prawdziwa historia

"Moja córeczka zawsze chodziła własnymi drogami. Sytuacja się pogorszyła, kiedy skończyła 15 lat. Od tej pory, uważa się za dorosłą i myśli, że wszystko jej wolno. Ostatnio oznajmiła, że jedzie pociągiem na spotkanie z kolegą z Internetu. Nigdy nie widziała go na oczy. Po moim trupie! Tylko jak mam ją powstrzymać?"

"Jestem wielbicielką smacznej, konkretnej kuchni. Moje potrawy smakują bardzo różnorodnie. Do każdej z nich używam wielu różnych przypraw. Nie stosuję gotowych, sklepowych mixów. Sama je tworzę. Moja teściowa natomiast totalnie nie potrafi gotować z sercem. Wszystkie jej potrawy są mdłe. Za pierwszym razem spróbowałam tego i owego, żeby nie sprawić jej przykrości, ale po tym, jak znalazłam włos w leczo i sałatce, odszedł mi apetyt. Teraz przynoszę zawsze coś od siebie albo po prostu niczego nie jem, kiedy u niej jestem".

Odkąd urodziłam dziecko nie mam spokoju. Do naszego domu co chwilę przychodzą moi rodzice, teściowie, ciocie, wujkowie, rodzeństwo... A każdy z nich ma ze sobą worek złotych rad. Najgorsze jest to, że oni wszyscy uważają, że jestem gruba i powinnam jak najszybciej zrzucić zbędne kilogramy. A od porodu minął dopiero miesiąc. Już boję się wigilijnej kolacji. To będzie jakaś masakra! 

Gdy święta w większości domów ociekają radosną atmosferą, to ja muszę walczyć sama ze sobą, aby czerpać z nich jakąkolwiek przyjemność. Mimo iż jestem już dorosła i mam swoją rodzinę, to wciąż ciągnę za sobą ciężki wózek wypchany po brzegi problemami moich rodziców, którzy już dawno powinni być po rozwodzie i układać swoje życia na nowo.

"Maciek twierdzi, że jest złotą rączką. Ale jeszcze nigdy nie zdarzyło mu się porządnie naprawić w domu usterki. Nie liczę oczywiście przybijania gwoździ na obrazki, bo to każdy głupi potrafi. Za każdym razem muszę wzywać potajemnie fachowców, którzy naprawiają po moim mężu. A on się potem cieszy, że tak świetnie wszystko naprawił."

30-letni Brytyjczyk, który porzucił żonę dla 22-letniej uchodźczyni z Ukrainy, porzucił także ją po kilku miesiącach znajomości. Kobieta miała często się upijać i grozić mu nożem.

Święta to przede wszystkim tradycja spotkania się w te dni z bliskimi osobami. Coraz częściej jednak słyszy się o tym, że rodziny spędzają ten wyjątkowy czas osobno, wyjeżdżają na krótki urlop lub po prostu spędzają go w gronie znajomych, a nie rodziny.

"Dawno nikt mnie tak nie poniżył. Robcio zapewnia mnie o swojej wielkiej miłości, a ciągle nie może zapomnieć o swojej byłej. Teraz to już przegiął, nazwał psa jej imieniem. Za każdym razem jak słyszę <Anula> podnosi mi się ciśnienie. Widać, kto tak naprawdę jest dla niego ważny!"

"Gdy byłam dzieckiem, lubiłam czekać na pierwszą gwiazdkę w Wigilię. Dopiero gdy pojawiała się na niebie, zasiadaliśmy wszyscy do rodzinnej kolacji. Atmosfera była świetna, do momentu, aż nie musieliśmy zacząć zbierać się na Pasterkę. Nienawidzę chodzić do kościoła i często mam wrażenie, że to przez naciskanie moich rodziców, którzy w każde święto i niedzielę kazali mi siedzieć w pierwszej ławce i głośno śpiewać i się modlić. Do dziś odbijają mi się czkawką wszystkie te Pasterki i choć jestem już dorosła, daję się namówić na nocny wyjazd do kościoła, bo inaczej to kończy się kłótnią. Nie czekam przez to na Święta. Ani trochę!"

Święta to dla mnie prawdziwy koszmar. Nienawidzę tego czasu. Choinka, dekoracje, tłuste żarcie... To wszystko mnie obrzydza. A najbardziej denerwuje mnie moja rodzina, która cały czas pyta o to, kiedy znajdę sobie kawalera i urodzę dzieci. Nikt nie wie o tym, że po prostu wolę samotność. W święta również zamierzam być sama. 

W sumie cieszę się, że mój mąż znalazł sobie zajęcie, które sprawia mu radość, ale od jakiegoś czasu nie mogę już słuchać o tym, że morsowanie jest takie wspaniałe i pomogło mu odnaleźć w życiu sens. Czyli mam rozumieć, że ja i dzieci nie dajemy mu tego sensu?

Lindsay Hilton, mieszkanka kanadyjskiej prowincji Nowa Szkocja, regularnie trenuje popularny obecnie crossfit. Nie byłoby w tym nic wyjątkowego gdyby nie fakt, że kobieta urodziła się bez kończyn. Jak daje sobie radę z tą wymagającą dyscyplina sportu?

Ostatnie kilkanaście dni przed świętami Bożego Narodzenia to czas wigilii pracowniczych, jak i prywatnych spotkań pracowników, na których dzieje się sporo dziwnych akcji, ale o tym kiedy indziej. Wielu pracodawców decyduje się również na przyznanie świątecznych premii, co samo w sobie jest dobrym posunięciem, lecz tu również zdarzają się pewne ekscesy...

"Agnieszka wnerwiała mnie już od dawna — jej nieprzemyślane odzywki, przytyki i głoszenie wierutnych bzdur. Szef trzyma ją w biurze chyba tylko dlatego, że ma na niego jakieś haki. Tego już było za wiele! Między karpiem i śledzikiem nie wytrzymałam i wygarnęłam jej, co tak naprawdę o niej myślę! Nie wiem, czy mam jeszcze, po co przychodzić do pracy..."