prawdziwa historia

„W tym roku mój syn Łukasz i jego żona Nadia skończyli budowę domu. Od dawna nie mogli się doczekać, aż będą na swoim. Wcale nas to nie zaskoczyło, że zaprosili nas na święta. W końcu od wielu lat musieli jeździć to do nas, to do jej rodziców i w żadnym miejscu nie mogli rozsiąść się na dobre, bo ciągle gonił ich czas. Co roku mówili, że gdy tylko stanie ich dom, wtedy zrobią duże, świąteczne spotkanie rodzinne i nikt nigdzie nie będzie musiał się spieszyć. Całkiem się ucieszyłam, bo sama nie przepadam za organizacją świąt. Jednak zupełnym przypadkiem podsłuchałam, jak moja synowa zamawia pierogi i rybę w galarecie. Rączek nie ma, czy co?”

„Nie wiem, co mnie podkusiło, bo jakoś nieszczególnie przepadam za świętami. W tym roku jednak stwierdziłem, że zrobię coś dobrego i postanowiłem pobawić się w Mikołaja. Poprosiłem dziecko ubogich sąsiadów o napisanie listu. Kiedy zacząłem go czytać, stanąłem jak wryty. Jego treść zwaliła mnie z nóg!”

„W zeszłym roku przy świątecznym stole padło kilka niemiłych słów ze strony mojego męża do Kacpra, naszego syna. Nie stanęłam w jego obronie i Kacper ma mi to za złe. Niby ze sobą rozmawiamy, ale od tamtej pory stał się jakiś oschły. Ostatnio powiedział, że w tym roku nie wybiera się do nas na święta. Nie tak go wychowaliśmy!”

"Zawsze dzieliliśmy się z mężem kosztami życia po połowie. Ale ostatnio mąż dostał dużą podwyżkę, a mi nadal każe płacić połowę za mieszkanie i jedzenie. Koleżanki twierdzą, że to już przesada. Przez to, że wszystko podrożało, nie stać mnie już na nic. Mimo to muszę płacić za siebie nawet w restauracji. Czy to jakiś obłęd?"

"Moja żona zrobiła coś, czego nie jestem w stanie wybaczyć - zdradzała mnie emocjonalnie. Przecież sobie ślubowaliśmy - miłość, wierność i uczciwość małżeńską aż do końca. A jednak ona nie dotrzymała złożonej mi obietnicy i mnie zdradziła. Teraz jest mi tak ciężko, ale musiałem podjąć tę decyzję i dlatego zdecydowałem się na rozwód".

"Halino, wiedz, że ten list jest skierowany prosto do Ciebie i mam wielką nadzieję, że go przeczytasz i zrozumiesz, co straciłaś. Chcę Ci powiedzieć, że nie byłaś dobrą żoną i za to wszystko, co mi zrobiłaś, powinnaś zapłacić i zapłacisz moją ignorancją. Obiecuję, że już nigdy na Ciebie nie spojrzę. To za twoje wszystkie grzechy".

„Jestem zdruzgotana. Gdy piszę ten list, łzy płyną mi po policzkach, a ja głośno szlocham. Okazało się, że nasza córka ma alergię, więc mąż podjął kategoryczną decyzję, żeby pozbyć się psa. Zależy mi na zdrowiu córeczki, ale nie wyobrażam sobie życia bez niego i nie potrafię wybrać mniejszego zła. Mąż naciska. Nie wiem, co powinnam zrobić... Pomocy!”

"Współczesna szkoła to jakieś przegięcie. Moja córka ma 9 lat i ciągle musi się uczyć! Do domu przynosi multum zadań domowych, co chwilę ma jakieś kartkówki i sprawdziany. Dziecko jest ambitne, więc bierze udział w zajęciach dodatkowych. Nie ma w ogóle czasu na zabawę, a czasami przez to wszystko nie dosypia. Czuję, że zawodzę jako matka i nie wiem, jak jej pomóc". 

„Niby wszyscy tacy nowocześni, ale zdecydowana większość małżeństw zarówno tych z wieloletnich stażem, jak i tych mniej doświadczonych, żyje według utartego schematu, który powinien już odejść do lamusa. W dzisiejszym świecie facet nie ma obowiązku i nie zawsze powinien dążyć do zapewnienia bytu swojej rodzinie, bo niby z jakiej racji? Tak właśnie jest u nas – mój mąż nie musi pracować, bo ja zarabiam wystarczająco. Mamy układ, który się sprawdza i żadne z nas nie czuje się pokrzywdzone”.

"Nie chcieliśmy tradycyjnie zbierać kopert pod kościołem albo na sali weselnej, żeby nie głowić się, gdzie całą tę stertę bezpiecznie przechować do rana... Poszliśmy z duchem czasu i zamiast tego zrobiliśmy sobie zbiórkę internetową, gdzie goście wpłacali kwotę stanowiącą prezenty weselne. Sumka rosła, aż miło, i o nic nie trzeba się martwić! Tak nam się wydawało... póki nie wyszło coś, czego kompletnie nie przewidzieliśmy! Co teraz?!"

"Ten dzień wyobrażałam sobie zupełnie inaczej. Miały być tańce do samego rana, zabawy, żarty i rozmowy. Impreza na 102, którą będziemy długo wspominać. Nie tylko ja, ale też i moi goście. Teraz jak o tym myślę, czuję gorycz w ustach. Mogłam zaprosić tylko rodziców, rodzeństwo i tyle. Oni umieliby się zachować, nie byliby głusi na moje prośby i przede wszystkim nie sprzedawaliby mojego ślubu i wesela. Mam do nich żal, a najgorsze jest to, że oni nie rozumieją, że to przez nich przepłakałam pół swojego wesela".

"Nie uważam, że jestem osobą niezaradną życiową i jako kobieta sukcesu chciałabym także mieć takiego mężczyznę i nie wyobrażam sobie, że mój facet może zarabiać najniższą krajową. W jaki sposób ktoś taki mógłby zapewnić mi godne życie? Chcę mężczyznę, który będzie zarabiał więcej ode mnie, a mam wrażenie, że ostatnio jest to misja niemożliwa".

Myślałam, że ślub z Tomkiem będę brała na całe życie i wierzyłam w to od samego początku do dnia ślubu, ale już następnego dnia wszystko się zmieniło, a jedyne, czego pragnęłam, to uciec przed nim i wziąć rozwód. Nikt nigdy mnie tak nie zranił i mam nadzieję, że nigdy nikt już mnie tak nie zrani.

"Mam na imię Zygmunt i mam 62 lata. Obok mnie mieszka pani Ania, która ma 70 lat. Wiem, jest ode mnie starsza, ale niezwykle zadbana, piękna i urocza, no chodzące cudo! Jej uśmiech zawsze mnie rozbraja. Oboje od dawna jesteśmy samotni, więc pomyślałem, że nie ma na co czekać. Trzeba działać. Na początek postanowiłem zaprosić Anię do teatru. Niepotrzebnie zwierzyłem się z planów synowi. Marek powiedział, żebym się nie wygłupiał, że ona jest za stara dla mnie, że jeżeli chcę sobie kogoś znaleźć, to żebym poszukał młodszej. Bardzo oburzyły go moje romantyczne plany i przyznam, że zbił mnie z pantałyku. Zacząłem zastanawiać się, czy jednak moje marzenia mają sens".