"Mam 45 lat, a z Filipem jesteśmy w związku małżeńskim od dwudziestu lat. Kilka miesięcy temu poważnie zachorowałam i wtedy najbardziej potrzebowałam jego pomocy. A on umył od tego ręce. Po prostu wyprowadził się z domu. Powiedział, że robi to dla swojego dobra psychicznego. Teraz kiedy już czuję się lepiej, on chce do mnie wrócić". 

"Zaledwie miesiąc temu mój narzeczony poprosił mnie o rękę. Byłam przeszczęśliwa i od razu się zgodziłam – po roku związku byłam pewna, że to mężczyzna, z którym chcę spędzić resztę życia. Przeżyliśmy razem wiele pięknych chwil, a nasza miłość rosła z każdym dniem. Oboje studiowaliśmy w Krakowie i przez cały ten czas nasze życie toczyło się w studenckiej rzeczywistości. Jednak wszystko zaczęło się komplikować, gdy przyszło do planowania wspólnej przyszłości. Początkowo zgodziłam się zamieszkać w jego rodzinnym domu. Gdy jednak poznałam jego mamę, to zmieniłam zdanie".

"Od samego rana szykowałam się na kolację z Mateuszem. Właśnie wybiła nasza dziesiąta rocznica ślubu i czułam się niezwykle szczęśliwa, że z pierwszym chłopakiem, który wpadł mi w oko, tyle osiągnęłam. Około południa do drzwi zadzwonił listonosz i wręczył mi polecony list. Otworzyłam go z pośpiechem i cała magia prysnęła. Mój mąż chciał się ze mną rozwieść". 

"Mama Przemka ma już 83 lata i nie chce dłużej mieszkać sama. Potrzebuje pomocy, nieco opieki, a przede wszystkim obecności w domu, by czuła się bezpiecznie. Za 4 tygodnie wprowadzamy się do jej przestronnego domu na wsi. W porównaniu z naszym M2 to duża posiadłość. Właśnie przerabiamy garaż na salon dla teściowej. Dla mnie to skok na głęboką wodę, bo nigdy nie mieszkałam z osobą trzecią. Mąż już zapowiedział, że to ja będę musiała ustępować".

"Przez lata wyrobiłam sobie masę różnorodnych znajomości, które miały być moim wsparciem i siłą. Byłam dumna, że zawsze mam z kim poćwiczyć, pójść na lunch czy po prostu pogadać. Jednak kiedy trafiłam do szpitala, okazało się, że te wszystkie niby wspaniałe znajomości są tak naprawdę nic niewarte. Pomocną dłoń wyciągnęli ludzie, od których lata temu się odwróciłam. Dziś wiem, że muszę przewartościować całe życie".

"Jan odszedł niespodziewanie. Nic nie zapowiadało, że nasze szczęście zburzy jedna chwila. Po pogrzebie i odczytaniu testamentu w progu naszego domu pojawiła się Helena wraz z maleńką Kasią. To była druga rodzina Jana, którą ukrywał przede mną przez ostatnie 7 lat. Kobieta nie chciała pieniędzy, nie chciała majątku, ani niczego. Miała tylko jedną prośbę, abym zajęła się ich córką, bo jej czasu niewiele zostało". 

"Moja synowa zawsze robi wszystko inaczej, niż ja uważam. Jakby robiła na złość. Jak tylko weszła w łaski naszej rodziny, od razu zaczęła wszystkich przekonywać, że wegetarianizm jest super i, że nie możemy jeść mięsa. Patrzyliśmy na jej fanaberie trochę z niedowierzaniem. Ale teraz już przesadziła. Zorganizowała wege chrzciny Antosia. A cała rodzina z dziada pradziada na takie okoliczności je kotlety, rosół, indyka i mięsne pyszności".  

"Od momentu, kiedy moje wnuczki przyszły na świat, staram się być dla nich babcią, jaką każde dziecko mogłoby sobie wymarzyć. Nawet bez okazji zasypuję je prezentami. Dla mnie to naturalne, że chcę obdarowywać wnuczki, które tak bardzo kocham i cieszyć się ich uśmiechami, które są dla mnie największą nagrodą. Niestety, moja niewdzięczna synowa nieustannie kręci nosem. Takiej nie da się dogodzić".

"Moja skromna emerytura nie pozwala mi na wiele szaleństw, ale jako świeżo upieczona babcia, chciałabym porozpieszczać trochę moją wnusię, przy okazji sprawiając przyjemność też sobie. Wybrałam się ostatnio na zakupy dla małej, ale synowa nie była zachwycona prezentami, które przyniosłam wnuczce i kazała mi je oddać".

"Moja mama zmarła pięć lat temu, a ja wciąż odczuwam tę stratę każdego dnia. Mama była wspaniałą kobietą – pełną ciepła, miłości i oddania rodzinie. Jej odejście zostawiło w naszym życiu ogromną pustkę, której, jak mi się wydawało, nic i nikt nie będzie w stanie wypełnić. Tym bardziej trudno mi pogodzić się z tym, że mój ojciec, zaledwie pięć lat po jej śmierci, znalazł sobie nową kobietę".

"Jestem mężatką od dziesięciu lat, i choć w naszym małżeństwie bywały lepsze i gorsze chwile, to jednak ostatnio jeden problem zaczął przerastać wszystkie inne. Mój mąż, choć to dorosły mężczyzna, zachowuje się, jakby jego matka była najważniejszą kobietą na świecie. Przez to teściowej udaje się namieszać w każdych naszych planach".

"Mieszkamy na osiedlu nowo wybudowanych domów. Pech chciał, że u sąsiadów wybuch pożar. Przyczyną okazała się wadliwa instalacja elektryczna. Oni mają dwójkę dzieci i byli zrozpaczeni. To dlatego postanowiliśmy im pomóc i wesprzeć odbudowę domu. Zorganizowaliśmy zbiórkę pieniędzy i sami sporo się im dorzuciliśmy. A później oni wyjechali sobie na kosztowne wakacje". 

"Byłam pewna, że gdy Ula wyprowadzi się z rodzinnego domu, będziemy mieć więcej spokoju. Tymczasem ona, zamiast zatroszczyć się o męża i swoją rodzinę, codziennie po pracy przyjeżdża do nas i siedzi do wieczora. Nawet nie mogę wyjść na kawę z sąsiadką. Jestem już tym zmęczona i myślę o przeprowadzce na drugi koniec województwa".

"Cieszę się, że mój mąż ma dobry kontakt ze swoją teściową, ale czasami przesadzają. Nie szczędzą sobie czułości. Podczas wspólnych spotkań czuję się kompletnie niepotrzebna i mam wrażenie, że lepiej bawiliby się ode mnie. Przyznam, że jestem zazdrosna, zarówno o męża, jak i o moją mamę, z której jest niezła laska".