"Od lat ciężko pracuję poza granicami Polski. Oszczędzam, żeby mieć lepsze życie po powrocie. Robię wszystko, co w mojej mocy, aby uzbierać na wymarzone mieszkanie. A teraz moja mama powiedziała, że powinnam pomóc swojej siostrze, której gorzej się wiedzie. Magda nie pracuje i to ja mam ją sponsorować". 

"Bardzo trudno było mi się z kimś związać. Trudno mi dogodzić. Niedawno spotkałam jednak mężczyznę idealnego. Maciek jest przystojny, inteligentny, zaradny, dobrze zarabia, jest czuły i troskliwy. Ma jednak jedną, istotną wadę. Otwarcie mówi o tym, że mama będzie u niego mieszkała już zawsze. Trudno mi to przełknąć". 

"Biorę ślub, choć zawsze mówiłam, że mi to do szczęścia niepotrzebne. I faktycznie pewnie bym przy tej myśli pozostała gdyby nie to, że rodzina i przyjaciele tak nalegali. Teraz coraz więcej par żyje bez ślubu, ale im chodziło o samo przyjęcie. Postanowiłam więc, że będzie ślub. W sumie, co mi tam, a jako dziecko marzyłam przecież o białej sukni. Natomiast jeśli goście chcą się z nami bawić, sami muszą sobie zapłacić za talerzyk. Ich reakcje są bardzo różne".

"Po ostatnim nieudanym związku musiałam na dłuższą chwilę odpocząć. W końcu wyszłam do ludzi, poznałam nawet paru fajnych facetów, ale póki co z żadnym z nich nie chciałabym wyjść poza stopę koleżeńską. Może następnym razem coś zaiskrzy. O zostaniu czyjąś żoną na tym etapie w ogóle nie myślę. To nie żaden wyścig ani zawody, kto szybciej znajdzie męża. Tak mi się do tej pory wydawało. Mam jeszcze czas, na założenie rodziny również. Jednak moja ciocia jest innego zdania i stale chce ingerować w moje życie".

"Mama Tomka doskonale wie, jak umilić mi życie. Od dnia, w którym ją poznałam czułam, że nie będziemy przyjaciółkami. Zawsze docinała mi na każdej możliwej okazji. Ale swoją niechęć przypieczętowała na naszym ślubie. Włożyła na siebie długą, białą sukienkę i dumnie kroczyła przez cały kościół. Za nic miała tradycje, że biały kolor jest tylko dla panny młodej. Chciała błyszczeć bardziej niż ja. Najgorsze, że nie mogłam nic z tym zrobić".

"Mój synek Wojtek ma już 10 lat i prawie w ogóle nie zna swojego dziadka. Wiesław, ojciec mojego męża jest bardzo konserwatywny i zatwardziały w swoich przekonaniach, że na wieść, że nie chcemy brać ślubu, postanowił, że nigdy nie uzna Wojtka za swojego wnuka. Próbowaliśmy jakoś go przekonać do zmiany zdania, ale nic nie udało się ugrać. Przykro mi, że moje dziecko nie może mieć normalnych relacji z dziadkiem, który powinien być dla niego wzorem". 

"Mieliśmy 21 lat, gdy stanęliśmy na ślubnym kobiercu. To była wielka miłość, pozytywne wibracje w sercu, więc nie chcieliśmy czekać ani chwili. Zamieszkaliśmy w domu rodzinnym Sebastiana i na początku wszystko było cudnie. Ale teściowa pokazała swoje rogi i zaczęła nam się wtrącać w każdą decyzję. Jakby tego było mało, sprawdzała, co noc, czy, aby przypadkiem Sebek się nie odkrył. Zdecydowanie nie potrafiła zrozumieć, że jej syn jest dorosły i teraz ja dbam o niego". 

"Jestem babcią dwójki wspaniałych wnuków, które kocham z całego serca. Niestety, relacje z moją synową, a właściwie sposób, w jaki traktuje mnie i moją rolę jako babci, stały się źródłem nieporozumień w naszej rodzinie. Ona myśli, że w moim wieku, to już nie można mieć własnych planów i nieustannie podrzuca mi wnuki".

"Amelka, nasza mała księżniczka, od tygodni mówiła o przedszkolu. Z ekscytacją wybierała kapcie i plecaczek i nie mogła doczekać się poznania nowych kolegów i koleżanek. A my, choć nieco zestresowani, cieszyliśmy się jej entuzjazmem. Mieliśmy nadzieję, że wszystko pójdzie jak z płatka — radosne pożegnanie i dzień pełen wrażeń".

"Z wielką radością i wdzięcznością chciałabym podzielić się swoją historią, która udowadnia, że czasami najmniejsze gesty mogą przynieść największe szczęście. Mój mąż, od lat będący moim najlepszym przyjacielem i partnerem, zaskoczył mnie w sposób, którego nigdy się nie spodziewałam, a jego niespodzianka pozostanie w moim sercu na zawsze. Przygotował taki wieczór, że poczułam się, jak w romantycznym filmie".

"Ojciec, kiedy tylko zorientował się, że mój związek robi się poważny, to kazał mi go zakończyć. Twierdzi, że Bartek jest dla nas zbyt biedny. Nigdy nie przypuszczałam, że kiedykolwiek znajdę się w takiej sytuacji, gdzie będę musiała wybierać między miłością a oczekiwaniami mojej rodziny. Niestety, życie bywa przewrotne i stawia nas przed wyzwaniami, o których wcześniej nawet byśmy nie pomyśleli".

"Kiedy córka zaproponowała, żebym pojechała z jej rodziną nad morze, bardzo się ucieszyłam. Rzadko mam okazję gdzieś jechać, poza tym samodzielna podróż to nuda. Nie spodziewałam się jednak, że w tej propozycji jest drugie dno. Na miejscu okazało się, że córka oczekuje, że zajmę się jej dziećmi, a ona sobie odpocznie. O nie, tak to się nie umawiałyśmy". 

"Moja synowa w ogóle nie dba o odpowiednie żywienie swoich dzieci. To dla mnie dziwne, bo sama stawia na zdrowy styl życia, je świeże warzywa i owoce, a poza tym codziennie chodzi na siłownię. Swoim dzieciom pozwala za to jeść fast foody i słodycze. Praktycznie każdego dnia zajadają się tłustymi frytkami i cukierkami. Martwię się o wnuki". 

"Chodzi o moją teściową, która wydaje się mieć bzika na punkcie czystości oraz porządku i niestety, to ja jestem obiektem jej nieustannych uwag i krytyki. W końcu zapowiedziała, że będzie co dwa dni przychodzić do naszego mieszkania i będzie sprzątać, bo jej syn musi żyć w dobrych warunkach".