"Karolek powinien tryskać życiem. Przecież dopiero co skończył 28 lat! Ja w tym wieku pracowałam na dwa etaty i miałam już dwójkę dzieci, męża i dom na utrzymaniu. A on? Nadal mieszka z nami, nie ma stałej pracy i jest wiecznie zmęczony. Nie rozumiem czy to takie pokolenie, czy po prostu mój syn jest taki leniwy."

"Uważam, że w tych wyborach, jak jeszcze w żadnych innych, ważne jest to, żeby dużo ludzi oddało głos. Czasem jednak jest tak, że ktoś chciałby zagłosować, ale zwyczajnie nie ma, jak dojść do lokalu, bo siły witalne już nie te. Myślałam o tym, co mogę zrobić, żeby jakoś wspomóc moją lokalną społeczność i wymyśliłam, że pomogę starszym sąsiadom i zawiozę ich na wybory! Efekty mojego pomysłu mnie zaskoczyły!"

„Kocham moją siostrę i wiem, że zasługuje na to, co najlepsze! No właśnie, ale ja nie jestem wymarzoną i najlepszą świadkową. Nie dość, że nie mam kasy, aby kupić jej i jej mężowi odjechany prezent, to jeszcze kompletnie nie lubię wieczorów panieńskich. A przecież zgodnie z tradycją powinnam go zorganizować. Jak mam jej odmówić i wytłumaczyć, że źle się czuję w tej roli? Błagam o pomoc! Do ślubu zostało już tylko 4 miesiące!"

„Jestem zrozpaczona. Moja córeczka to piękna dziewczynka. Nie ma się co dziwić! Urodę odziedziczyła po rodzicach. Jednak, jak każdemu, zdarza się jej, że niekorzystnie wyjdzie na zdjęciu. Nie rozumiem jednak dlaczego panie z przedszkola publicznie udostępniają te nieudane fotki na stronie placówki. Próbowałam z nimi rozmawiać, ale to wszystko na nic. Czułam się, jakbym rzucała grochem o ścianę...”

"Wnuczka zadzwoniła do mnie i dość tajemniczo poprosiła o jedną rzecz. Niby nic nadzwyczajnego, ale zasiała we mnie nutkę ciekawości. Potem wszystko potoczyło się tak szybko, że nawet się nie zorientowałam, co szykuje. Na 90. urodziny dostałam najpiękniejszy prezent, jaki mogłam wymarzyć. Wnuki pokazały, jak bardzo jestem dla nich ważna".

„Muszę się do czegoś przyznać. Chyba nie jestem dobrą żoną. Ostatnio wzięło mnie na takie przemyślenia po tym, gdy mąż zajął się mną w trudnym dla mnie momencie. Z kolei ja za każdym razem robię mu o to straszną awanturę. Żałuję i obiecuję poprawę!”

"Mówi się, że teraz dzieci szybciej dorastają, ale bez przesady! Na wszystko jest czas... Na dorosłe seriale i przebieranki też. Staram się chronić swoje dziecko przed treściami nieodpowiednimi do jej wieku, nie pozwalam oglądać wszystkiego, jak leci; ale co z tego, skoro inni rodzice mają te sprawy w głębokim poważaniu. Córka przynosi potem z przedszkola pomysły, jak ten ostatni - żeby na bal w zerówce przebrać się za Wednesday! Już na samą myśl o świętowaniu Halloween w przedszkolu robi mi się słabo, ale to... czarna rozpacz!"

„Nie mam w zwyczaju szperać w rzeczach męża, ale pod jego nieobecność szukałam jakichś ciepłych skarpetek, które mogłabym zabrać ze sobą na porodówkę. Kiedy zobaczyłam ukryte tam pudełeczko, byłam w ogromnym szoku. Nie było już jednak czasu na urządzanie awantury. Akcja porodowa właśnie się zaczęła na całego [...]”

"A wszystko zaczęło się od tego, że miesiąc temu w naszym bloku był przegląd kominiarski... Panowie regularnie chodzą i sprawdzają swoimi czujnikami drożność przewodów. Takie domowe sprawy zazwyczaj ogarniam ja, bo mam home office, a mąż jest w biurze do 17. I klops. Stało się... To miała być moja słodka tajemnica, a teraz mam takiego stresa! Musiałam zrobić test ciążowy i wyszło, że spodziewam się dziecka... Problem w tym, że nie wiem czyjego..."

"Mój Jasiu chodzi do przedszkola z małą Agatką. To śliczna blondyneczka o dużych oczkach, które zawsze cudownie się błyszczą z radości. Ostatnio jednak zauważyłam, że dziecko mocno zeszczuplała, jest smutna, a mój synek powiedział, że dzieci w przedszkolu ciągle dzielą się z nią kanapkami. To od razu zapaliło u mnie czerwone światło w głowie i zaczęłam na własną rękę działać”.

"Kiedy wybierałam się do teściów, nie spodziewałam się, że zobaczę coś takiego. Do teraz jestem w szoku, ale mam takiego haka na teściową... To, na czym ją przyłapałam, przechodzi ludzkie pojęcie. Nie wiedziałam, że jest do czegoś takiego zdolna. Teraz się zastanawiam, czy wolałabym tego nie widzieć". 

"Milenka to dobre dziecko. Często mnie odwiedza i pomaga mi w domu. Sprząta, czasami przyniesie jakieś zakupy, ale dla mnie najważniejsze jest jej towarzystwo. Wnuczka dostaje ode mnie jakieś pieniądze, na pewno to jest dla niej zachęta, ale ja mam nadzieję, że ona robi to wszystko z dobroci serca. Ostatnio jednak przyprowadziła do mnie jakiegoś chłoptasia. Taki podejrzany typek". 

"Krysia potrzebuje pomocy. Ktoś musi robić jej zakupy, ugotować obiad, posprzątać. Całymi dniami jest sama, a jej syn odwiedza ją tylko w weekendy. Kto ma jej pomóc, jak nie ja, skoro mieszkamy drzwi w drzwi? Niestety, zamiast wdzięczności, spotykają mnie pretensje". 

„Zawsze chciałem zrobić coś szalonego. Akurat równo w moje osiemdziesiąte urodziny w moim mieście odbędzie się jubileuszowa edycja tutejszego maratonu. Choć mam na karku już 79 wiosen stwierdziłem, że nigdy nie jest za późno na odrobinę szaleństwa i zacząłem przygotowania do pierwszego w moim życiu maratonu. Jestem z siebie dumny!”