prawdziwa historia

"To jakoś się wszystko w głowie nie mieści. Mój syn Karol pojechał pięć temu do Holandii i tam znalazł bardzo dobrą pracę i był szczęśliwy. Wydawało mi się, że wszystko jest w nim w porządku i mój syn po prostu w tym państwie spełnia swoje zawodowe marzenia. Szybko okazało się, że nie tylko marzenia tam spełnia, ale także że ma partnera, z którym adoptował dziecko".

"W największych snach nie spodziewałam się takich scen w kościele. To miała być zwykła niedzielna Msza Święta beż żadnych fajerwerków. A jednak, już w chwili, gdy ten człowiek usiadł obok mnie, już wiedziałam, że coś się będzie działo. To, co mnie jednak tam spotkało, sprawiło, że ten dzień zapamiętam do końca swoich dni".

"Wszystkie koleżanki wokół mają już mężów i dzieci. Wprost ociekają szczęściem i cały czas powtarzają, że nie wiem, co tracę, bo przecież jestem samotną singielką. Ha! To oni nie wiedzą, co tracą. Mogę robić, co chcę i kiedy chcę. Nie mam żadnych obowiązków, chodzę na imprezy, podróżuję, wstaję w weekendy o dowolnej godzinie. A oni? Męczą się z pampersami, butelkami i gorączkami. To nie dla mnie". 

"Gdy poznałam Przemka, to spodobało mi się od razu to, że jest bardzo serdeczny i uczynny, a do tego nie jest sknerą, co w dzisiejszych czasach jest niechlubną cechą wielu mężczyzn. Nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek płaciła za kolację, choć niejeden raz wyciągałam portfel, ale ostatnio zaczęło mnie to męczyć".

"Są takie czynności, w których lubują się zwłaszcza mężczyźni. W takich sytuacjach mój mąż nie jest w stanie powstrzymać dźwięków i słów, jakie wydobywają się z jego buzi. Na drugi dzień wstydzę się spojrzeć sąsiadom w oczy. Proponowałam nawet mężowi, żeby wytłumił mieszkanie, ale tylko się zaśmiał i powiedział, że jestem niedorzeczna. Może powinnam zapytać sąsiadów, czy na pewno coś słyszą i wytłumaczyć im o co chodzi".

"Gdy przychodzi jesień, to najbardziej lubię czas przed TV pod kocem. To taka wyjątkowa pora roku, gdy nie mam ochoty na spotkania towarzyskie i najchętniej bym się ukryła, aż do wiosny. Niestety, mój chłopak kompletnie tego nie rozumie i ciągle robi mi wyrzuty. On non stop chce wychodzić do klubów, na bilard, czy do kina. Kompletnie tego nie rozumie, że lepiej się czuję teraz w domu!"

"Moja mama ma 87 lat i potrzebuję od dawna pomocy drugiej osoby. W codziennych aktywnościach. Nawet tych najdrobniejszych. Ja od 2 lat jestem po rozwodzie i zajmuję się trójką dzieciaków. Nie miałam już dłużej siły zajmować się też mamą... Chociaż była to dla mnie ciężka decyzja, umieściłam ją w domu dla starców. Moje siostry nie chciały się nią zajmować, liczą tylko na spadek po śmierci mamy, ale mają do mnie pretensje, że jestem wyrodną córką..."

"Mój mąż odszedł 5 lat temu, choć dobrze ze sobą żyliśmy, to już nawet nie pamiętam, czy kiedykolwiek był między nami jakiś ogień. Ostatnio wnuczka namówiła mnie, żebym zaczęła chodzić na randki. Szybko przypadł mi ten pomysł do gustu. Jestem już po 3 randce i jest cudownie. Mam tylko jedno utrapienie. Moją sąsiadkę. Codziennie wprasza się do mnie na kawę tylko po to, żeby wybić i randkowanie z głowy. Mówi, że w moim wieku już nie wypada spotykać się z mężczyznami. Denerwują mnie te jej wizyty, zwłaszcza że właśnie dopiero teraz czuję, że żyję. Jak mam to jej wścibianie nosa ukrócić?”

"Moja teściowa to już starsza kobieta, ale z klasą. Lubi dobrze zjeść w drogiej restauracji, co roku wyjeżdża do sanatorium i do spa ze swoimi starszymi przyjaciółkami. Nigdy mi to nie przeszkadzało, ale od niedawna przestała do nas przyjeżdżać, bo poznała nowe towarzystwo. Rzecz w tym, że nie pomaga mi już przy dzieciach, a ja jestem wykończona!"

"Ja się nie pchałam do bycia matką. W zasadzie nigdy nie przepadałam za dziećmi, choć z mężem ustaliliśmy, że po ślubie to dziecko jednak będzie. Teściowa by nie odpuściła! Nie chciałam rezygnować z pracy. Miałam poukładane życie zawodowe. Lubiłam też wychodzić w weekendy na miasto i imprezować w domu. Przy dziecku już nie mogłabym tak żyć, ale teściowa tak bardzo chciała zostać babcią, że obiecała pomoc. Przystałam na tę propozycję, ale życie wszystko zweryfikowało. Zabiera córkę tylko raz na dwa tygodnie. Umowa przecież była inna".

"Moja rodzina była zawsze bardzo bogobojna. Co niedzielę do kościoła, w piątki nie jedliśmy mięsa i raz w roku szliśmy na pielgrzymkę. W naszym domu nie zabrakło nigdy miłości. Myślałam, że właśnie tak wygląda idealna rodzina. Jakże się pomyliłam, gdy babcia tuż przed śmiercią zdradziła mi największą tajemnicę moich rodziców..."

„Wiem, wiem... Nastoletnie lata rządzą się swoimi prawami. Sama też kiedyś byłam młoda i kombinowałam, ile się dało. Również miałam swoje sekrety przed rodzicami. Ale nie oszukujmy się. Kiedyś było zupełnie inaczej. Czasy się zmieniły, a dziś jest bardzo niebezpiecznie. Nie mogę uwierzyć, że moja córka tak się zachowała i że poznałam prawdę w TAKI sposób!”

"Jest mi ciężko. Codziennie budzę się obok człowieka, którego już nie kocham. A właściwie nie czuję do niego nic. Może jakieś resztki sympatii. I to wcale nie tak, że zwróciłam uwagę na kogoś innego. Zawsze byłam wierna i jestem do tej pory. Spełniam też swoje małżeńskie obowiązki, ale nie z przyjemności. Chciałabym odejść. I tak naprawdę jestem już na to psychicznie gotowa. Martwi mnie tylko jedna rzecz. Jak ja poradzę sobie finansowo? Jestem przekonana, że mój obecny mąż nie będzie zbyt chętny do płacenia wysokich alimentów. I co ja wtedy zrobię?"

„Dwa tygodnie temu mój syn skończył 18 lat. Nigdy bym nie przypuszczał, że z tej okazji wywinie mi taki numer, a prawda wyjdzie na jaw dopiero na... zebraniu w szkole. Ale się najadłem wstydu przy innych rodzicach, masakra!”