prawdziwa historia

"Jestem mamą dwóch chłopców. Starszak jest taki, że co dostanie, to od razu wyda. Pieniądze kompletnie się go nie trzymają. Młodszy za to, to taka typowa złotówa. On obejrzy monetę kilka razy, zanim zdecyduje się ją wydać. Jest faktycznie oszczędny, ale dzięki temu jego oszczędności ratują nas czasami w sytuacji, gdy pojawiają się jakieś niespodziewane wydatki. Synowie dostają co miesiąc kieszonkowe. Starszak od razu je wydaje, młodszy za to odkłada, albo jakoś te pieniądze inwestuje. Ostatnio wymyślił sobie, że chce zarobić na wakacje, żeby bardziej mógł zaszaleć nad morzem. Szczerze mówiąc, myślałam, że 11-latek na nic się nie załapie, ale on wymyślił coś GENIALNEGO!"

"Moi rodzice wychowali mnie tak, aby być empatyczną osobą pełną ciepła, która pomaga starszym osobom, zwierzętom i małym dzieciom. To bardzo niepopularna w tych czasach opinia, aby służyć pomocną dłonią, ale dzięki temu czuję się dobrym człowiekiem. Dlatego gdy na mojej drodze stanęła pani Regina, to wiedziałam, że się zaprzyjaźnimy".

„Powoli zbliżam się do czterdziestki, a najbliżsi już określają mnie jakże zacnym tytułem starej panny. Życie w pojedynkę jest jednak moim świadomym wyborem, bo nie chcę już przeżywać miłosnych rozczarowań, który mi przytrafiło się zdecydowanie za dużo. Moi rodzice są ze sobą ponad pięćdziesiąt lat, ale takich małżeństw już nie ma, bo ludzie sami nie wiedzą, czego chcą od życia”.

51-latka miała już troje dorosłych dzieci, a nawet wnuki, gdy po raz czwarty zaszła w ciążę... i w 2018 roku urodziła czworaczki! Na świat przyszły trzy dziewczynki i chłopiec. Okrzyknięto ją najstarszą mamą czworaczków w kraju, jednak późne macierzyństwo zadziałało odmładzająco... Mimo trudów wychowania takiej gromady kobieta i jej mąż wyglądają na szczęśliwych rodziców i chętnie publikują rodzinne zdjęcia. Obecnie ich dzieci skończyły już cztery lata. Zobacz, jak wyglądają teraz!

"Rok temu wróciłam ze Stanów. Mam świetne warunki finansowe i mnóstwo nowych, markowych ubrań, którymi mogłabym obdarować potrzebujących. Jakiś czas temu uświadomiłam sobie, że nigdy w życiu nie zrobiłam jeszcze nic dla nikogo tak bezinteresownie, z dobrego serca... Czas to zmienić i znaleźć rodziny, które naprawdę potrzebują pomocy, żeby podzielić się z nimi tym, co mam. Człowiek jest przecież wart tyle, ile może dać od siebie innym. Ale nie wszyscy mi przyklasnęli..."

"Nigdy nie miałam zbyt dobrego kontaktu z mamą, bo była osobą w moim odczuciu wywyższającą się, ale starałam się jako córka wywiązywać ze swoich obowiązków i wydawało mi się, że dobrze sobie radzę. Teraz już wiem z czego wynikało zachowanie mojej mamy".

"Bardzo kocham swojego męża. Jesteśmy zgodną parą, świetnie się uzupełniamy. Od zawsze oboje dajemy z siebie wszystko, aby nasza rodzina była szczęśliwa. Nie mogę pozwolić na to, żeby to się zepsuło. Mam jednak pewną tajemnicę, którą odkrył teść. Mam nadzieję, że to nie wyjdzie na jaw, bo mąż będzie chciał wziąć ze mną rozwód". 

"Mąż ciągle siedzi przed telewizorem. Po pracy wraca do domu, je obiad przed ekranem, a później nie sposób go od niego odciągnąć i zachęcić do innych aktywności. A przecież mamy dzieci, którymi też trzeba się zająć! Na szczęście znalazłam świetny sposób, aby to zmienić. Wiem, że będzie mi za to wdzięczny". 

