"Moje dzieci już wyrosły z wielu ubranek, zabawek i butów. Wózek, krzesełko do karmienia i łóżeczko kurzyły się w piwnicy, a jak na złość w rodzinie nie szykowało się kolejne dziecko... Nie mieliśmy gdzie tego trzymać, a wyrzucić szkoda, więc ja, Grażyna biznesu, zaczęłam powoli wystawiać całe sterty w Internecie. Chciałam pozbyć się tego szybko i sprawnie, więc celowo dałam niskie ceny. Nie zwróciłoby mi się nawet 20% kosztów zakupu! Ale wtedy się zaczęłooooo....! W życiu bym nie pomyślała, jakie będą życzenia i wymagania kupujących... Nawet mój Janusz złapał się za głowę!"

*Publikujemy list naszej czytelniczki.

„Ostatnio byłam u nich na herbatce i zasiedziałam się do późna. Nie uwierzycie, jak ona usypiała tego młodzieniaszka. Puściła mu jakieś dziwne szumy i czytała książkę, zamiast po prostu zgasić światło i sobie pójść. A do tego Kubuś spał bez grubej, miękkiej poduszki pod głową! Na samym prześcieradle! Nawet skarpetek mu na noc nie ubrała i grzejnika nie odkręciła”.

"Weszłam na strych domu, w którym kiedyś mieszkała moja babcia. Nikt tam nie zaglądał od lat. Na górze było mnóstwo pajęczyn, kurzu, stare słoiki, jakieś narzędzia pokryte rdzą... W ciemnym kącie, pod stertą gazet leżała niepozorna walizka, z karteczką z imieniem i nazwiskiem mojej babci. Najwyraźniej nikt nie otwierał jej od co najmniej 35 lat. Musiano ją przegapić, gdy dawno temu moja mama zabierała stamtąd wartościowe rzeczy. Czyżby zawierała to, czego cała rodzina szukała wtedy, oskarżając się wzajemnie?! Zawartość tej starej, skórzanej walizki wprawiła mnie w osłupienie..."

"Jestem bardzo wrażliwa na ludzką krzywdę. Być może bywam zbyt ufna, bo kiedy inni zastanawiają się, czy naprawdę warto komuś pomóc, ja kompletnie o tym nie myślę. Gdy widzę, że ktoś tej pomocy potrzebuje, nie oceniam. Nie zastanawiam się, dlaczego stało się tak, a nie inaczej. Z jakiej przyczyny ta osoba nie radzi sobie sama. Po prostu dzielę się tym, co akurat mam. Nie myślę nawet o karmie, która ma do mnie wrócić. Ja pomagam z potrzeby serca, a nie z myślą o korzyściach. Niedawno spotkałam bezdomnego, który siedział pod jednym z popularnych marketów, w którym ja regularnie robię zakupy. Nie miałam przy sobie gotówki, ale postanowiłam podzielić się jedzeniem. Jego reakcja była zaskakująca".

"Chciałam wychować syna na samodzielnego mężczyznę, który będzie potrafił poradzić sobie w życiu. Niestety, okazało się, że to mi się nie udało. Rafał ma 30 lat i cały czas z nami mieszka. Nie chce słyszeć o przeprowadzce, a tym bardziej o dokładaniu się do domowego budżetu. Mam tego dość". 

"Widywałam go codziennie. Czasem dziwiłam się, że nie robił większych zakupów i po prostu ich nie mroził. Tym sposobem mógłby pokonywać drogę do sklepu rzadziej, a na pewno nie była dla niego łatwa. Trudno było mu się poruszać i czasami, gdy musiał kupić coś więcej, proponowałam, że przyniosę mu wszystko do domu po pracy. Znałam więc jego adres. Na szczęście! Bo gdy pewnego dnia nie przyszedł do sklepu, wiedziałam, że coś musiało się stać. Poszłam to sprawdzić. Moje przypuszczenia się potwierdziły".

"Urodziłam dziecko niecały rok temu. Córka od samego początku nie przypomina ani mnie, ani mojego męża. Nie wiem, do kogo jest podobna, ale jakoś nie robi mi to specjalnej różnicy. Dla mojej teściowej jest to jednak bardzo istotne. Zaczęła sugerować, że miałam romans na boku". 

"Moja najdroższa przyjaciółka wykorzystała moją naiwność i poderwała mojego ojca. Rozbiła całą moją rodzinę, a teraz rządzi całym domem jako macocha i każe mi ślepo wykonywać jej polecenia. Mam tego dość! Nie jestem w stanie funkcjonować w tym dziwnym domu!"

„Decyzja, którą mój ojciec podjął w 2005 roku, całkowicie wywróciła nasze życie do góry nogami. Mama została sama z trójką dzieci i bez żadnej pomocy musiała odnaleźć się w zupełnie nowej rzeczywistości, bo komuś odwidziała się rola głowy rodziny. Co ciekawe ojciec zniknął bez słowa na kilkanaście lat, a teraz prosi o przebaczenie. Nie wiem, co robić i co o tym wszystkim myśleć. Serce podpowiada mi jedno, a rozum drugie...”.

"Czemu nasze dzieci miałyby mieć prawo do decydowania o naszym życiu? Moja dorosła córka nie może przeboleć tego, że znów założę białą suknię i powiem komuś TAK przed ołtarzem. Nie mieści jej się to w głowie i doszukuje się wciąż powodów, dla których ślub w tym wieku nie przystoi... Sięgnęła już nawet po opinię notariusza, a na koniec postawiła mi ultimatum! Miłość nie pyta o wiek ani stan konta, po prostu przychodzi... Czy masz 16 lat, czy 70. Większość życia mam już za sobą i nie pozwolę, bo jego resztę ktoś mi zepsuł, nawet ktoś mi bliski w najlepszej wierze..."

"Nie po to studiowałam przez 5 lat, a później jeszcze robiłam dwuletnie studia podyplomowe i skończyłam kilka kursów, żeby teraz spotykać się z facetem gorzej wykształconym niż ja! No bo co ludzie powiedzą? Ja wiem, że może na początku ta różnica w naszym wykształceniu nie będzie tak odczuwalna, ale boję się, że z czasem ten problem może narastać. Ja szukam męża, a nie wyobrażam sobie, żeby mój mąż miał niższe wykształcenie niż ja! Dobrze myślę?"

"Gdy to piszę, drżą mi ręce. Dziwnym trafem, wszystkie trzy osoby, które zmarły tragicznie, były niezwykle dla mnie ważne. To tej pory ignorowałam takie myśli, ale po tej trzeciej śmierci już dłużej nie mogę... Jestem przekonana, że ktoś rzucił na mnie klątwę i to ja przyciągam te złe moce! Nie mam pojęcia, dlaczego tak się stało, bo nigdy nie interesowałam się pogrzebami, ani złą energią... Jestem przerażona. Jestem żoną i matką. Boję się o swojego męża i dzieci, że im też coś się stanie. Proszę, pomóżcie! Czy macie jakieś pomysły, jak zdjąć z siebie klątwę?"

"Po tym romantycznym wieczorze z Arkiem tak wiele sobie obiecywałam, a skończyło się taką klapą! Zaledwie cztery słowa, które wypowiedział siedzący naprzeciwko mnie, druzgocąco przystojny mężczyzna, sprawiły, że w jednej chwili miałam ochotę uciec. Nigdy nie mówcie tego swojej dziewczynie, chyba że chcecie, żeby został za nią tylko obłok kurzu..."