"Ja swoją żonę szanuję i lubię, ale... po 20 latach z tą samą osobą czasem mam wrażenie, jakbym z matką mieszkał, a nie z żoną! Szara rzeczywistość i codzienność. Aż by się chciało, oj, tak bardzo by się chciało, żeby do życia wdarł się jakiś piękny powiew świeżości... Żebym mógł jak w młodości, zakochać się i poczuć jeszcze raz, jak to kiedyś było... Powziąłem pewien plan, ale gdy tylko żona o tym usłyszała..."

"Matka mojego męża nigdy nie była mnie problemem i choć nie zawsze zgadzałam się z jej radami (o które nie prosiłam), to zawsze wysłuchiwałam ich z uwagą, wypuszczając w eter drugim uchem, gdy tylko puszczała nasze mieszkanie. Niestety od jakiegoś czasu jestem na nią bardzo uczulona, a wszystko przez brak jakiegokolwiek wyczucia. Moja teściowa trafia zawsze w nieodpowiedni moment. Dzwoni, nawet gdy jesteśmy w łóżku..."

"Kiedy zmarł teść, to zaczęliśmy się martwić o Janinę, moją teściową. Kobieta została sama w pustym domu, a ja z mężem mamy trochę daleko, by ją odwiedzać chociażby 2 razy w tygodniu. Kiedy więc usłyszeliśmy, że Janina zdecydowała się wziąć pieska od sąsiadki, której oszczeniły się małe, oboje ucieszyliśmy się, bo stwierdziliśmy, że będzie miała i zajęcie i towarzysza. Czar prysł, gdy się dowiedziałam, jak pies ma na imię".

„Prosiłam i błagałam moja Dagmarkę, aby nie brała ślubu z Krzyśkiem. Żadne prośby nie działały. I nastał ten wielki dzień, a ja zostałam w domu. Wyłączyłam telefony, nie otwierałam nikomu drzwi. Nie chcę, aby moja córka z kimś takim się zadawała i już. A i ja nie mam ochoty... Znam prawdę o rodzinie Krzyśka, ale moja córka w ogóle mnie nie chce słuchać i nie umiem do niej dotrzeć."

"Wyjazd na to wesele wiązał się dla mnie ze sporą ilością wyrzeczeń. Mieszkamy obecnie za granicą i mieliśmy przyjechać do Polski dopiero w grudniu, ale dostaliśmy zaproszenie, więc trzeba było przylecieć. Szczęście, że z dziećmi, bo przecież nie zostałyby same na kilka dni. To jeszcze maluchy. Nastawiłam się na dobrą zabawę i fajny czas z rodziną. Jednak już na samym wstępie tak się rozczarowałam, że miałam ochotę wyjść. Po co mi to było? Nad tym tylko się zastanawiałam".

"Mam problem w przedszkolu syna... Mój Stasio jest w pięciolatkach i niechcący ma na pieńku z matką kolegi. Wszystko dlatego, że obiecał Frankowi pewien drobiazg w zamian za to, że Franek będzie się z nim bawił. Zawiedziony Franek poskarżył się matce i lawina ruszyła..."

"To smutne, że aż po 8 miesiącach chodzenia ze sobą, będę musiała zakończyć ten związek. Jeszcze smutniejsze jest to, że w sylwestra zaręczyliśmy się i teraz chyba będę musiała te zaręczyny zerwać. Na samą myśl o tym chce mi się płakać, wszystkie koleżanki są tak zazdrosne o mojego Mariusza. Wszystko przez jeden szczegół na kartce walentynkowej, jaką od niego dostałam. Co mam zrobić w takiej sytuacji?"

"Okazuje się, że z mojej babci była niezła numerantka. Tego to się nikt po niej nie spodziewał. Niedawno zmarła, a ja często porządkuję jej grób, bo byłam z nią bardzo związana. Lubię tam chodzić i myśleć o swoim życiu. Pewnego dnia spotkałam tam tajemniczego mężczyznę. Płakał nad grobem babci. Musiałam się go zapytać, kim jest. Ta odpowiedź zwaliła mnie z nóg. To niemożliwe". 

