prawdziwa historia

"Z roku na rok z rosnącym smutkiem obserwuję, jak zwyczaj przeszczepiony z zagranicy zatacza u nas coraz szersze kręgi... Halloween na dobre rozpanoszyło się w sklepach, a za nimi dosłownie wszędzie łącznie z przedszkolem. Z nostalgią wspominam, jak w dzieciństwie razem z rodzicami laliśmy wosk przez dziurkę od klucza i ustawialiśmy buty w szeregu... Czy tamte zwyczaje już kompletnie odeszły do lamusa, bo nie można na nich zarobić?! Kto prócz mnie pamięta o magicznej nocy andrzejkowej?"

"Wychowywał mnie tylko ojciec. Mama zmarła dwa lata po tym, jak mnie urodziła. Z wiekiem zaczęłam wypytywać ojca, gdzie jest pochowana i dlaczego nie chodzimy na jej grób. Tata wciąż odmawiał mi odpowiedzi. Kiedy bardzo zachorował, zaprowadził mnie na grób mojej mamy. Przeżyłam szok. I to podwójny".

"Cześć, korpoludki, mam tu prawdziwy hit! Niedawno zaczęłam nową pracę i ogólnie wszystko mi się podoba, poza jednym zwyczajem. Pierwszy raz spotkałam się z czymś takim. Szef wymaga, żeby codziennie składać mu na biurko raport, ile czasu zajęła nam każda czynność, łącznie z... Nie uwierzycie, słowo! Potem nas z tego rozlicza i ocenia, czy nie nadużywamy jego dobroci. Wczoraj poszłam na moją drugą rozmowę w sprawie napisanego raportu. Ale z nas dwojga to szef się zdziwił..."

"Moja siostra od zawsze przebierała w facetach jak w rękawiczkach. Ale teraz jest matką dwójki chłopców, trzecie w drodze i nawet nie wie, kto jest ojcem. Sama się utrzymuje. Wstyd mi za nią! A ja jestem początkującym lekarzem i na mój ślub zaprosiłam kolegów z pracy. Nie chcę się za nią wstydzić!"

"Zatrudnienie Heleny w firmie kilkanaście lat temu było olbrzymim błędem. Nie spodziewałem się jednak, że aż tak wielkim. Nie można jej nawet zwrócić uwagi, bo ciągle tylko płacze i płacze. Współczuję sobie takiej kiepskiej pracownicy. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że nie mogę jej zwolnić".

"Widzę, jak wszyscy przygotowują się do święta zmarłych i ja zresztą też. Jednak dla mnie z roku na rok to święto jest coraz trudniejsze. Nie mam co się czarować, lata mijają, a mnie do odejścia z tego świata jest bliżej, niż dalej. Pogodziłam się z tym, że nie wszystko w życiu udało mi się zrealizować. Nie założyłam rodziny, nie mam dzieci, ale jedno boli mnie najbardziej. Nikt nie stanie na moim grobie z troski i miłości minionych lat. Jestem sama jak palec".

Do naprawdę zaskakujących scen doszło w Konstancinie. Okazuje się, że pewna siostra zakonna wybrała się na nietypową przejażdżkę rowerem po Konstancinie. Zakonnica jednak nie próżnowała i postanowiła poszukać dzieci, które obchodzą Halloween i postraszyć ich piekłem. Zakonnica raz, a dobrze postanowiła wybić dzieciom z głowy obchodzenie tego "święta".

"Przed ślubem byliśmy prawie na każdej imprezie i koncercie w okolicy. Byliśmy królami życia i cieszyliśmy się sobą w najbardziej atrakcyjny sposób. Po ślubie wszystko się zmieniło... Malwina stała się zazdrosna i zaborcza. Każdą minutę chce spędzać tylko ze mną i nie myśli, aby podzielić czasem z moimi kolegami. Gdybym wiedział, że tak będzie to bym się nie żenił!"

"Moja teściowa nie może przeżyć tego, że kupuję dziecku używane obuwie! Ja nie mam z tym żadnego problemu, bo uważam, że lepsze dobre buty, nawet lekko używane albo raz założone, niż byle jakie, ale z jedyną zaletą, że nowe. A na inne rozwiązanie nie mam ani kasy, ani sumienia, bo musiałabym wydawać zawrotne kwoty. Co innego moja teściowa..."

„Szukaliśmy pomocy w całej Polsce, ale nikt nie chciał podjąć się przeprowadzenia tak skomplikowanego zabiegu na pacjencie z takimi rokowaniami. W końcu pojawiła się nadzieja — klinika w Stanach, na którą nie było nas stać. Poprosiliśmy bliskich o pomoc, a akcja charytatywna przybrała potężny zasięg. Dzięki pomocy dobrych ludzi moje dziecko dostało szansę! Jestem ogromnie wdzięczna!”

"Mam tego dość. Dopiero szkoła się zaczęła, a moje dzieci już po raz piąty mają wysoką temperaturę i ledwo mówią! Ilekroć przyjdę z moimi pociechami do placów, to widzę jak inne dzieci pociągają nosem, mają dreszcze. Rodzice zamiast je doleczyć porządnie, wysyłają do szkoły! Dlaczego nikt się z tym nie liczy, że jak dziecko jest chore to rodzic ma problem? Niedługo mnie szefowa z pracy wyrzuci za kolejne niespodziewane wolne..."

„Pomimo wielu lat starań test ciążowy, jak na złość, nie chciał pokazać dwóch kresek. Zrobiliśmy wszelkie możliwe badania. Ku naszemu zdziwieniu, wszystko było w porządku, ale nadal nie mogliśmy spełnić swojego marzenia o zostaniu rodzicami. W końcu podjęliśmy decyzję o adopcji. Załatwiliśmy wszystkie formalności i zostaliśmy pełnoprawnymi kandydatami na rodziców adopcyjnych. W międzyczasie wydarzył się cud. Aż ciężko w to uwierzyć!”

"To bardzo krzywdzące. Bo nie uważam, bym zrobiła komuś coś złego. Ja po prostu kocham dzieci i zawsze chciałam mieć dużą rodzinę. Nie powiedziałam też jeszcze STOP, bo skoro zdrowie dopisuje, a my z mężem możemy pozwolić sobie na kolejne dzieci, to dlaczego nie? Jakim prawem ktoś mnie ocenia i twierdzi, że zrobiłam sobie zwyczajnie fabrykę pieniędzy. Czy ludzie naprawdę nie wiedzą, ile kosztuje wychowanie dziecka? Przecież to nie tylko stałe wydatki, ale też jakieś niespodziewane choroby, czy zakupy, których nie zaplanowaliśmy. Uważam, że powinnam dostać medal za wielodzietność. Jak każda kobieta, która ma przynajmniej trójkę dzieci i się im poświęca".

"Nie miałem szczęścia w miłości. I taka jest prawda. Albo inaczej. Kiedy już to swoje szczęście spotkałem, miałem możliwość z nim żyć jedynie przez 8 lat. Ta kobieta była ode mnie starsza i odeszła w wieku 75 lat. A ja zostałem tu sam jak palec. Wprawdzie z córkami, ale one mają już własne rodziny, a do starego ojca rzadko zaglądają. Boję się samotności. Dlatego myślę o kolejnym ślubie, choć obiecywałem córkom, że więcej się nie ożenię. Teraz mówią, że im za mnie wstyd, a ja stoję przed niełatwym wyborem".