"Aż do moich osiemnastych urodzin niewiele wiedziałam o moim ojcu. Moja mama wychowywała mnie sama, od kiedy skończyłam rok. Wyprowadziłyśmy się od taty i stał się on tematem TABU. Ja w pewnym momencie zaczęłam o niego pytać, ale moja mama szybko mnie gasiła. Wyparłam więc te myśli o moim ojcu i nauczyłam się żyć bez niego, choć potrzebowałam męskiego wzorca. Jednak czułam się przez niego odrzucona i niekochana. W końcu się mną nie przejmował. Ale w dniu moich osiemnastych urodzin, mama przyniosła mi do pokoju pewien pakunek. Okazało się, że był pełen listów od mojego ojca. Z każdego miesiąca i każdego roku bez niego".

„Rozwód to nie powód do wstydu i dziś doskonale zdaję sobie z tego sprawę, ale jakiś czas temu myślałam zupełnie inaczej. Wszystko przez małomiasteczkowe wychowanie oraz staroświeckie zasady wpajane mi przez rodziców. Długo okłamywałam zarówno siebie, jak i wszystkich dookoła, co odbiło mi się mocną czkawką. Była teściowa obwinia mnie za rozpad małżeństwa, ale prawda jest zupełnie inna”.

„W dorosłym życiu spotkało mnie już wiele problematycznych sytuacji, ale każdą z nich potrafiłam jakoś rozwiązać bez wywracania wszystkiego do góry nogami. Niestety obecnie znalazłam się na bardzo ostrym zakręcie, który dotyczy nie tylko mojego związku, ale i również mojej sytuacji mieszkaniowej. Nie wiem, jak długo uda mi się jeszcze wytrwać w tym dziwnym układzie”.

"Zdecydowanie jestem Zosią Samosią. Życie pokazało mi, że nikt nigdy nie zadba o mnie tak, jak ja sama, dlatego rzadko prosiłam kogokolwiek o pomoc w jakiejkolwiek sprawie. Tak naprawdę też nie potrafiłam tego robić. Nawet kiedy ta pomoc była mi potrzebna, to przerażała mnie myśl o tym, że ktoś mógłby mi odmówić, a to by zabolało. Bałam się tego tak bardzo, że nawet nie próbowałam nikogo prosić i ta łatka Zosi Samosi przylgnęła do mnie jeszcze bardziej. Ale tym razem byłam w sytuacji podbramkowej. Potrzebowałam ten raz wsparcia przy opiece nad dzieckiem i mogłam o to poprosić tylko moją teściową. Nie mogłam uwierzyć w to, co od niej usłyszałam".

"Przysięgłam swojej córce, że nigdy nie usłyszy ode mnie, że nie mam dla niej czasu. Chcę jej podarować najcenniejszy dar, tak jak robiła to moja mama. Zawsze będę jej za to wdzięczna, że między wszystkimi obowiązkami znajdowała czas, żeby się nami zająć, porozmawiać, zapytać, jak się czujemy, przytulić, kiedy było nam źle. Na tym polega miłość. Dzisiejsi rodzice o tym zapominają. Sprzedają czas swoich dzieci, wysyłając już trzy-, czterolatki na zajęcia dodatkowe, lekcje angielskiego i inne aktywności. Byle tylko mieć spokój i nie musieć się nimi zajmować. Ja taka nie będę".

"Od dłuższego czasu czuję się wypalona jako osoba zarządzająca całą domową logistyką... Jak mąż chce zabrać dzieci na spacer, to czeka przy drzwiach, aż mu podstawię gotowe, ubrane, obute i nakarmione... Oczywiście, w drugą stronę to nie działa! Gdy ja wychodzę, muszę ogarnąć wszystko sama. Wszystkie "techniczne" sprawy przy dzieciach też są na mojej głowie. Czuję się jak chodząca lista zadań i sprawunków. Chciałabym wrócić do pracy, ale mój mąż kompletnie nie ogarnia naszego domowego życia. Jak mu nie przypomnę, że miał coś zrobić, to sam nie pamięta... I tak jest ze wszystkim. Zaczyna być to dla mnie ogromnym obciążeniem..."