"Andrzej jest chorobliwie oszczędny. Myślę, że to naprawdę choroba. Na przykład: stoimy w supermarkecie w dziale płynów do kąpieli. Przez 15 minut porównuje ceny, przelicza, który płyn wychodzi najtaniej za litr. I tak z każdym produktem. A w domu pilnuje, żeby nie zużyć więcej niż kilka kropel płynu, żeby starczyło jak najdłużej. A na koniec jeszcze dolewa tam wody, żeby przypadkiem nie zostało trochę na dnie. I tak z KAŻDĄ rzeczą. Jestem już tym bardzo zmęczona."

"Mam już dość własnej synowej, ale komu mam się wygadać? Mój mąż nie chce się mieszać w kobiece sprawy, syna przecież też nie będę nastawiać przeciwko jego własnej żonie. Tylko dlaczego nikt w rodzinie nie powie na głos, że Patrycja to leń! Ona robi z siebie przemęczoną matkę, mimo że ma tylko jedno dziecko. Na dodatek Michałek to taki grzeczny i spokojny chłopiec, co ona musi przy nim robić? Podać obiad i tyle".

"Miałam dobry start w życiu. Od początku moja rodzina mogła sobie pozwolić na wszystko, co tylko chciałam. Tak naprawdę to wszystko dzięki tacie, który bardzo dużo zarabia. Do tej pory jednak nawet moja mama nie wiedziała, czym zajmuje się tata. Wreszcie prawda wyszła na jaw".

"Ja też zawsze lubiłam dobrze wyglądać, jednak wszystko zmieniło się po narodzinach naszych dzieci. Dwoje małych dzieci i obowiązki z nimi związane kompletnie mnie przerosły! Zdarza się, że biorę prysznic co drugi dzień, a włosy myję za 4 dni, bo jestem w ciągłym niedoczasie. Ostatnio teściowa spotkała mnie w trakcie tego dnia bez prysznica. To, co nagadała później o mnie mężowi, rozbiło mnie do reszty! Nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek spotkam się z teściową! Zwyczajnie nie mam już na to ochoty!"

"Zdaję sobie sprawę z tego, że mężczyźni są wzrokowcami i oglądają się na ulicy za innymi kobietami, ale uważam, że jest jakaś granica, której lepiej nie byłoby przekraczać, aby wszyscy w relacji byli zadowoleni, a nie tylko sami faceci. Gdy dowiedziałam się, jak mój mąż lubi spędzać weekendy, poczułam się w pewien sposób oszukana".

"Od dawna miałam serdecznie dość swojego zięcia, który uważał mnie za kogoś znacznie gorszego od siebie. W jego ocenie jestem, a w zasadzie byłam starą kobietą, która na niczym się nie zna i nic potrafi - stara, brzydka i zacofana wiejska kobieta. No to ostatnio się zdziwił".

"To działa na mnie jak płachta na byka. Nie znoszę takiego bezsensownego porównywania. Wiem, że to nie służy moim dzieciom, ale nie umiem się odezwać. Teściowa cały czas podcina skrzydła moim chłopcom, bo oczywiście córki jej drugiego syna wszystko robią szybciej, dokładniej i lepiej. Pech chciał, że dzieciaki chodzą do jednej klasy. Boję się, że jak tak dalej pójdzie, mój Marcinek straci wiarę w swoje możliwości".

"Myślałam, że nie robi to już na mnie wrażenie, ale jednak tak nie jest. Oni od początku mnie nie lubili. Pewnie wydawało im się, że jestem kobietą gorszego sortu, bo mój partner nie ma żadnej swojej historii, a ja owszem, posiadam własną. Odeszłam wiele lat temu od męża, który był moim oprawcą i mam córeczkę, która jest już nastolatką. Na początku myślałam, że jakoś się nam poukłada. Że może jednak mnie polubią. Ale oni odsuwali mnie coraz dalej. Łukasz zawsze dostaje zaproszenia na rodzinne spotkania bez osoby towarzyszącej, ale ja po kilku latach postanowiłam wyciągnąć rękę do jego rodziny. Jak to się skończyło? Cóż..."

"Od kilku lat jeździmy z mężem na krótki urlop w pierwszej połowie marca. W tym roku Andrzejowi nagle wypadł bardzo ważny projekt w pracy, a że mieliśmy już wykupioną wycieczkę, to do Włoch pojechałam z moją przyjaciółką Violą. Na początku było mi trochę smutno, nie lubię być bez męża, a te wiosenne urlopy to już taka nasza tradycja. Ale podczas wyjazdu zdarzyło się coś, co sprawiło, że muszę przemyśleć całe moje małżeństwo..."

Ryan Ashley to tatuażystka, żona innego znanego tatuażysty Arlo DiCristina, a także współwłaścicielka studia tatuażu. Kobieta obecnie znajduje się na szczycie w swym fachu. Nie tylko zwyciężyła jako jedyna kobieta w programie, który wyłania najlepszych tatuatorów, ale też jest traktowana w wielu krajach jako gwiazda tatuaży. Sama posiada wiele z nich na ciele. Zobacz w naszej galerii jej piękne prace!

"Nie jestem jakąś przesadną katoliczką, ale noszę w sobie wiarę w naszego stwórcę. Co niedzielę zjawiam się w kościele. Bywam tam też w święta. Modlę się nie dla dobrej opinii, ale z własnej potrzeby. Ufałam kościołowi, ale teraz nie jestem już przekonana, czy powinnam. Nie robię nikomu krzywdy. Mam jakieś zasady, a mimo to zostałam potraktowana w taki sposób, że poczułam się źle sama ze sobą. A wszytko dlatego, że podczas bardzo ważnej dla mnie spowiedzi, wyznałam po prostu całą prawdę. Czyli tak, jak zwyczajnie należy. Nie czułam się winna, ale po reakcji księdza się tak poczułam. A czy to jest naprawdę aż taki grzech? Nie sądzę!"

"Znam ją od kilku miesięcy. Na początku wydawała mi się zbyt idealna, żeby mogła być prawdziwa i trzymałem dystans. Ale ma w sobie tak wiele cudownych cech, że nie potrafię odmawiać sobie spędzania z nią czasu. Po miesiącu byłem zakochany po uszy, a teraz kocham ją całym sercem. Jest ideałem mojej kobiety, ale jedna z jej cech sprawia, że momentalnie się od niej odsuwam. Ona wciąż zmienia zdanie. W sytuacjach błahych i bardziej istotnych. Funduje mi taką huśtawkę emocji, że nie wyrabiam. W dodatku mam podejrzenia, dlaczego to robi. A co, jeśli to prawda?"

„Rodzina od zawsze była dla mnie najcenniejszą wartością. Tego nauczyli mnie rodzice i nigdy nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, abym mogła kierować się w życiu innymi wartościami, niż tymi, które mi przekazali. Niestety mój jedyny brat mocno przewartościował swoje życie i to do tego stopnia, że dziś nie utrzymuje z nami kontaktu”.

"Mojemu mężowi wydaje się, że opiekowanie się drugim człowiekiem jest wpisane w kobiecą naturę, ale nie zdaje sobie sprawy z tego, że to nie do końca dotyczy jednak ludzi, którzy są dla siebie obcy, a teściowa poniekąd jest osobą dla mnie obcą. Troska w jej stronę nie jest dla mnie czymś naturalnym, ale dla niego już powinna".