prawdziwa historia

"Czemu nasze dzieci miałyby mieć prawo do decydowania o naszym życiu? Moja dorosła córka nie może przeboleć tego, że znów założę białą suknię i powiem komuś TAK przed ołtarzem. Nie mieści jej się to w głowie i doszukuje się wciąż powodów, dla których ślub w tym wieku nie przystoi... Sięgnęła już nawet po opinię notariusza, a na koniec postawiła mi ultimatum! Miłość nie pyta o wiek ani stan konta, po prostu przychodzi... Czy masz 16 lat, czy 70. Większość życia mam już za sobą i nie pozwolę, bo jego resztę ktoś mi zepsuł, nawet ktoś mi bliski w najlepszej wierze..."

"Nie po to studiowałam przez 5 lat, a później jeszcze robiłam dwuletnie studia podyplomowe i skończyłam kilka kursów, żeby teraz spotykać się z facetem gorzej wykształconym niż ja! No bo co ludzie powiedzą? Ja wiem, że może na początku ta różnica w naszym wykształceniu nie będzie tak odczuwalna, ale boję się, że z czasem ten problem może narastać. Ja szukam męża, a nie wyobrażam sobie, żeby mój mąż miał niższe wykształcenie niż ja! Dobrze myślę?"

"Gdy to piszę, drżą mi ręce. Dziwnym trafem, wszystkie trzy osoby, które zmarły tragicznie, były niezwykle dla mnie ważne. To tej pory ignorowałam takie myśli, ale po tej trzeciej śmierci już dłużej nie mogę... Jestem przekonana, że ktoś rzucił na mnie klątwę i to ja przyciągam te złe moce! Nie mam pojęcia, dlaczego tak się stało, bo nigdy nie interesowałam się pogrzebami, ani złą energią... Jestem przerażona. Jestem żoną i matką. Boję się o swojego męża i dzieci, że im też coś się stanie. Proszę, pomóżcie! Czy macie jakieś pomysły, jak zdjąć z siebie klątwę?"

"Kingę poznałem podczas pierwszych wspólnie spędzonych świąt z Alicją. Zabrała mnie do siebie i przedstawiła jako „przyszłego męża”. Już wtedy czułem, że Kinga dziwnie na mnie patrzy. Po pewnym czasie przejrzałem jej zamiary. Chciała mnie tylko dla siebie. Kiedy zrozumiała, że nic z tego nie będzie, zrobiła coś strasznego. Do tej pory nie mogę w to uwierzyć…"

"Zawsze miałam dobre zdanie o mojej mamie. Chciałam ją taką zapamiętać, jednak na jej pogrzebie spotkałam ciotkę, która wszystko zrujnowała. W mojej głowie obraz rodzicielki już nigdy nie będzie taki sam. Gdybym mogła cofnąć czas, to na pewno w ogóle nie rozmawiałabym z ciotką". 

Fani niecodziennych historii z zapartym tchem śledzą losy Jenny Herrery, której mąż nieoczekiwanie... zapłodnił dwie kobiety w tym samym czasie. Wiemy, jak do tego doszło i z jakimi wątpliwościami musi teraz zmierzyć się Amerykanka.

„Jeden znajomy podpowiedział mi, że powinienem wziąć rozwód. Taka opcja absolutnie nie wchodzi w grę! Przecież małżeństwo to nierozerwalny sakrament, który zgodnie zawarliśmy przed Bogiem. Ślubowałem jej, że nigdy jej nie opuszczę, a teraz miałbym ją zostawić?! Nigdy w życiu!”

"Zupełnie nie rozumiałam, czemu dzisiejsze matki są takie delikatne. Jakby moja synowa miała zagotować tetrę w garze w nocy, a rano ją jeszcze wyprasować, chyba by się zapłakała. A ona jeszcze narzeka... Ja nawet Frani nie miałam, a pampersy kosztowały majątek i kupowało się je tylko do lekarza. Troje dzieci wychowałam i wszyscy żyją! Trzeba było się zorganizować... Dziś jest wszystko: pralki, zmywarki, kaszki, słoiczki, mleko w proszku i elektroniczne bujawki... Na co tu marudzić? Zupełnie nie rozumiałam - dopóki synowa nie urodziła dziecka".

„Pewnego dnia mój siostrzeniec podpowiedział mi jednak, żebym skorzystał z możliwości, jakie oferują dziś telefony. A konkretniej mówiąc, zainstalował mi jakąś aplikację do randkowania. Tego jednak się nie spodziewałem...”

"Zostałam sama z pogrzebem mamy. Rodzeństwo się od tego odcięło. Powiedzieli, że skoro przepisała na mnie mieszkanie, to ja mam się wszystkim zająć. Nie wiem, jak temu podołam. Przecież teraz wszystko jest takie drogie! A co ze stypą? To mnie przerasta". 

Ta historia może wśród niektórych budzić pewne wątpliwości, a nawet łamać serca. Nieoczekiwana ciąża w wieku 18 lat i sądowa batalia o dziecko sprawiła, że koniec końców matka zdecydowała się oddać pełnię praw rodzicielskich swojemu byłemu mężowi. Dziś przyznaje, że poczuła ogromną ulgę.

"Jestem księdzem z powołania. Zdecydowanie. Mam w sobie mnóstwo empatii i cieszy mnie to, że moi parafianie przychodzą do mnie często tak poza spowiedzią tylko po to, żeby porozmawiać. By zwierzyć się z tego, co ich boli. Ufają mi, a dla mnie to ogromne wyróżnienie. Czasem jednak mam spory dylemat, czy faktycznie powinienem niektóre słowa parafian zachowywać dla siebie. Obowiązuje mnie tajemnica spowiedzi i w tej kwestii mam największe dylematy, ale dosłownie raz zdarzyło mi się jej nie dotrzymać. Zrobiłem to, żeby chronić moją parafiankę. Teraz tego mocno żałuję".

"Od 15 lat jestem wdowcem. W 2008 roku zmarła moja żona i od tamtej pory byłem sam. Długo nie mogłem się pozbierać, ale w końcu uświadomiłem sobie, że nie chciałbym spędzić reszty życia w pojedynkę... Wtedy poznałem Anetę, była nowa w firmie i wyraźnie smaliła do mnie cholewki... Problem w tym, że była dużo młodsza. Miałem wątpliwości, ale wykoncypowałem, że kiedyś związki z taką różnicą wieku były normą. To czemu nie dać szansy uczuciu? Po roku się zaręczyliśmy. Przy mojej Anecie czułem się jak młody bóg! Teraz wszyscy koledzy mi zazdroszczą młodej narzeczonej, bo jest na czym oko zawiesić... A mi jedno spędza sen z powiek..."

"Wiedziałam, że zbliża się koniec. Tata leżał blady jak papier na szpitalnym łóżku, przypięty do tych wszystkich maszyn, dzięki którym jeszcze żył. Siedziałam przy nim od kilku godzin i zwilżałam mu usta. W pewnym momencie zauważyłam, że porusza wargami, jakby chciał mi coś powiedzieć. Nachyliłam się nad jego twarzą i usłyszałam słowa, które zmieniły moje życie. Próbowałam nakłonić ojca, żeby je powtórzył, ale wtedy zauważyłam że odszedł."