"Nie jest łatwo poradzić sobie z taką stratą. Zawsze gdy czytałam o takich historiach, czy też słuchałam o nich, myślałam sobie, że gdyby to kiedykolwiek spotkało właśnie mnie, pewnie rozpadłabym się na kawałki. Nie myliłam się. Bo tak się właśnie poczułam. Tych kawałków było tyle, że trudno było je posklejać. A ja każdego dnia tonęłam we łzach, wspominając piękne, choć krótkie chwile z moim synkiem. Aż wreszcie, pewnego wieczoru, podeszła do mnie moja córeczka i powiedziała te 3 słowa, które sprawiły, że miałam ciarki na całym ciele. Wtedy zaczęłam odzyskiwać równowagę".

"Mam, a raczej miałam jedno dziecko. Mój ukochany synek, Dariusz, miał zaledwie 25 lat, kiedy zmarł. To był tragiczny wypadek samochodowy, który pogruchotał moje serce na milion drobnych kawałków. Nie mogłam się pozbierać. Całe dnie siedziałam w fotelu i płakałam. Rozmyślałam o tym, co będzie dalej. Aż pewnego dnia zdarzył się cud! W drzwiach pojawiła się ona i wszystko zmieniła". 

"Wiem, że niektóre świeżo upieczone mamusie nie chcą, żeby ktokolwiek odwiedzał je po powrocie ze szpitala. Ja miałam odwrotnie. Najchętniej pokazałabym mojego synka całemu światu, żeby się pochwalić. No i zaprosiłam najbliższych. Nie razem, ale po kolei, żeby tłumów za dużych jednorazowo nie było. Teściowa przyszła jako druga, bo najpierw chciałam, żeby wnuka poznali moi rodzice. Bardzo byłam z tej ich wizyty zadowolona, ale gdy wparowała do nas matka mojego męża i zrobiła już na starcie coś takiego, wkurzyłam się maksymalnie".

"W czasie walentynek mój mąż jakoś dziwnie się zachowywał. To znaczy, chodzi mi o to, że zachowywał się tak, jak powinien przez całe życie. Normalnie jak nie on. Nie mogłam w to uwierzyć, że kupił mi prezent, zabrał do restauracji i jeszcze przyszykował nam fajny wieczór. A jednak prawda szybko wyszła na jaw, a ja wreszcie się dowiedziała, o co w tym wszystkim chodzi. Zgodnie z moimi przypuszczeniami, stary miał w takim swoim zachowaniu pewien interes".

"Nie spodziewałam się, że spotka mnie coś takiego. Kochałam swojego męża i chciałam zrobić dla niego absolutnie wszystko i tak też robiłam. Mój mąż nie mógł na nic narzekać, bo ja za każdym razem robiłam wszystko to, na co on miał ochotę i byłam na każde jego skinienie. Myślałam, że on to doceni. Szybko okazało się, że się myliłam. Mój mąż zostawił mnie dla młodszej i ładniejszej. Na zakończenie stwierdził, że odchodzi dlatego, że po pierwsze bardzo się zaniedbałam, a po drugie to nigdy nie miałam własnego zdania. Tak mi się odpłacił za 10 lat troski o dom".

"Ślub dziecka to jedno najważniejszych wydarzeń w życiu każdej matki i przyznam szczerze, że sama od wielu lat czekam na ten wspaniały moment. Pierścionek już jest, termin zaplanowany na sierpień 2024, ale nie do końca podoba mi się forma, w jakiej to wszystko ma być zorganizowane. Moja córka chce wyprawić wesele w nowoczesnym stylu. Kto to słyszał o takich udziwnieniach? Będzie wstyd przed całą rodziną".