"Przygotowałam się na ten Dzień Matki, chciałam zrobić jej przyjemność, więc kupiłam duży ładny bukiet kwiatów, jej ulubionych kwiatów. Do tego dokupiłam ulubione czekoladki rodziców, aby zjedli w wolnej chwili. Ułożyłam sobie, co chcę mamie powiedzieć, a ona powiedziała, że jest rozczarowana prezentem i moim wkładem na Dzień Matki. Dodała też na koniec, że mogłam się bardziej postarać. Aż mi się przykro zrobiło".

"Ciotka Adelka ma 65 lat, ale nie spuszcza z tonu ani trochę. Zaprosiłam ja na nasze wesele i coś czułam, że nie będzie to najlepszy pomysł. Choć bawiła się świetnie, jadła co niemiara, to jak zwykle pokazała swoją prawdziwą stronę - giga skneruski. Ależ byłam zdziwiona, gdy w kopercie od niej zobaczyłam kawałki gazet. Nigdy bym się tak nie zachowała."

"Każdego dnia czuję, jak moja żona staje się oziębła i bez uczuć do mnie. Kiedyś spędzaliśmy każdą chwilę razem i cieszyliśmy się swoją bliskością. Dziś nic z tego nie zostało. Najbardziej martwi mnie, że nawet nie próbujemy dojść do zgody. Moja żona woli wyjść wieczorem sama albo znaleźć wymówkę, by nie spędzać ze mną czasu." 

"Tworzyliśmy razem dom przed ponad 15 lat. Wprawdzie mieszkanie było kupione przed ślubem, a ja nigdy nie domagałam się tego, by zostać prawnie współwłaścicielem, ale oczywiście mój wkład w remonty czy utrzymanie mieszkania był spory. Teraz, po latach małżeństwa, mąż zdecydował, że mam się wynieść z córką z jego mieszkania, bo on przestał mnie kochać".

"Wszystkie moje koleżanki cieszyły się na Dzień Mamy i od dawna planowały prezenty dla swoich rodzicielek. Ja nie należałam do tej grupy. Mało tego, wiedziałam, że nawet do niej nie zadzwonię i nie złożę jej życzeń. Uważam, że po tych wszystkich latach wcale na to nie zasługuje. Nie mam z nią dobrych relacji, a ona mimo wszystko uważa, że powinnam celebrować z nią wspólne chwile. To postanowiłam jej udowodnić, że wcale tak nie jest. Jestem dorosła i nie może mnie do niczego zmuszać". 

"Kiedyś nie wyobrażałam sobie, że będę miała dziecko. Wszystko się jednak zmieniło, kiedy poznałam odpowiedniego mężczyznę. Urodziłam wspaniałą córeczkę i stanęłam przed dylematem. Być matką na 100% czy dalej realizować się zawodowo. Wcześniej obejmowałam kierownicze stanowisko w korporacji i miałam szansę na znacznie więcej. Decyzja nie mogła być inna, całkowicie oddałam się macierzyństwu, a dziś po latach, ani trochę tego nie żałuję". 

"Mam w mieszkaniu trzech rosłych chłopów, którzy z toalety zrobili sobie świątynię dumania. Mają tam nawet radio, książki i ładowarkę! Brakuje tylko puszystego dywanika pod nogi i świeżego powietrza. Każdy dzień wygląda tak samo: mąż i synowie rotacyjnie zajmują miejsce na desce klozetowej, a potem siedzą tam po 2 godziny. W efekcie łazienka w naszym mieszkaniu jest wiecznie zajęta albo niezdatna do użytku, bo nie ma czym oddychać. Jeden sedes na czteroosobową rodzinę to stanowczo za mało".

"Przytłacza mnie codzienność. Ja już naprawdę myślałem, że mam jakiś kryzys wieku średniego, albo coś podobnego, ale niedawno zrozumiałem, że chodzi właśnie o tę codzienność. Może gdybym dostawał od żony więcej zrozumienia, to byłoby inaczej, ale ja mam wrażenie, że liczą się tylko jej potrzeby, a moje schodzą na drugi plan, albo w ogóle nie są istotne. Też mam prawo być zmęczony".

"Strasznie mi się to nie podoba, jak zachowują się moi rodacy. Nie dziwię się, że gdy jadę na wakacje w Polsce, zawsze lepiej traktuje się obcokrajowców. Od pewnego czasu zrezygnowałem już nawet z mówienia po polsku w restauracjach, muzeach i tego typu miejscach, i autentycznie widzę, że wszyscy mają do mnie większy szacunek. Nie da się ukryć, że my, Polacy, nawet w naszym państwie mamy fatalną opinię. Patrząc jednak na to, jak zachowują się moi rodacy, wcale się nie dziwię".

"Przez 9 lat setki razy wpatrywałam się w jej numer telefonu na wyświetlaczu, ale nie odważyłam się zadzwonić. Myślałam, że wciąż ma do mnie żal, który zaćmił jej miłość. Bałam się, że odtrąci mnie po raz drugi. Jednak w głębi serca miałam nadzieję, że emocje opadły i teraz będziemy w stanie porozmawiać na spokojnie. Ja się zmieniłam. Najbardziej na świecie pragnęłam znów mieć matkę. Zrobiłam pierwszy krok i stanęłam na jej progu. Otworzyła drzwi i padłyśmy sobie w ramiona".

"Jestem w trzecim trymestrze drugiej ciąży i zdarza mi się prosić o pomoc moją teściową, która mieszka blisko nas. Czasem jest to popilnowanie mojej na razie jedynaczki, kiedy ja jadę na badania lub odebranie jej z przedszkola, kiedy ja gorzej się czuję. Jednak teraz raczej już nie będę prosić jej o pomoc. Wszystko przez to, że ostatnio moja córeczka przyszła i zapytała, czy to prawda, co babcia mówi, że po urodzeniu jej brata, nie będę miała dla niej czasu. Mam żal do teściowej za te słowa".

"Kompletnie nie rozumiem takiego zachowania. Sama nie mam dzieci i to mój świadomy wybór. Koleżanki cały czas narzekają na swoje potomstwo. Mówią o tym, jakie są zmęczone i jak im ciężko, a później robią sobie kolejne bąbelki. Dla mnie to jest bardzo dziwne. Jeżeli jest im tak źle i nie mają na nic czasu, to lepiej niech pozostaną przy jednym dziecku, a nie robią sobie drugie czy nawet trzecie". 

"Kiedy kuzynka zaprosiła mnie na swój ślub i wesele, bardzo się ucieszyłam. Na zaproszeniu była informacja o tym, że w prezencie chce dostać kopertę z pieniędzmi. To dobry wybór, dla mnie sytuacja była prosta. Włożyłam w kopertę tyle, na ile było mnie stać. Nie spodziewałam się jednak, że panna młoda zacznie mi to wypominać podczas poprawin. Zupełnie tak, jakby oczekiwała, że jeszcze jej coś dorzucę. Zaczęła mówić o tym, ile kosztowało ugoszczenie jednej osoby. Dawała mi w ten sposób znać, że mój talerzyk się nie zwróci". 

"Moja córka tylko udawała, że się zmieniła, i teraz żyje inaczej niż kiedyś. W rzeczywistości szybko okazało się, że chce się nachapać. Błagała, żebym przepisała na nią swój testament, a ona wtedy tylko będzie czekać, aż odejdę. Jestem stara i bardzo chora, i nie zostało mi dużo czasu, ale wolę dać na Kościół, niż dać jej. Gdy się pokłóciliśmy, a ona się napiła, wprost powiedziała mi, że chodzi jej tylko o moje pieniądze".