prawdziwa historia

„Mam córeczkę, ale nie uważam, żeby te całe pluszowe Słodziaki, czy tam inne Bystrzaki, były jej potrzebne do szczęścia. Ma pełno innych zabawek, którymi lubi się bawić i staram się nie wpajać jej do głowy beznadziejnych zasad konsumpcjonizmu już od najmłodszych lat. Gdy kasjerka zapytała mnie, czy wydać mi naklejki, odmówiłam. Zupełnie nie spodziewałam się takiej reakcji ze strony innych osób z kolejki!”

"Podobno na każdego gdzieś czeka ktoś. Ja nigdy nie byłam bardzo przesądna, ale zawsze wierzyłam w przeznaczenie i w to, że wszystko w naszym życiu dzieje się po coś. Dlatego nie miałam nigdy do nikogo pretensji o to, jaka jestem. Choć to bardzo utrudniało mi wiele spraw. No i odstraszało potencjalnych kandydatów na partnera. Ale ja wiedziałam, że przyjdzie kiedyś taki czas, że znajdzie się pewien odważny mężczyzna, który pokocha mnie tak po prostu. I tak się stało".

"Wyszłam za Jarosława z jednego słusznego powodu i nigdy tego nie ukrywałam. Zawsze chodziło tylko o pieniądze - o jego astronomiczne pieniądze. Jarek do niczego się nie nadawał, ale jedno trzeba było mu oddać - Jarek ma niezły łeb do interesów, dzięki czemu naprawdę się dorobił. A ja jako jego księżniczka z tego korzystam. Coś mu chyba jednak ostatnio odpaliło, bo zaczął mnie namawiać do tego, żebym poszła do pracy. On chyba śni. Nie ma mowy. Ja się nadaję do leżenia i pachnienia, a nie do pracowania".

"Mam jedną siostrę. Mieszkam poza granicami Polski i to Gosia miała zajmować  się na co dzień schorowaną seniorką. Ja oczywiście przelewałam jej pieniądze, bo mamina emerytura nie była zbyt duża. Myślałam, że dobrze opiekuje się rodzicielką. Niestety, grubo się rozczarowałam. Okazało się, że ona zamknęła ją w domu starców! Jak mogła? Nie mogę w to uwierzyć". 

"Oczywiście nie zostawiłam tak tego i po pracy zapytałam go o to, a mój luby stwierdził, że wyolbrzymiam, skoro jakoś przeżyłam do wieczora! Phi, jeszcze się go humor trzymał po tym wszystkim! Nie wiem, co mam o tym myśleć. Miał być ślub, ale teraz mam już co do mojego ukochanego poważne wątpliwości".

"Kiedy poznałam Tadeusza, był już 8 lat po rozwodzie, ja żyłam samotnie od 2 lat. Szybko się w sobie zakochaliśmy, a on nie szczędził mi komplementów. Z czasem, po roku wspólnego mieszkania zaczął narzekać na mój wygląd. Ostatnio w trakcie ostrej wymiany zdań powiedział, żebym coś ze sobą zrobiła, bo wyglądam gorzej niż jego pierwsza żona. Ale, że co ja mam niby zrobić? W wieku 75 lat nie tak łatwo o poprawę wyglądu. Zresztą nie bez powodu nie mam czasu o siebie dbać."

"W końcu nie wytrzymałam i powiedziałam >dość<. Niedawno zakończyłam naszą 40-letnią przyjaźń. Ale skoro moja Stasia tak mnie potraktowała, to chyba znak, że to wcale nie była przyjaźń. Jest mi strasznie przykro, że tak się zakończyła nasza wieloletnia znajomość, ale uwierzcie mi, byłam pod ścianą. Musiałam chronić siebie i postawić zdrowe granice".

