"Wiem, że to już nie te czasy, że mężczyzna musiał być głową rodziny i często zarabiał nie tylko więcej od kobiety, ale też jako jedyny. U nas na początku tak było. Ona zajmowała się domem i świetnie sobie z tym radziła, a ja byłem dumny, że mogę nas utrzymać. Ale później zaczęło brakować pieniędzy i żona podobno ze względu na to, że chciała wyjść do ludzi, wróciła do pracy. Po dwóch latach zarabia więcej ode mnie. Już po raz trzeci dostała podwyżkę, co miesiąc ma premię, a nie ma bardziej wymagającego stanowiska ode mnie. Wciąż słyszę od niej jedną rzecz".

„Nie chcę się przechwalać, ale moja córka to wzorowa uczennica. Co roku ma świadectwo z czerwonym paskiem. Zawsze była naszym powodem do dumy i nigdy, przenigdy nic nie wskazywało na to, że mogłoby się to zmienić. Jednak odkąd przypadkiem przyuważyłam ją podczas TAKIEJ czynności, zaczęłam mieć wątpliwości. Jak z nią rozmawiać? Pomocy!”

"Myślałam, że wychowałam córkę na porządną kobietę, a teraz wyszło szydło z wora. Wszystkie moje starania poszły na marne. Jako nastolatka zaczęła się buntować, a mi jest po prostu wstyd przed znajomymi i rodziną. Wybiera takie stroje i wrzuca do sieci takie zdjęcia, że aż się za głowę łapie! Oj, kiepsko to wygląda". 

"Moja teściowa nie należy do miłych i dobrych osób. Czasami przesadza i zachowuje się wobec mnie gburowato. Jakoś to wszystko tolerowałam, ale wczoraj przeszła samą siebie. Powiedziała, że za dużo jem. Na obiedzie w ich domu! Zwróciła mi uwagę i przy wszystkich skomentowała mój wygląd i wagę. Oj... Tak to nie będzie! Pora na odwet". 

"Kocham mojego synka, ale synowa też jest dla mnie ważna. W końcu to ona urodziła moje ukochane wnuczęta. Nie wyobrażam sobie, żeby miało jej nie być w naszym życiu. A Maciek chyba do tego dąży. Teraz zdradził mi sekret, którego wolałam nie znać. Co ja mam teraz zrobić? Jak się zachować wobec jego żony? To dla mnie zbyt wiele". 

"Są takie chwile, które determinują nasze życie, wpływając na to, kim jesteśmy. Są błędy, które popełnione za młodu, wpływają na to, kim później jesteśmy. Jadwiga nie tylko nie była ideałem. Więcej nawet. Miałbym opory powiedzieć, że była dobrym człowiekiem. A jednak ktoś przyszedł na jej pogrzeb, na ostatnie pożegnanie. Tym kimś byłem ja".

"Kornel jak zwykle naopowiadał mamie bzdur, że każdy jest winny tylko nie on. Mama znów mu uwierzyła, że on jest taki biedny, że nikt nie rozumie jego pomysłów i zapewne jest zbyt genialny dla tego świata. Ja jednak postawiłam sprawę jasno, że jeśli brat nie odda mi pieniędzy, zrywam z nim kontakt, raz a dobrze! Spełniłam tę obietnicę. Kosztowało mnie to wiele nerwów, ale zyskałam coś znacznie cenniejszego — spokój życiowy. Już nigdy nikt nie będzie mi wciskać takiego kitu, jak mój młodszy brat".

"Mój mąż odszedł młodo, nie miał nawet 45 lat. Od tego czasu kilka razy próbowałam się z kimś związać, ale te relacje nie nie trwały długo. Najpierw problemem było to, że mam troje dzieci. Kiedy dorosły i wyprowadziły się z domu, ja byłam już przed pięćdziesiątką, więc w oczach sporej grupy mężczyzn stałam się niewidzialna... Bardzo pragnęłam mieć kogoś, z kim mogłabym dzielić życie, ale po kilkunastu latach w samotności straciłam już nadzieję na miłość. I wtedy, tuż po moich siedemdziesiątych urodzinach, pojawił się Adam. Nasze pierwsze spotkanie absolutnie nie zapowiadało takiego obrotu sprawy, ba, było naprawdę niemiło, ale los bywa przewrotny. Jesteśmy już dwa lata razem i mam ogromną nadzieję, że tak już pozostanie do końca naszych dni..."

„Gdy poznałam Tomka, to mój świat zawirował. Byłam szczęśliwa i na maxa zakochana! Spodziewamy się dziecka i powoli planujemy ślub. Niedawno zapytałam siostrę mojego chłopaka, czy nie zostałaby matką chrzestną. To, co odpowiedziała było po prostu przerażające!”

„Sąsiadka z drugiego piętra jest niemożliwa i niereformowalna. Przez kilka ostatnich tygodni bacznie ją obserwuje i widzę, że nie segreguje śmieci. A przecież spółdzielnia napisała wprost ogłoszenie, że jeśli dalej nie będą segregowane odpady, to będziemy płacić wyższą stawkę za wywóz śmieci. Co mam robić? Nie uśmiecha mi się płacić jeszcze więcej, bo i tak już wiąże koniec z końcem".

"Mam 79 lat i coraz trudniej mi mieszkać samemu... Żona zmarła kilka lat temu, od tamtej pory zostałem sam jeden w naszym wiekowym domu. Te ściany i dach stawiałem własnymi rękami, kocham to miejsce i nawet do głowy by mi nie przyszło, żeby je kiedyś opuścić, chyba że w dębowej trumnie. Zresztą, zdrowie już mi się sypało... Ale Agata postawiła na swoim. Zadecydowała inaczej. Przywiozła mi walizkę, kazała ją spakować i wsiadać, bo nie mamy czasu..."

"Mój ojciec upodobał sobie powiedzenie, że prawdziwy mężczyzna musi wybudować dom, spłodzić syna i zasadzić drzewo. A ja widzę swoje życie trochę inaczej. Szczerze mówiąc jeszcze niedawno też miałem tak tradycyjne poglądy jak mój ojciec. Jednak poznałem kolegów, którzy zmienili mój światopogląd. Niedawno kogoś poznałem i odkryłem, co jest moim powołaniem i jak chcę żyć. Jednak to stoi z zupełną sprzecznością z tym, co zaplanował dla mnie mój tata. Nie wiem, jak mu to powiedzieć, żeby nie wybuchła awantura".

"Od pewnego czasu zastanawialiśmy się, co tak śmierdzi w okolicy... Czy to wina klienteli z pobliskiego sklepu? Bo już dwa razy ktoś mi podeptał kwiatki przed płotem! Nijak nie mogliśmy rozwikłać tych zagadek. Heniek długo się zastanawiał, co zrobić, aż w końcu wymyślił - założył monitoring, tak żeby mieć podgląd na całe swoje podwórko i drogę przed domem. Przy okazji załapał się jeszcze rów i fragment płotu sąsiada. Szybko wyszło szydło z worka! Tego się nie spodziewaliśmy..."

"Nasza wioska jest naprawdę spora, ale chyba każdy już słyszał o starej Krysi. Kobiecina ma dobre serca i dba o zwierzęta, każda przybłęda znajdzie u niej dom. Problem polega na tym, że jej nie stać na to, żeby utrzymać aż dziesięć psów. Jest stara i schorowana, nie ma siły sprzątać i opiekować się czworonogami. Gdybyście tylko zobaczyli, jak wygląda jej dom... Wszyscy sąsiedzi mają tego dość".