"Dostałam od moich rodziców mnóstwo miłości i czułam się zawsze jak to ich wymarzone, jedyne dziecko. Wiele dla mnie poświęcali, abym miała dosłownie wszystko i ja to mocno doceniałam i doceniam do dziś. Jednak zawsze czułam, że pomimo tych ich wielkich starań, ja do nich nie pasuję. Nie mówiłam im o tym, bo nie chciałam ich ranić. Kocham ich przecież i od nikogo w życiu nie dostałam tyle dobra. Nie rozumiałam siebie i swoich emocji i nawet poszłam do psychologa, który tylko wmówił mi, że to może być wina okresu dorastania, bo te dziwne uczucia wciąż we mnie ostatnio narastały. Pogodziłam się z tym i starałam się przeżyć jak najlepiej każdy dzień. Ale dzień moich 18-stych urodzin wszystko zmienił. Nareszcie wszystko zrozumiałam".

"Są w życiu takie chwile, które zostają w naszej pamięci na bardzo długo i które sprawiają, że zupełnie inaczej patrzymy na otaczającą nas rzeczywistość. Nigdy bym się nie spodziewała, że mój sposób myślenia i sposób wartości zmieni się za sprawą spotkania z bezdomnym człowiekiem".

"Nutka to ukochana kotka mojej siostry. Jest dla niej jak dziecko, ba, wydaje mi się, że jakby Monika miała córkę, to nie dbałaby o nią tak, jak dba o Nuteczkę. Zaadoptowała ją, kiedy Nutka była malutka i chora. Kilka razy wydawało się, że ta słodzina nie dożyje pierwszych urodzin, ale udało się! Tylko Monika wie, ile ją to kosztowało – pieniędzy, wiadomo, ale przede wszystkim stresu. Teraz Nutka ma wszystko, co najlepsze: świetnego weterynarza, doskonałą karmę, no i prawdziwy koci raj w mieszkaniu. Moja siostra niechętnie zostawia Nutkę pod czyjąś opieką, ale tydzień temu musiała pilnie wyjechać służbowo. Kotką zajęłam się ja. No i nie wszystko poszło tak, jak powinno..."

Elsa Anka jest prezenterką telewizyjną z kilkudziesięcioletnim stażem. Jednak 57-latka z Hiszpanii nadal cieszy się w swojej pracy mocną pozycją i nawet te o połowę młodsze koleżanki nie są dla niej żadną konkurencją! Sekretem młodzieńczego wyglądu Elsy jest... mikroczip umieszczony w jej pośladku!

„Wydawać by się mogło, że to ideał. Jakie było moje zdziwienie, gdy już pierwszej nocy poczułam, że coś jest nie tak. Myślałam jednak, że głośne chrapanie jest kwestią przemęczenia po żmudnych przygotowaniach do ślubu i hucznym weselu. Mijały kolejne noce, a ja odczuwałam coraz większą irytację”.

„Każdy szuka swoich autorytetów, gdzie tylko chce, ale ja od zawsze miałam je w domu rodzinnym. Rodzice oraz dziadkowie byli dla mnie najlepszym wzorem do naśladowania, lecz po latach okazało się, że jak wszyscy ludzie popełniali błędy, a szczególnie mama mojej mamy. Babcia ukrywała to w tajemnicy przed całą rodziną. Dziś tylko ja znam prawdę i prawdopodobnie zabiorę ją do grobu, bo nie chcę wywracać wszystkiego do góry nogami”.

"Moje małżeństwo było fantastyczne, bez żadnej ryski, która wzbudziłaby we mnie jakiekolwiek podejrzenia... Takiego męża jak mój ze świecą szukać. Romantyczny, czuły, ze świetnym podejściem do dzieci... Oboje chcieliśmy szybko założyć rodzinę i się udało! Po trzech miesiącach zaszłam w ciążę. Stan błogosławiony i początki macierzyństwa były trudne, ale wydawało mi się, że mąż wszystko to rozumie. Koło piątego miesiąca zaczął nawet brać nadgodziny w pracy, żeby podbudować nas trochę finansowo przed narodzinami dziecka... To, co wyszło na jaw później, było dla mnie jak kubeł zimnej wody. Jak on mógł!"

