"Od tygodni chodzę wkurzona. Święta za chwilę, a w moim domu wszyscy siedzą, jakby się nic nie działo. Kiedy proszę o pomoc w porządkach, słyszę tylko: 'Nie przesadzaj, jest czysto' albo 'To twój pomysł, to sobie sprzątaj'. No i tak zostałam z tym wszystkim sama, a moje ręce ledwo dają radę. Czy naprawdę nikomu w rodzinie nie zależy na porządku?"

"Siedziałem na zatłoczonym korytarzu pociągu, bo oczywiście na moim bilecie nie było miejscówki. W tłoku i hałasie nagle zobaczyłem coś, czego nigdy bym się nie spodziewał. Pani wyjęła z torby kuwetę, postawiła ją na podłodze, a potem… kota. 'No, kochanie, zrób siku, żeby się nie męczył' – powiedziała spokojnie, jakby to była najbardziej normalna rzecz na świecie. Cały wagon zamarł, a ja do teraz nie wiem, czy to mi się śniło".

"Żyjesz sobie razem i niby wszystko jest w porządku, ale codzienne drobiazgi potrafią sprawić, że zaczynasz widzieć czerwoną mgłę. Taki był mój Krystian. To dobry chłop, nie mogę narzekać, ale jak się mieszka razem, to szybko zauważasz, co cię irytuje".

"Podarowałam synowi i synowej przepiękne ozdoby świąteczne na nowe mieszkanie. A ta powiedziała, żebym je sobie zachowała, bo ona chce własnoręcznie wykonać dekoracje. Jestem oburzona jej zachowaniem".

"Wiem, że nie jestem idealny, ale przecież naprawdę staram się, jak mogę. Oprócz pracy pomagam w obowiązkach domowych, a dla żony to i tak za mało".

"Jestem mężczyzną w dojrzałym wieku, który zawsze doceniał harmonię i porządek w swoim otoczeniu. Moja żona od lat była osobą, na której mogłem polegać – zadbana, obrotna, zorganizowana i troskliwa. Niestety, od pewnego czasu nasza codzienność przestała przypominać to, co miało miejsce jeszcze kilka miesięcy temu. Winą za to obarczam nowe hobby mojej żony, które niespodziewanie wywróciło nasze życie do góry nogami".

"Nie chcę, by moja zazdrość niszczyła moje małżeństwo, a jednak trudno mi uwolnić się od tego, co czuję. Jestem zazdrosna o relację mojego męża z jego byłą żoną. Choć staram się to ukrywać, to zazdrość i niepewność coraz bardziej we mnie narastają. Oni mają ze sobą zdecydowanie zbyt dobry kontakt".

"Życie z synową pod jednym dachem to dla mnie prawdziwe wyzwanie. Na początku byłam szczęśliwa, gdy syn Wojtek wprowadził się z żoną i dziećmi do mojego domu. Myślałam, że to będzie świetna okazja, by być blisko wnuków i cieszyć się rodzinną atmosferą. Szybko jednak okazało się, że to, co miało być wsparciem i pomocą, zamieniło moje życie w chaos i nieustanny stres. Synowa nie szanuje mnie, mojego domu ani moich zasad. Marzę tylko o jednym – żeby w końcu się wyprowadzili".

"Święta to teoretycznie czas radości, miłości i wspólnego celebrowania rodzinnych więzi. Ale dla mnie Wigilia to przede wszystkim stres i nieustanne tłumaczenie się z mojego życia. Mam 29 lat, od 4 lat jestem w szczęśliwym związku z Piotrem, a mimo to każdy rodzinny obiad wygląda jak konferencja prasowa: 'Kiedy ślub', 'Kiedy w końcu wnuki'. W tym roku powiedziałam dość. Nie zamierzam kolejny raz psuć sobie Świąt przez takie rozmowy".

"Mikołajki to dla mojego 6-letniego syna zawsze jeden z najradośniejszych dni w roku. Od kilku tygodni mówił o listach do Mikołaja, prezentach i grzeczności, bo przecież 'Mikołaj wszystko widzi'. Niestety, w tym roku wszystko poszło nie tak. Mąż jednym nieprzemyślanym zdaniem powiedział prawdę o Mikołaju, niszcząc cały urok tego magicznego czasu. Serce mi pękało, gdy widziałam rozczarowanie w oczach mojego dziecka".

"Przez lata Święta kojarzyły mi się tylko z jednym: zmęczeniem, bolącymi plecami i poczuciem, że jestem kucharką, sprzątaczką i kelnerką w jednym. Dwanaście potraw, idealnie wysprzątany dom, nakryty stół i uśmiech przy wigilijnym stole – wszystko to było na mojej głowie. Tym razem powiedziałam 'dość'. Nie zamierzam znów poświęcać się tylko po to, żeby inni mogli cieszyć się Świętami. Czas na zmiany, które zamierzam wprowadzić z pełną determinacją".

"Muszę podzielić się tym, co ostatnio widziałam w miejskim autobusie. Historia zaczęła się niewinnie – starsza pani wsiadła na przystanku, jak to często bywa. Ale zamiast spokojnie zająć miejsce, wybuchła prawdziwa awantura, bo "jej" miejsce było już zajęte. Słowa, jakie padły z jej ust, wprawiły wszystkich w osłupienie. Zamiast wzajemnego szacunku zobaczyłam coś, co trudno opisać – agresję, brak zrozumienia i złość".

"W tym roku znowu będę patrzeć na puste miejsce przy stole i czekać, choć wiem, że nikt nie przyjdzie. Mam 80 lat i czterech synów, ale święta zawsze spędzam sama. Ich rodziny wybrały teściów. U żon "tak trzeba", bo "tradycja". Ja, cóż, zostałam zepchnięta na margines, jakby moje istnienie nie miało znaczenia. Serce mi pęka, bo przecież tyle lat poświęciłam, żeby wychować ich na porządnych ludzi. Stało się tak, że teraz nie mają dla mnie nawet chwili w te wyjątkowe dni".

"Coraz częściej obserwuję w swoim otoczeniu, jak rodzice narzekają na szkołę, nauczycieli i 'fatalny system'. Bo to przecież wina innych, że ich dzieci nie słuchają, nie odrabiają lekcji albo są zwyczajnie bezczelne. A prawda jest taka, że wiele osób zapomina, że wychowanie zaczyna się w domu. Jeśli dziecko nie wie, co to szacunek i odpowiedzialność, to nie nauczyciel ma je tego uczyć. Trudno nie nazwać tego hipokryzją, gdy sami rodzice nie potrafią postawić granic, a potem obwiniają wszystkich wokół za swoje porażki".