prawdziwa historia

"Nie zamierzam ukrywać swojego oburzenia, stąd pomysł na napisanie tego maila. Może dzięki temu niektórzy zastanowią się nad tym, jak traktują bliskich. Chociaż akurat po mojej przyjaciółce nigdy bym się nie spodziewała tego, co ostatnio zrobiła".

"Też miałam swoje życie. Też miałam marzenia. Chciałam zwiedzać świat i korzystać z codzienności, chwytać każdy dzień. Przecież zawsze jest później, niż nam wszystkim się wydaje. Ale jako najmłodsza z rodzeństwa, zostałam wręcz zmuszona przez braci i siostry do opieki nad mamą, gdy ta ciężko zachorowała. Oni już mieli rodziny, mieli plany. Ja dopiero zaczynałam żyć i oddychać pełną piersią. Zrezygnowałam z marzeń. Poświęciłam się mamie, bo uznałam, że zrobiła dla nas w życiu tak wiele, że teraz zwyczajnie należy jej się opieka. Nikt z rodzeństwa nie pomógł ani razu finansowo, ani nie starał się być z nami w najgorszych chwilach. Dopiero po śmierci mamy, nagle wszyscy się znaleźli, ale tylko po to, żeby rozpętać prawdziwą burzę".

"Jestem osobą słowną, więc jak ja zapraszam gości do siebie, to ja przyrządzam wszystkie potrawy. W zeszłym roku byliśmy u teściów, więc w tym roku powinniśmy im się odwdzięczyć i zaprosić ich do siebie. Niestety, ceny spożywki w tym roku mnie dobijają! Jak wszytko podliczyłam, załamałam się i stwierdziłam, że stać mnie w zasadzie tylko na jajka! Ale przecież nie podam do stołu jedynie jajek z majonezem! Teściowa by mnie wyśmiała! Jestem w kropce. Nie mam pojęcia, jak wyjść z honorem z tej sytuacji".

"Kiedy skończyłam dwadzieścia lat, babcia zaproponowała mi, żebym z nią zamieszkała. Obiecała, że za pomoc, robienie zakupów, sprzątanie i gotowanie, przepisze na mnie mieszkanie i będę je miała po jej śmierci. Nie myśląc wiele, zgodziłam się. Teraz mam trzydzieści lat, babcia ma się świetnie, a ja cały czas jestem jej służącą. Kiedy pytam o to, kiedy przepisze mieszkanie, ona zdradziecko się uśmiecha i mówi, że na wszystko przyjdzie pora. Ona mnie chyba wykiwa..." 

"Byłam najszczęśliwszą osobą na świecie. Bo gdyby tak spojrzeć na moje życie z boku można by pomyśleć, że mam dosłownie wszystko. No i to prawda. Marzyłam, żeby mieć syna i córeczkę i się udało. Chciałam u boku oddanego mężczyznę i też go mam. A piękny dom ze sporym metrażem i dwa psy to tylko dodatek, o którym nawet bałam się marzyć. Kochamy się! I mamy też wokół wiele kochających nas osób. Drzwi naszego domu są zawsze otwarte dla bliskich - a jest ich sporo. Uwielbiamy spędzać rodzinnie czas i takie okazje jak wszelkie święta. W tym roku jednak Wielkanoc będzie inna. Niedawno coś odkryłam i to kompletnie mnie zmiażdżyło. Nie wiem, jak sobie z tym poradzę".

"Zawsze myślałem, że moja kochana żona pojechała do Paryża, żeby zarabiać na życie moje i naszych dzieci. Niestety, okazuje się, że się myliłem, a żona wcale nie była pielęgniarką we Francji, tylko wykonywała znacznie mniej pochlebny zawód. Nie tego się spodziewałem".

