"Rok temu poznałem wspaniałą kobietę. Tak naprawdę to aż nie mogłem uwierzyć w to, że taki ktoś jak ona w ogóle zwrócił na mnie uwagę. Jest wyjątkowa, dosłownie mój ideał pod każdym względem. W wielu kwestiach się dogadujemy. Jedyne co, to ja wolałbym spędzać z nią cały wolny czas, a ona często chce robić sobie noce lub cale weekendy beze mnie. Ostatnio mam podejrzenia, że ona spotyka się z kimś jeszcze. Czy to może być prawda?"

"Krzysiek odszedł do innej kobiety. Chociaż obiecywał, że będzie dbał o nasze dzieci, to bardzo szybko o nas zapomniał. Płaci alimenty, ale to marne 500 zł... Sama muszę sobie radzić, by wychować i zapewnić byt naszym dzieciom. Zbliżały się święta i choć myślałam, że znów zabraknie mi na prezenty, to bardzo się zaskoczyłam".

"Poznałam Adama rok temu. Imponowała mi jego pasja do gry aktorskiej. Zawsze mówił, że będzie aktorem i marzą mu się role w serialach. Kibicowałam mu, ale gdy zamieszkaliśmy razem, to szybko okazało się, że nic nie zarabia na tych rolach w telewizji i nawet go nie stać na zapłacenie czynszu..."

"Mam na imię Adaś i niedługo kończę 10 lat. Ale to wszystko jedno... Rodzice nigdy nie mówią do mnie po imieniu. Rzadko do mnie mówią, bo stale nie ma ich w domu. Dużo pracują, ale ja wiem, że to dlatego, żebyśmy mogli wygodnie żyć i raz w roku jechać na wakacje. Tylko że ja nie chcę jeździć na wakacje. Nie chcę też żadnych prezentów ani nowych gierek. Za miesiąc mam urodziny i jedno marzenie..."

"Nie planowałam, że zamieszka ze mną kot. Zawsze lubiłam zwierzęta, ale jestem bardzo zapracowana i nawet dla przyjaciół nie mam czasu, a co dopiero na opiekę nad jakimś zwierzakiem. Ale odezwała się do mnie koleżanka, która pracuje w fundacji i zapytała, czy nie zaopiekowałabym się jednym z ich kociaków. Mówiła, że nie ma z nim problemów i wystarczy dać mu jeść i wymienić żwirek w kuwecie. Zgodziłam się. Adoptowałam go i zakochałam się w tym kociaku z wzajemnością. Ale martwię się o niego, bo jednak jakiś problem się pojawił i nie wiem, co mam zrobić?"

"Nie tknęłam tego przez ponad 10 lat, choć wiedziałam, że powinnam to zrobić. Ale bałam się. Przecież przez wszystkie lata małżeństwa gdy mieszkałam razem z nim, doprowadził mnie do takiego stanu, że ja byłam po prostu wykończona. Ale w ostatnim czasie miał coraz gorszy wpływ na nasze dzieci i postanowiłam udać się z tym do odpowiednich służb, które najwyraźniej uznały, że to wystarczające dowody, aby rozpocząć sprawę o pozbawienie go praw rodzicielskich. Teraz dopiero się zacznie. Boję się, że on będzie się na mnie mścił".

"To historia dwóch przyjaciół z podwórka, której ja byłem świadkiem. Imiona tej historii są zmienione, podobnie jak niektóre szczegóły dotyczące dwóch kolegów, których połączyła wielka przyjaźń, a poróżniła miłość. Ktoś powie, że to historia jakich wiele, a ja powiem, że jest jednak na swój sposób wyjątkowa".

"Wiem, że wiele osób uzna, że jestem dziwna, a niektórzy pewnie uznają mnie za psychicznie chorą, ale jak jest między dwojgiem ludzi miłość, a nie ma możliwości, to trzeba kombinować. Kocham Marka na życie, ale on ma żonę, a ja starego i schorowanego męża, któremu zapewne nie zostało wiele czasu. Do tego czasu musimy się z kochankiem ukrywać i umawiać na potajemne schadzki, a cmentarz jest idealnym do tego miejscem". 

"Jestem mamą jedynaczki. Nigdy nie sądziłam, że nie będę w stanie dotrzeć do mojego dziecka. Kocham Natalkę nad życie, ale już ma piętnaście lat i trudno z nią wytrzymać. Od samego początku uczyłam ją utrzymania porządku, a ona teraz odwala takie numery. W ogóle wokół siebie nie sprząta, a jej pokój wygląda jak wysypisko śmieci". 

"Moja córcia jest dość spora. Ma już roczek i wszyscy w rodzinie męża są zażenowani, że jeszcze nie chodzi. Najwięcej do powiedzenia w tym temacie ma moja teściowa. Ostatnio mnie jednak zszokowała. Ta kobieta doszukuje się choroby u mojego maleństwa! Już umówiła nam termin u specjalisty. Przesadza". 

Publikujemy list naszej czytelniczki. Tekst został zredagowany przez Styl.fm. Masz historię do opowiedzenia? Prześlij ją na: [email protected]. Wybrane teksty opublikujemy. Zastrzegamy sobie prawo do redakcji tekstu.

"Z roku na rok z rosnącym smutkiem obserwuję, jak zwyczaj przeszczepiony z zagranicy zatacza u nas coraz szersze kręgi... Halloween na dobre rozpanoszyło się w sklepach, a za nimi dosłownie wszędzie łącznie z przedszkolem. Z nostalgią wspominam, jak w dzieciństwie razem z rodzicami laliśmy wosk przez dziurkę od klucza i ustawialiśmy buty w szeregu... Czy tamte zwyczaje już kompletnie odeszły do lamusa, bo nie można na nich zarobić?! Kto prócz mnie pamięta o magicznej nocy andrzejkowej?"

"Wychowywał mnie tylko ojciec. Mama zmarła dwa lata po tym, jak mnie urodziła. Z wiekiem zaczęłam wypytywać ojca, gdzie jest pochowana i dlaczego nie chodzimy na jej grób. Tata wciąż odmawiał mi odpowiedzi. Kiedy bardzo zachorował, zaprowadził mnie na grób mojej mamy. Przeżyłam szok. I to podwójny".

"Cześć, korpoludki, mam tu prawdziwy hit! Niedawno zaczęłam nową pracę i ogólnie wszystko mi się podoba, poza jednym zwyczajem. Pierwszy raz spotkałam się z czymś takim. Szef wymaga, żeby codziennie składać mu na biurko raport, ile czasu zajęła nam każda czynność, łącznie z... Nie uwierzycie, słowo! Potem nas z tego rozlicza i ocenia, czy nie nadużywamy jego dobroci. Wczoraj poszłam na moją drugą rozmowę w sprawie napisanego raportu. Ale z nas dwojga to szef się zdziwił..."