"Mam 49 lat i po 15 latach związku nagle zostałam sama. Nie wyszłam za mąż, nie mam dzieci – życie po prostu tak się ułożyło. Teraz, po wielu trudnych miesiącach, poznałam Janka, 31-latka, który znów sprawił, że chce mi się żyć. Jest młodszy, ale dogadujemy się świetnie. Problem w tym, że ja już nie mogę mieć dzieci. Janek twierdzi, że nigdy nie chciał i nie będzie chciał ich mieć, ale nie wiem, co jeśli kiedyś zmieni zdanie. Czuję, że zakochuję się coraz bardziej, a jednocześnie strach mnie paraliżuje".

"Od zawsze wydawało mi się, że moi rodzice są przykładem pary 'na zawsze'. Całe życie razem, poukładani, zgodni. No właśnie. Nagle mój 70-letni ojciec stwierdza, że 'chce zacząć nowe życie' i oznajmia, że rozwodzi się z mamą. Myślałam, że to jakiś dziwny żart, ale on jest śmiertelnie poważny".

"Wyjazdy integracyjne miały być okazją do odprężenia się, luzu i szczerych rozmów. Ja niestety dowiedziałam się na własnej skórze, że czasem warto trzymać język za zębami. Na jednym z takich wyjazdów, w luźnej rozmowie z 'szefem szefów', wylałam swoje żale na kierownika przed dyrektorem. A teraz kierownik wie o wszystkim i codziennie funduje mi za to 'przemiłe' komentarze".

"Obserwuję związki znajomych i naprawdę czasem przecieram oczy ze zdumienia. Widzę, jak ich faceci siedzą wygodnie przed telewizorem, wcinają chipsy, popijają bąbelki, podczas gdy ich żony zarywają noce, żeby ogarnąć dom, dzieci, zakupy. A ja: mam szczęście, bo trafiłam na Mariusza – faceta, który wie, co znaczy prawdziwe partnerstwo. W naszym domu nie ma podziału na 'babskie' i 'męskie' obowiązki. I powiem jedno: każda kobieta zasługuje na takiego faceta!"

"Od lat moja Danusia była blondynką – naturalną, promienną, taką, jaką sobie zawsze wyobrażałem. Słowiańska piękność w czystej postaci. Włosy w kolorze pszenicy to było jej coś – dodawały jej lekkości, młodości, jakiejś takiej świeżości. Aż tu nagle, ni stąd, ni zowąd, wraca od fryzjera i jest ruda. Wygląda zupełnie inaczej, a ja nie wiem, jak jej delikatnie powiedzieć, że ten kolor sprawia, że wygląda na starszą. Nie chcę jej urazić, ale czuję, że to zupełnie nie moje klimaty".

"Zawsze uwielbiałam styl Jacka. Broda, kraciasta koszula, pewny siebie wyraz twarzy – no, taki 'drwal', który wchodzi do pokoju i od razu rzuca się w oczy. Ale ostatnio Jacek zrobił coś, co kompletnie mnie rozbiło – zgolił swoją brodę! Teraz patrzę na niego i myślę: 'Gdzie się podział mój facet?' Czuję, jakbym mieszkała z kimś zupełnie obcym".

"Kocham Halinkę, ale te wszystkie rocznice i jej oczekiwania zaczynają mnie naprawdę przytłaczać. Ona uważa, że każda ważna data to okazja do świętowania, najlepiej z idealnie dobranym prezentem. A ja? Czuję się, jakbym ciągle zdawał jakiś egzamin, na którym muszę pokazać, jak bardzo mi zależy. Na początku to było fajne, ale teraz czuję, że zamiast radości jest tylko presja i stres. Czy naprawdę miłość musi być mierzona w liczbie rocznicowych niespodzianek?"

"Kocham Krysię i jestem gotów zrobić wszystko, żeby została moją żoną. Problem w tym, że nie jestem pewien, czy ona tak samo mocno chce. Nasze światy różnią się jak dzień i noc – ona jest z bogatego domu, ja całe życie pracuję na budowie. Mam wrażenie, że gdybyśmy byli tylko we dwoje, mogłaby mnie odrzucić. Dlatego planuję coś ryzykownego – oświadczę się jej w czasie Wigilii, przy całej jej rodzinie, licząc, że obecność bliskich sprawi, że zgodzi się przynajmniej 'z grzeczności'".

"Moja sytuacja jest skomplikowana, a przez wpływ, jaki mama miała na mnie przez całe życie, coraz trudniej mi odróżnić własne uczucia od jej sugestii. W kluczowym momencie mojego życia relacja z mamą przysparza mi tylko więcej rozterek i wątpliwości".

"Po dziesięciu latach związku marzyłam o tym, żeby choć na chwilę poczuć się jak dawniej – blisko, ciepło, bez tej codziennej rutyny. Ugotowałam jego ulubione danie, wystroiłam się specjalnie dla niego i czekałam, aż wróci z pracy. Niestety, rzeczywistość była brutalna. Zostałam całkowicie zignorowana, a jego poranne słowa sprawiły, że zaczęłam poważnie zastanawiać się nad naszym związkiem".

"Od ośmiu lat pracuję w tej firmie i zawsze miałam swoje zasady. Praca to praca, a życie prywatne to coś zupełnie innego. Nigdy nie czułam potrzeby, żeby zaprzyjaźniać się z każdym nowym pracownikiem, który pojawia się na chwilę, a potem znika. Kiedy więc odmówiłam zrzutki na urodzinowy prezent dla nowej koleżanki, której nawet nie znam, stałam się wrogiem publicznym numer jeden. Atmosfera wokół mnie zgęstniała, a ja zaczynam się zastanawiać, czy naprawdę muszę ulegać tej całej biurowej presji".

"Od dawna marzyłam o tym, żeby chociaż raz spędzić Boże Narodzenie w ciepłym kraju. Wyobrażałam sobie siebie leżącą na plaży z drinkiem w dłoni, zamiast siedzieć przy stole w śniegowcach. Po latach marzeń w końcu udało mi się namówić Marka, żebyśmy w tym roku zrezygnowali z tradycyjnych świąt w Polsce. Byliśmy przygotowani na każdą reakcję jego dziadków, którzy kochają tradycję, ale to, co usłyszeliśmy, przeszło nasze najśmielsze oczekiwania".

"Od dwóch miesięcy spotykam się z facetem, który wydaje się być moim ideałem. Mateusz ma wszystko, czego można chcieć – jest przystojny, szarmancki, dobrze zarabia, a do tego świetnie nam się rozmawia. Wydawałoby się, że to układ doskonały. Niestety, szybko się okazało, że w tym związku nie jestem sama. W 'pakiecie' dostałam jego byłą dziewczynę Klaudię, która nie może dać mu spokoju i wydzwania o każdej porze dnia i nocy. Na początku to ignorowałam, ale teraz mam tego serdecznie dość".

"Przez blisko pięć lat każde święta i urodziny z mężem to była lekcja cierpliwości. Zamiast romantycznych prezentów, które wywołałyby u mnie uśmiech, zawsze trafiałam na coś w stylu nowego miksera albo suszarki do prania. Kiedy marzyłam o pięknych perfumach, dostawałam tani dezodorant z supermarketu. Myślałam, że nic się już nie zmieni, bo Janek to facet praktyczny do szpiku kości, a romantyzm to dla niego abstrakcja. Ale w końcu znalazłam sposób, żeby nasze prezenty naprawdę nas cieszyły. Teraz już nie muszę się obawiać, co znajdę pod choinką – a mąż może spać spokojnie, bo wie, że trafia w dziesiątkę".