Czy wieloletnia relacja z synową może być idealna pod każdym względem i pozbawiona jakichkolwiek niesnasek? To jedna z tych więzi, w której nie zawsze możemy sobie pozwolić na całkowitą szczerość, co niestety prowadzi do narastającej frustracji, a finalnie takich sytuacji, jaka spotkała naszą 59-letnią czytelniczkę z okolic Bydgoszczy. Kobieta wciąż nie może uwierzyć, że jej synowa z taką łatwością wypowiedziała w jej kierunku pewne słowa.

"Mój brat od zawsze był lekkoduchem. Myślałam jednak, że jest nieco bardziej odpowiedzialny. Kiedy urodziło mu się dziecko, wszystko wskazywało na to, że się zmienił. Bardzo się myliłam. Teraz oddał swoje kilkuletnie dziecko na miesiąc do rodziców. Powiedział, że musi z żoną nieco odetchnąć od małego, który jest bardzo wymagający. Przecież Bartuś ma dopiero trzy lata i przede wszystkim potrzebuje rodzicielskiej miłości"! 

"To miał być idealny, zaplanowany w każdym szczególe dzień. Jestem perfekcjonistką, więc planowanie naszego ślubu i wesela zaczęłam z rocznym wyprzedzeniem! Myślałam, że nic mi nie umknęło, niestety moja przyjaciółka, a w zasadzie to już była przyjaciółka, go zrujnowała! Zaserwowała mi prawdziwy koszmar każdej panny młodej!"

"Kilka miesięcy przed śmiercią Madzia bardzo się zmieniła. Jej zachowanie wpłynęło na całą rodzinę i bliskich. Do dziś nie byliśmy w stanie pogodzić się z pewnymi rzeczami. Aż nagle wszystko się wyjaśniło. Tak bardzo żałuję, że nie podzieliła się ze mną swoimi myślami za życia. Wszystko mogłoby wyglądać inaczej! Przyjaciółka opisała w pamiętniku powody swojego zachowania, a my zupełnie inaczej spojrzeliśmy na jej ostatnie chwile. Jestem pewna, że dzięki pamiętnikowi Madzi wszyscy będziemy mogli przeżyć żałobę i iść naprzód".

"W moim poprzednim małżeństwie nie dość, że średnio dogadywałem się z żoną, to jeszcze jej matka bardzo mnie wkurzała. Gdy poznałem Dianę, myślałem, że teraz będzie inaczej. Niestety, nowa teściowa to jakieś zło wcielone".

"Wojtek odszedł dość wcześnie. Za wcześnie. Miał tylko 50 lat. Zachorował nagle i nagle umarł. A ja zostałam sama jak palec. Ale duch Wojtka chyba nade mną czuwał, bo nie dał mi długo żyć w samotności. Posłał mnie w ramiona Maćka. Niestety, od kiedy zobaczyły go nasze dzieci, zostałam przez nie wyklęta."

"Muszę przyznać, że ostatnio nieco mi się przytyło. Zauważył to mój mąż, który lubi szczupłe kobiety. Od jakiegoś czasu podgaduje mnie, że mogłabym przejść na dietę. W końcu powiedziałam, że zrzucę dziesięć kilogramów. On zaczął się śmiać i dodał, że nie ma na to szans i mi nie wierzy. No to się założyliśmy. Jeżeli uda mi się tego dokonać w dwa miesiące, wtedy odda mi całą swoją wypłatę. Gra jest warta świeczki! Tylko jak teraz to sobie ułatwić"? 

"Ja mam w życiu jasne zasady — trupów nie wyjmuje się z szafy, a kto umarł, ten nie żyje. Nie lubię zaburzać naturalnego biegu życia. Gdy ktoś raz odszedł z tego świata, nie powinien do niego wracać. Jednak moja matka zaburzyła ten naturalny porządek — powstała zza grobu i nagle, jakby nigdy nic po 10 latach powróciła do żywych! Nie bawię się w takie akcje! Miejsce Marzanny jest na dnie jeziora!"