„Opowiadaj lepiej, jak żyje mój Tomasz? Co dziś przygotowałaś mu do jedzenia? Nie głodzisz go?” Moją teściową obchodzi tylko jej syn i ona sama. Nie potrafi porozmawiać na inne tematy. Nie interesuje się nawet naszymi dziećmi.

"Po urlopie macierzyńskim zaczęłam pracę w firmie męża. Najpierw dorywczo, teraz tyram jak wół. Nie dostaję grosza za moją pracę. Robert twierdzi, że wszystko idzie do wspólnego worka, ale on sobie wypłaca pokaźną sumkę na osobne konto. Poza tym ciągle słyszę, że to on utrzymuje naszą rodziną. Mam dość! Nie mogę sobie pozwolić na odejście z rodzinnej firmy, ale nie dam sobą dłużej pomiatać!"

"Zawsze chciałam szybko wyjść za mąż i bawić dzieci. U mnie na wsi wszystkie dziewczyny były zajęte, tylko ja sama jak ten palec. Na szczęście poznałam Marka, który mnie chciał".

"Od jakiegoś czasu spotykam się z Markiem. On coraz bardziej nalega na intymne kontakty. Widzę, jak podczas kolacji rozbiera mnie wzrokiem. Też mam na niego ochotę, ale strasznie wstydzę mu się powiedzieć, że jeszcze nigdy z nikim nie spałam… A jak mnie zostawi? Co tu robić?"

W anonimowych listach, które spływają do naszej redakcji, na próżno doszukiwać się jakichkolwiek wzmianek o świetnych relacjach z teściową, jak i tych z własną matką lub pozostałymi członkami rodziny. Narzeczony naszej czytelniczki jest zapewne przekonany, że trafił na najwspanialszą teściową pod słońcem, lecz nie wie, jak na to wszystko zapatruje się jego ukochana...

"Spotykałem się z Klaudią przez 2 lata. Dopiero po tym czasie postanowiliśmy razem zamieszkać. Prędzej, gdy spędzaliśmy ze sobą czas, to albo imprezowaliśmy, albo oglądaliśmy seriale czy odwiedzaliśmy znajomych. Nie było nawet czasu na sen - tak intensywnie wszytko planowaliśmy. Mało było wspólnych nocy, bo dzieliło nas prawie 500 kilometrów, które przemierzałem raz na dwa tygodnie. Aż wreszcie uznaliśmy, że zależy nam na sobie nawzajem tak bardzo, że warto byłoby razem zamieszkać. Przeprowadziłem się do niej, a ona już po miesiącu stwierdziła, że chce ode mnie odejść. Oczywiście podała pewien powód, ale dla mnie jest on tak błahy, że zwyczajnie go nie rozumiem. Jak może jej to tak bardzo przeszkadzać?"

"Przez wiele lat pracowałam zdalnie, ale chciałabym wreszcie wyjść do ludzi. Z tego właśnie powodu zaczęłam szukać stacjonarnej pracy. Jestem osobą wykształconą, z wieloma tytułami. Skończyłam też wiele szkoleń. Mam wszechstronne zainteresowania i jestem bardzo obowiązkowa oraz terminowa. Wymagań za to nie mam wielkich. Ja po prostu chcę mieć kontakt z ludźmi. Niestety nikt nie chce mnie zatrudnić z jednego powodu. Przykro mi, gdy to słyszę, bo czy to naprawdę określa wartość człowieka?"

"To będzie szybki remont mówili, będzie czysto mówili. Mija rok odkąd borują dziury. Co oni tam wyprawiają? Żyć się nie da. Moi sąsiedzi zaczęli remont w styczniu ubiegłego roku, do dziś końca nie widać".

"Dałam się wciągnąć przyjaciółce w niezłą intrygę. Pomysł podwójnej randki przyszedł Monice dość niespodziewanie. Obie byłyśmy po nieudanych związkach i obie marzyłyśmy o królewiczu na białym koniu. Nie spodziewałam się jednak, że Monia wkręci mnie w taką akcję. Ten wieczór zakończył się dość niefortunnie".

"Nigdy nie lubiłam się uczyć i pracować. Trochę ze mnie taki leniuszek. Nie ukrywam, że nie. No i właśnie po to wyszłam za mąż, żeby nie pracować. Mam wrażenie, że tylko mój mężczyzna zdaje się tego nie rozumieć..."

Emocje związane z rozstaniem potrafią mocno namieszać w życiu. Szczególnie gdy jedna ze stron mocno zajdzie drugiej za skórę. Co zrobić, gdy żal i złość nie przemija, a my czujemy, że musimy rozprawić się z przeszłością? Z pomocą przyszedł ogród zoologiczny ze Stanów Zjednoczonych. Porzuceni mogą nazwać karalucha imieniem swojego byłego i w ten sposób rozprawić się z nieszczęśliwą miłością.

„Matka jest najważniejszą osobą w życiu każdego człowieka i moją również była, ale tylko do pewnego momentu. Jako dziecko nie dostrzegałam jej toksycznych zachowań, które doprowadziły do tego, że musiałam wybrać między matką a moim mężem. To była bolesna decyzja, ale w końcu się od niej uwolniłam i nie żałuję”.

"Moja córeczka rośnie na piękną kobietę. Z pewnością będą się za nią oglądać mężczyźni. Zresztą już zaczęli! Niestety rodzina patrzy na Alinkę inaczej niż ja. W święta za plecami usłyszałam, że wychowuję lafiryndę!"

"Zakochaliśmy się w Olafku, jak tylko go zobaczyliśmy. Mieliśmy tylko pojechać do schroniska, żeby obejrzeć psiaki. Zawieźliśmy przy okazji trochę karmy ze zbiórki z naszej pracy. Skończyło się jednak na tym, że nie potrafiliśmy odejść od jego kojca, a on tak na nas patrzył tymi smutnymi oczkami, że kwadrans później już podpisywaliśmy niezbędne dokumenty. Olaf stał się oczkiem w głowie mojego męża, choć czasem narzekał na koszty utrzymania psa. Ale zawsze powtarzał, że nie wyobraża sobie, jak mogłoby go z nami nie być. I co się stało? Nasz piesek zachorował! A mój mąż uznał, że lepiej go oddać, niż opłacać mu tak drogie leczenie. A ja wolę nie jeść, niż się z nim rozstać. Kocham go!"