„Niestety okazało się, że poza Darią Jędrek miał kochankę, której zmajstrował dziecko. Spektakularne zerwanie zaręczyn przez przyjaciółkę mojej żony znalazło poparcie i z mojej strony. Jednak nie sądziłem, że cała ta sytuacja odmieni nasze życie i sprawi, że odechce mi się jakichkolwiek wspólnych wyjść”.

„Nie mam żadnych koleżanek poza Laurą — przyjaciółką ze szkolnej ławki. Kiedy zapytałam ją, czy zostanie moją świadkową, widziałam, że bardzo się ucieszyła. Pomyślałam, że odnowię starą znajomość i odetchnęłam z ulgą. Niestety nie na długo”.

"Mój mąż to typowy facet. O wszystkim trzeba mu przypominać! Jest mi przykro, że tak wygląda nasze życie. Myślałam, że będziemy się jakoś dogadywać, a ja się czuję, jakbym miała w nim drugie dziecko, a nie oparcie. Muszę mu przypominać nawet o tym, żeby wynosił śmieci". 

"Mój mąż bardzo dużo pracuje. Zawsze mówił, że to dlatego, żeby mógł zapewnić nam jak najlepsze życie. Ale w pewnym momencie zaczęło mnie to denerwować, bo co z tego, że nie brakowało nam pieniędzy, skoro nie  mieliśmy możliwości ani czasu ich wykorzystać. Są wakacje. Ja też miałam urlop i chciałam wykorzystać go w pełni. Ale mąż znowu  zdecydował się w tym czasie pracować. Obiecałam dzieciom zagraniczny wyjazd i ostatecznie dogadaliśmy się tak, że mąż za wszystko zapłaci, a my polecimy sami, w trójkę. Mam grzeczne, mało absorbujące dzieci i nie bałam się tej opcji, tylko było mi przykro, że lecimy bez męża. Jednak po powrocie do domu okazało się, że to nie do końca o pracę chodziło. Przeżyłam szok i naprawdę nie wiem, co teraz będzie z naszym małżeństwem".

"Często ludziom wydaje się, że oddanie rodzica do domu opieki to taki prosty wybór... Dobre dziecko nigdy tego nie zrobi. Tylko niewdzięczne zdecyduje się popełnić ten grzech. Tymczasem rzeczywistość nie jest czarno-biała... Ja kiedyś też myślałam, że udźwignę ciężar opieki nad rodzicami, gdy będą już wiekowi i schorowani... Gdy tata już nie żył, a mama potrzebowała stałej opieki, bez wahania zabraliśmy ją do siebie. To była dla nas jedyna słuszna decyzja. Ale okazało się, że to dopiero początek długiej historii..."

"Mam nastoletnią córkę. Zawsze starałam się ją wychowywać w duchu otwartości i miłości do samej siebie. Chyba gdzieś popełniłam błąd, bo teraz każde wyjście na plaże jest dla nas udręką. Patrycja nie chce się opalać w bikini. Wstydzi się swojego ciała, a przecież nie ma powodu". 

"Znam Gracjana od ponad roku. Na początku nie chciałam budować z nim żadnego związku. Oczekiwałam raczej luźnej relacji. Poznawaliśmy swoich znajomych, ale rodzin nigdy wspólnie nie odwiedzaliśmy. Pewnego razu mama Gracjana potrzebowała pomocy i postanowiłam za niego, że nie możemy zostawić jej w potrzebie. Wtedy poznałam ją i historię jej rozwodu. Okazało się, że ojciec Gracjana nie traktował najlepiej jego, ani jego matki, ale teraz, po latach, chciał się zrehabilitować. Wielokrotnie go zapraszał, aż w końcu Gracjan się zgodził, a ja pojechałam tam razem z nim. Teraz trochę tego żałuję, bo zdążyłam się w Gracjanie zakochać (choć założenie było inne), a obecnie mam spore wątpliwości w kwestii mojego związku".