"'Zobaczysz, jak pięknie to zorganizowałam' – powiedziała moja przyjaciółka Kasia, pokazując mi zdjęcia z ostatnich urodzin swojego syna. Dmuchańce, klauni, stoły uginające się od przekąsek, a w tle wielki baner z jego imieniem. Wszystko piękne, idealne i kosztujące tyle, co moje miesięczne wydatki na całą rodzinę. W tym roku urodziny mojej córki robię jak zawsze – w domu, z domowym tortem, balonami i garścią prostych dekoracji".

"'Zostań po godzinach... W końcu nie masz dzieci' – te słowa mojego szefa usłyszałam po raz pierwszy rok temu, ale wracają do mnie za każdym razem, gdy muszę siedzieć w biurze do późna. Dla niego moje życie poza pracą nie istnieje, bo nie mam rodziny, dla której muszę wrócić do domu. To niby oznacza, że mój czas, moje plany i moje zdrowie są mniej warte. Dla niektórych bycie bezdzietnym to automatyczny bilet do życia 'na zawołanie'".

"Jakiś czas temu poznałem kobietę, która totalnie zawróciła mi w głowie. Jest piękna, elegancka, pewna siebie i kocha luksus. Zawsze nosi drogie ubrania, jeździ nowym, fantastycznym samochodem i opowiada o swoich wyjazdach do najlepszych hoteli, czy też na egzotyczne wakacje. Od razu zauważyłem, że jej życie wygląda zupełnie inaczej niż moje. Chciałbym ją poderwać, ale raczej mój status nie zrobi na niej wrażenia".

"Moja koleżanka Ewelina ma kota. Uwielbia go, traktuje jak swoje dziecko, ale kiedy tylko wyjeżdża na weekend lub dłużej, to ja zostaję z problemem. 'Przecież ty to uwielbiasz' – mówi, wręczając mi klucze, nawet nie pytając, czy mam czas, ochotę, albo czy przypadkiem nie planuję swojego życia. Z początku myślałam, że to jednorazowa pomoc, ale z czasem jej wyjazdy stały się normą, a ja – darmową opiekunką".

"'Masz przecież urlop, odpoczywasz w domu' – powiedziała ostatnio ciotka mojego męża, gdy narzekałam na zmęczenie. Urlop, odpoczynek - nie pamiętam, kiedy ostatni raz spałam dłużej niż cztery godziny, a moje ręce nie pachniały kremem na odparzenia. Naprawdę opieka nad dzieckiem w tym kraju nadal uważana jest za nic nie warte 'siedzenie w domu'. Rodzina mojego męża zdaje się tego nie rozumieć, a ja mam coraz większe wrażenie, że mój wysiłek jest dla nich niewidzialny".

"Ferie zimowe miały być dla nas czasem odpoczynku, wspólnych chwil i odcięcia się od codziennych obowiązków. Ale kiedy mój mąż oświadczył, że jego mama chce jechać z nami, poczułam, jak uchodzi ze mnie cała radość. 'Przecież to tylko ferie' – powiedział, jakby nie rozumiał, że w moich oczach to był początek kolejnej rundy teściowej w naszym życiu".

"Kiedy powiedziałam przyjaciółce, że większość ubrań dla mojej córki kupuję w lumpeksach, spojrzała na mnie z niedowierzaniem. 'A nie boisz się, że ktoś zauważy? Przecież dziecko zasługuje na coś lepszego' – rzuciła, a ja poczułam ukłucie złości. Nie uważam, że metka na koszulce jest ważniejsza niż to, że robię wszystko, by moja córka była szczęśliwa".

"Kiedy wychodziłam za mąż, myślałam, że razem z mężem stworzymy drużynę. Plany, wspólne marzenia, budowanie przyszłości – w końcu to podstawa małżeństwa. Ale jak to robić, gdy połowa pensji mojego męża co miesiąc wędruje do jego mamy? 'Zawsze tak było, ona mnie tego nauczyła' – tłumaczy Kamil, jakby to wyjaśniało wszystko".

"Od lat święta w moim mieszkaniu były dla nas wszystkich tradycją. Może nie mam dużego stołu, może musimy dosuwać dodatkowe krzesła, ale zawsze było u nas wesoło, ciepło i po prostu rodzinnie. W tym roku to wszystko się zmieniło. Moja siostra Dorota postanowiła, że w tym roku Wigilia będzie u niej, bo ma większy dom. Rodzice się zgodzili, nawet nie pytając mnie o zdanie. A ja zostałam z poczuciem, że liczy się tylko przestrzeń, a nie to, co przez lata starałam się tworzyć w naszym domu – miłość, wspólne chwile i atmosferę, której żaden duży salon nie zastąpi".

"'To kiedy dziecko? Nie chcecie chyba czekać zbyt długo' – to pytanie pada na każdej rodzinnej imprezie, jakby ktoś rozdawał do niego scenariusze. Odpowiedź, że nie chcemy mieć dzieci, działa jak czerwona płachta na byka. 'Co ty gadasz, zmienisz zdanie', 'Każda kobieta tego pragnie', 'Dzieci to sens życia' – słyszę za każdym razem. Czuję się jak na przesłuchaniu, gdzie moim przestępstwem jest to, że żyję inaczej niż reszta. Jakby każda kobieta musiała spełniać cudze oczekiwania, żeby być postrzeganą jako 'pełnowartościowa' osoba".

"Całe życie słyszę, że jestem 'dobrym człowiekiem'. Ludzie przychodzą do mnie z problemami, prośbami, czasem z rzeczami, które wcale mnie nie dotyczą, i wiedzą, że im pomogę. Ale nikt z nich nie zastanawia się, co ja czuję; nikt nie zapytał mnie, jak sobie radzę, czego potrzebuję, czy może potrzebuję pomocy. Coraz częściej mam wrażenie, że moje 'bycie dobrą' to nie zaleta, tylko pułapka, w którą sama się wpakowałam".

"Całe życie byłam 'tą miłą'. Zawsze zgadzałam się na wszystko, pomagałam innym, nawet kosztem własnych potrzeb. Dopiero niedawno uświadomiłam sobie, że grzeczność często oznacza rezygnację z siebie. Zaczęłam mówić 'nie' i stawiać granice. Efekt? Znajomi i bliscy zaczęli się odsuwać, jakbym nagle zrobiła coś niewybaczalnego. Moja asertywność tak ich boli".

"Nie mam prawa jazdy. Wiem, dla wielu osób to jak powiedzenie, że żyję na innej planecie. Ale taka jest prawda – nigdy nie zrobiłam kursu, nigdy nie kupiłam samochodu, nigdy nie czułam potrzeby, by to robić. Problem w tym, że społeczeństwo zdaje się tego nie rozumieć. Wszędzie słyszę: 'Jak sobie radzisz?', 'A kto cię wozi?', 'To wstyd, że w twoim wieku nie masz prawka!' – jakby moje życie bez auta było jakimś nieporozumieniem. Czuję, że przez brak prawa jazdy nie pasuję do dzisiejszego świata".

"Nasz syn ma 35 lat i wciąż mieszka z nami. Niby wszystko jest w porządku – ma pracę, zdrowie mu dopisuje, nie sprawia kłopotów. Ale ja czuję, że to nie jest normalne. W tym wieku powinien mieć już swoje życie, a nie siedzieć w swoim pokoju w domu rodziców".