„Kilka miesięcy temu wprowadziliśmy się do naszej nowo wybudowanej parterówki. Z jednej strony po sąsiedzku mieszka młode, przesympatyczne małżeństwo, a z drugiej — wielopokoleniowa rodzina. Starsza pani z tego domu nigdy nie wchodziła nam w drogę, aż do czasu, gdy... postanowiłam rozpocząć przygotowania do Halloween. Ciężko mi uwierzyć, że tak zatwardziała katoliczka nie wie, że obowiązuje ją dekalog i postanowiła uczynić drugiemu, co jej niemiłe!”

„Od zawsze w szkole średnio mi idzie. Nie będzie kłamstwem, gdy przyznam, że ledwie prześlizguję się z klasy do klasy. Lecę sobie na spokojnie na samych trójeczkach i nie mam z tym najmniejszego problemu. Za to moi rodzice uparli się, że zrobią ze mnie alfę i betę, czy tam omegę i ciągle wysyłają mnie na korki. Nie rozumiem, dlaczego nie dociera do nich, że jam nie inteligent?!”

„Od pewnego czasu zachowanie mojego zięcia było dla mnie bardzo zastanawiające i wzbudzało pewne podejrzenia. Zaniepokojona postanowiłam przeprowadzić własne śledztwo. Chciałam dobrze dla Aurelii — mojej jedynej córki. Jednak gdy poznałam jego sekret, aż wbiło mnie w fotel. Ciężko uwierzyć, że tak długo trzymał to w tajemnicy i że Aurelia o wszystkim wiedziała...”

"Podobno jestem wszechstronnie uzdolniona. No bo faktycznie potrafię i uszyć i namalować i jeszcze ugotować, a i zaśpiewać mi się zdarzy. Wszyscy twierdzili zawsze, że nie będę miała problemu z tym, żeby znaleźć sobie jakieś dochodowe zajęcie. Ale było wręcz przeciwnie. Ja z jednej strony wiele potrafię, ale z drugiej, to nic z tego co umiem zrobić, nie sprawia mi wielkiej satysfakcji. Postawiłam sobie za cel znaleźć taką pracę, która właśnie będzie dla mnie przyjemna. Do której będę chodziła codziennie z uśmiechem na twarzy. Nie spodziewałam się, że zawiniątko, które przypadkiem znajdę, wskaże mi drogę".

"Podobno po rozwodzie dziecko ma żyć na takim poziomie, jak przed rozwodem. Jakoś nie dostrzegłam! Musiałam mocno ograniczyć wydatki, to i alimenty zasądzili małe... A w dodatku ojciec Kamila od pół roku ich nie płaci i najwyraźniej chce nam w ten sposób uświadomić, co straciliśmy. Sam nadal żyje jak pączek w maśle, wszystko ma drogie i markowe, od najdroższych skarpetek po najnowszy telefon, a my zostaliśmy zmuszeni do biedowania, gotowania w domu i stania w kolejce w marketach! Musiałam zrezygnować z galerii i wypraw do Maka! Żeby tak o swoje dziecko nie zadbać - skandal! To ojciec jest winien, że syn płacze..."

"Mój mąż jest estetą i lubi kobiety zadbane. Póki nie zaszłam w ciążę, w ogóle mi to nie przeszkadzało... Zawsze idealnie ubrana, zawsze w makijażu, perfekcyjna gładkość tu i ówdzie... To byłam ja. A teraz? Odkąd jestem w dwupaku, moje podejście lekko się zmieniło. Za miesiąc mam termin porodu, ledwo się ruszam. Nie mogę już nawet zwykłych butów założyć samodzielnie, a co dopiero spełnić to, czego mój mąż ode mnie wymaga!"

"Tak. Stała się tragedia. Ja to rozumiem i wiem, że jako dobra żona, powinnam teraz przy mężu trwać. Ale mnie to wszystko przerasta. Ta ilość obowiązków i zabrane wygody. Bo nie do takiego życia przywykłam, a przy nim to życie już nigdy nie wróci. Myślałam, że to wielka miłość, ale chyba się oszukiwałam, skoro teraz tak łatwo jest mi myśleć o odejściu".