"Ubieram się tylko w lumpeksach. Ktoś może powiedzieć - nie ma się czym chwalić - ale czasy, gdy wstydziliśmy się tego, że kupujemy używaną odzież, dawno przeminęły. Teraz gdy można pochwalić się jakąś lumpeksową perełką, to jest prawdziwa duma! Zawsze, gdy wracam z łowów, wszystkie moje koleżanki czekają na fotorelację bo chcą wiedzieć, co udało mi się upolować, a ja chętnie im pokazuję. Ostatnio jednak trafiłam na kurtkę, o jakiej marzyłam od dawna. Jest jedyna w swoim rodzaju i nawet nie wymaga wielkiego odświeżenia. Gdy wróciłam do domu, okazało się, że nie tylko ze względu na jej design jest taka wyjątkowa. W kieszeni kurtki znalazłam coś, co mną wstrząsnęło".

"Komunia jak komunia. Każdy powinien ją przejść, bo to jednak świadczy o naszej wierze. Moja córka właśnie przyjęła ten sakrament i jestem w ogromnym szoku, gdy zobaczyłam, jaki prezent od kogoś dostała. Ktoś tutaj nieźle oszalał".

"Ten dom był dla mnie jak spełnienie moich marzeń. Wyjechałem za granicę, żeby się dorobić, ale rzeczywistość tam wcale nie okazała się taka łatwa, jak wszyscy mówili. Owszem, coś tam udało się odłożyć, ale sporo pieniędzy wysyłałem mojej ciotce, z którą zawsze byłem bardzo zżyty, a która nie miała żadnej rodziny. Ciotka zmarła i okazało się, że jestem jej jedynym spadkobiercą. Długa to historia, której nie chcę teraz tłumaczyć. W każdym razie odziedziczyłem dom, a to, co odkryłem w trakcie remontu, tak mnie zszokowało, że dalej nie mogę w to uwierzyć".

„Od ponad pięciu lat jestem szczęśliwą żoną oraz matką dwójki dzieciaków i nigdy nawet przez chwilę nie pomyślałam o tym, że chciałabym zamienić to na coś innego. Bałam się, że zostanę starą panną, bo z Rafałem poznaliśmy się dopiero po trzydziestce za sprawą wspólnych znajomych, ale dziś wiem, że to na niego czekałam. Niestety jedna rzecz nie daje mi spokoju”.

"Maciej był moim ideałem. Starszy, kulturalny facet na poziomie. Dla mnie zostawił żonę. Z ręką na sercu mogę powiedzieć, że to była wielka miłość. Dla niego postawiłam swoje życie na głowie, a on nagle zmienił wszystkie nasze ustalenia. Próbuję to wszystko zrozumieć, gdzie popełniłam błąd?"

"Jak to się mówi — swoich przyjaciół trzymaj blisko, a wrogów jeszcze bliżej. Ostatnio podsłuchałam rozmowę, jak mój brat namawiał naszych rodziców, by przepisali cały nasz dom rodzinny na niego! Twierdził, że jemu ten spadek jest bardziej potrzebny, bo ja nie mam dzieci, a on ma trójkę na utrzymaniu. Nigdy nie sądziłam, że mój rodzony braciszek, będzie chciał mnie tak perfidnie oszukać!"

"To miał być dla nas absolutnie wyjątkowy czas. Budowa domu okazała się jednak destrukcyjna dla naszego małżeństwa. Realizowaliśmy marzenia kosztem rodziny. Teraz już nie popełniłabym drugi raz tego samego błędu. Wpadliśmy w spiralę obowiązków i pracy, zapominając o tym, co jest najważniejsze w życiu - rodzinie. Straciłam ukochanego człowieka i nie mogę się po tym pozbierać" 

"Komunia mojej córki to dla mnie bardzo ważne wydarzenie, ale nie dysponuję takimi środkami na koncie, żeby móc wyprawić jej wystawne przyjęcie. Dlatego też było mi wyjątkowo przykro, kiedy słuchałam, co takiego na ten dzień szykują rodzice innych dzieci".

"Mąż chciałby, żebym była szczupła. Cały czas powtarza, że kiedyś to byłam świetną laską i zależy mu na moim powrocie do dawnej formy. Rozmiar S nosiłam dziesięć lat temu. To było przed dwoma ciążami. Teraz kupuję ubrania w rozmiarze L, ale nie czuję się ze sobą źle. Kacper jednak wymyślił, że powinnam przejść na dietę. On robi zakupy spożywcze. Przestał kupować słodycze i słone przekąski. W siatkach przynosi same warzywa i powtarza, że mam jeść sałatki. Ja z nim oszaleję" 

"Zapach mocnych, męskich perfum, szorstka broda, silne ramiona i niski głos. To miała być wyjątkowa znajomość. To miała być prawdziwa miłość. Rzeczywistość bardzo szybko zweryfikowała moje marzenia".

"Gdyby Marcin od razu mi zdradził, że ma dziecko, to raczej nie zwróciłabym na niego uwagi. A może inaczej - nie zagłębiałabym się w tę relację. Ja kompletnie nie mam instynktu macierzyńskiego i nie planuję mieć dzieci. Nigdy ich nie chciałam. A jego poznałam przez portal randkowy, gdzie zapomniał wspomnieć o pewnym ważnym szczególe ;). Bo on nie tylko ma dziecko, ale jego synalek z nim mieszka. Znajomi mówili, że kiedy pokocham Marcina, to i dzieciak nie będzie mi przeszkadzał, ale to mały potworek. Rozwydrzony bachora. Nie wyobrażam sobie życia bez Marcina, ale z tym dzieciakiem też nie mogę żyć".

"Zaczęło się bardzo niewinnie. Mój mąż sam mi mówił, żebym znalazła sobie jakąś pasję, która będzie mi dawała radość. I znalazłam! Początkowo zarażałam nią też jego i moich bliskich, ale w pewnym momencie wszystko zaczęło mi się wymykać spod kontroli. Najpierw tego nie zauważałam, ale gdy mąż coraz częściej zwracał mi uwagę, pomyślałam, że może ma rację. Moja pasja zamieniła się w prawdziwą obsesję,z  którą ja już sobie nie radzę, a partner chce mnie przez to wyrzucić z domu".

"Andrzej wraca codziennie z pracy o 19. Twierdzi, że ma w ciągu dnia obowiązkową godzinę na lunch, więc musi zostać do 18. Wraca już na gotowe – dzieci ogarnięte, pranie zrobione, a kolacja podana na stole. Kiedy poskarżyłam mu się, że jestem już wykończona i chciałabym odpocząć, zapytał z kpiącym uśmieszkiem co jest takiego męczącego w siedzeniu cały dzień w domu. Mam wrażenie, że Andrzej jest mentalnie jeszcze sto lat za murzynami. A ja mam dość bycia jego niewolnicą".

„Tak wiem, że o zmarłych powinno się mówić albo dobrze, albo wcale, ale muszę to w końcu z siebie wyrzucić. Właśnie ze względu na szacunek do matki mojego męża robię to w takiej formie. Mogłabym przecież żalić się wszystkim członkom rodziny i koleżankom, ale wystarczy mi anonimowy list. Jestem pewna, że wiele kobiet, które będą to czytały, również mogły doświadczyć tylu nieprzyjemności ze strony teściowej”.