"Od lat święta w moim mieszkaniu były dla nas wszystkich tradycją. Może nie mam dużego stołu, może musimy dosuwać dodatkowe krzesła, ale zawsze było u nas wesoło, ciepło i po prostu rodzinnie. W tym roku to wszystko się zmieniło. Moja siostra Dorota postanowiła, że w tym roku Wigilia będzie u niej, bo ma większy dom. Rodzice się zgodzili, nawet nie pytając mnie o zdanie. A ja zostałam z poczuciem, że liczy się tylko przestrzeń, a nie to, co przez lata starałam się tworzyć w naszym domu – miłość, wspólne chwile i atmosferę, której żaden duży salon nie zastąpi".

"'To kiedy dziecko? Nie chcecie chyba czekać zbyt długo' – to pytanie pada na każdej rodzinnej imprezie, jakby ktoś rozdawał do niego scenariusze. Odpowiedź, że nie chcemy mieć dzieci, działa jak czerwona płachta na byka. 'Co ty gadasz, zmienisz zdanie', 'Każda kobieta tego pragnie', 'Dzieci to sens życia' – słyszę za każdym razem. Czuję się jak na przesłuchaniu, gdzie moim przestępstwem jest to, że żyję inaczej niż reszta. Jakby każda kobieta musiała spełniać cudze oczekiwania, żeby być postrzeganą jako 'pełnowartościowa' osoba".

"Całe życie słyszę, że jestem 'dobrym człowiekiem'. Ludzie przychodzą do mnie z problemami, prośbami, czasem z rzeczami, które wcale mnie nie dotyczą, i wiedzą, że im pomogę. Ale nikt z nich nie zastanawia się, co ja czuję; nikt nie zapytał mnie, jak sobie radzę, czego potrzebuję, czy może potrzebuję pomocy. Coraz częściej mam wrażenie, że moje 'bycie dobrą' to nie zaleta, tylko pułapka, w którą sama się wpakowałam".

"Nie mam prawa jazdy. Wiem, dla wielu osób to jak powiedzenie, że żyję na innej planecie. Ale taka jest prawda – nigdy nie zrobiłam kursu, nigdy nie kupiłam samochodu, nigdy nie czułam potrzeby, by to robić. Problem w tym, że społeczeństwo zdaje się tego nie rozumieć. Wszędzie słyszę: 'Jak sobie radzisz?', 'A kto cię wozi?', 'To wstyd, że w twoim wieku nie masz prawka!' – jakby moje życie bez auta było jakimś nieporozumieniem. Czuję, że przez brak prawa jazdy nie pasuję do dzisiejszego świata".

"Nasz syn ma 35 lat i wciąż mieszka z nami. Niby wszystko jest w porządku – ma pracę, zdrowie mu dopisuje, nie sprawia kłopotów. Ale ja czuję, że to nie jest normalne. W tym wieku powinien mieć już swoje życie, a nie siedzieć w swoim pokoju w domu rodziców".

"Kiedyś święta były dla mnie magicznym czasem. Odliczanie dni, zapach pierników, rodzinna atmosfera – to wszystko kojarzyło się z radością. Ale odkąd założyłam własną rodzinę, każde Boże Narodzenie zamieniało się w maraton obowiązków. W tym roku postanowiłam coś zmienić i zamówiłam catering. Myślałam, że to ułatwi wszystkim życie, ale zamiast wdzięczności usłyszałam: 'To już nawet nie są prawdziwe święta'".

"Kiedy wychodziłam za Kamila, myślałam, że najtrudniejsze będzie wspólne życie – kompromisy, planowanie przyszłości. Tymczasem największym wyzwaniem okazała się moja teściowa. Jej ciągłe porównywanie mnie do Zosi, jej 'idealnej' córki, sprawia, że czuję się niewystarczająca".

"Moja sąsiadka Grażyna to człowiek-instytucja. Nic nie dzieje się na osiedlu bez jej wiedzy. Niestety, jej zainteresowanie nie kończy się na plotkach o innych mieszkańcach. Od kilku miesięcy żywo interesuje się moim życiem, a ostatnio zaczęła nawet komentować, jak… wieszam pranie. A nie każdy potrzebuje 'dobrych' rad".

"Po 15 latach małżeństwa mąż wymyślił sobie, że będzie chodzić z kumplami na dyskoteki. Głupio mi było zabronić mu tej rozrywki, nie chciałam wyjść na zazdrosną. Ale 5 razy ich śledziłam, i już wszystko wiem".

"Moja przyjaciółka Ewa zawsze była ambitna i zdeterminowana, by coś w życiu osiągnąć. Teraz, kiedy spełniła swoje marzenia o świetnej karierze, jej mąż Adam nie potrafi sobie z tym poradzić. Chyba wciąż żyjemy w czasach, gdzie sukces kobiety jest powodem do kryzysu w małżeństwie".

"'Nie, bo ja się na tym nie znam, poza tym gotowanie to przecież twoja działka' – usłyszałam od Michała, kiedy poprosiłam go o pomoc w przygotowaniu kolacji. Patrzyłam na niego z niedowierzaniem, że facet, który codziennie używa technologii, rozwiązuje trudne problemy w pracy i ogarnia wszystko wokół, nie potrafi obrać ziemniaków. Słyszę wymówki, że 'to nie jego rola' już od lat. I coraz częściej zastanawiam się, czy w naszym domu przypadkiem nie utknęliśmy w poprzedniej epoce. W XXI wieku, kiedy wszyscy mówią o równouprawnieniu, wciąż muszę walczyć z przekonaniem, że kuchnia to ‘babskie zajęcie’”.

"'Naprawdę nie zapisujesz Niny na żadne zajęcia? Przecież teraz dzieci muszą rozwijać się we wszystkim! Bez dodatkowych lekcji to ona zostanie w tyle' – powiedziała mi ostatnio znajoma. W środku aż się zagotowałam, ale tylko się uśmiechnęłam. Wygląda, jakby bycie dzieckiem oznaczało dziś grafik wypełniony jak u dorosłego. Moja córka ma czas na hulajnogę, kredki i leżenie na trawie. I nie jest to powód do wstydu".

"Mam narzeczonego, Michał ma na imię. Fajny gość, przystojny, no i co tu dużo gadać – bogaty. Nie ukrywam, że to był jeden z powodów, dla których w ogóle z nim zaczęłam być. No bo przecież nie po to się szuka kogoś na całe życie, żeby potem żyć od pierwszego do pierwszego. A on mi teraz pracy każe szukać. No nie po to przecież znalazłam sobie bogatego faceta, żeby teraz do roboty iść. Ładna i zadbana jestem, więc niech się cieszy i podziwia". 

"'No wiesz, z chłopcem to masz łatwiej. Dziewczynki to inna bajka – drama od małego, ciągłe fochy, emocje na krawędzi. A chłopaki - trochę pobiegają, coś zepsują i po sprawie' – usłyszałam ostatnio od znajomej podczas spotkania przy kawie. Uśmiechnęłam się, ale w środku zagotowałam. Wychowanie dziecka – dziewczynki czy chłopca – to nieustanna jazda bez trzymanki, pełna wyzwań i niespodzianek. To nie płeć definiuje trudności, tylko indywidualność każdego dziecka".