uważa, że każda ważna data to okazja do świętowania, najlepiej z idealnie dobranym prezentem. A ja? Czuję się, jakbym ciągle zdawał jakiś egzamin, na którym muszę pokazać, jak bardzo mi zależy. Na początku to było fajne, ale teraz czuję, że zamiast radości jest tylko presja i stres. Czy naprawdę miłość musi być mierzona w liczbie rocznicowych niespodzianek?"

"Kocham Krysię i jestem gotów zrobić wszystko, żeby została moją żoną. Problem w tym, że nie jestem pewien, czy ona tak samo mocno chce. Nasze światy różnią się jak dzień i noc – ona jest z bogatego domu, ja całe życie pracuję na budowie. Mam wrażenie, że gdybyśmy byli tylko we dwoje, mogłaby mnie odrzucić. Dlatego planuję coś ryzykownego – oświadczę się jej w czasie Wigilii, przy całej jej rodzinie, licząc, że obecność bliskich sprawi, że zgodzi się przynajmniej 'z grzeczności'".