"Jestem babcią, seniorką rodu, która zawsze miała swoje miejsce w rodzinie i swoje zasady, szczególnie podczas świąt. Od wielu lat, co roku, organizowałam Wigilię zgodnie z naszą polską tradycją. Wszystko miało swój porządek, smak i sens. Aż do czasu, kiedy w naszym domu pojawiła się światła i nowoczesna synowa".

"Odkąd mój syn zaczął grać w gry komputerowe, coś się zmieniło. Wcześniej był aktywnym, pełnym energii chłopakiem, który interesował się wszystkim wokół. Teraz każda noc to sesja przy komputerze, a każdy dzień to zmęczenie i brak chęci do życia. Kiedy próbuję mu powiedzieć, że czas przestać, traktuje mnie jak wroga. Czuję, że powoli tracę kontrolę nad sytuacją, ale nie wiem, jak dotrzeć do niego, by zrozumiał, jak bardzo sobie szkodzi".

"Chwile spędzone z przyjaciółką zawsze były dla mnie odskocznią od codzienności. Jednak od pewnego czasu każde nasze wyjście do restauracji kończy się tym samym – to ja płacę rachunek. Ona twierdzi, że 'przecież lepiej zarabiam', ale ja czuję, że coś w tej relacji zaczyna mi nie pasować".

Zanim Sława Przybylska znalazła miłość swojego życia w Janie Krzyżanowskim, jej serce zdążyło doświadczyć wielu wzlotów i upadków. Jej życiowa droga prowadziła przez skomplikowane relacje, które zarówno ukształtowały ją jako osobę, jak i wpłynęły na jej twórczość.

"Mieszkamy z teściem od roku. Miałam nadzieję, że będzie to czas, w którym wszyscy się lepiej poznamy i stworzymy w domu ciepłą atmosferę. Ale zamiast wsparcia, każdego dnia słyszę, że robię coś źle. Pranie, gotowanie, sprzątanie – wszystko jest "inne" niż robiła jego zmarła żona. Mam wrażenie, że niezależnie od tego, co zrobię, nigdy nie będzie to wystarczająco dobre. Czuję, że dłużej tak nie wytrzymam".

Julia Wieniawa to jedna z najpopularniejszych i najlepiej zarabiających celebrytek w Polsce. Na poniedziałek 23 grudnia przypadają jej 26. urodziny, jednak postanowiła uczcić ten dzień już w sobotę. Bawiła się na domówce w towarzystwie innych gwiazd, które odśpiewały jej uroczyste "Happy Birthday".

"Nie mam nic przeciwko pomocy dzieciom, zwłaszcza gdy są w potrzebie. Ale mój syn, który ma już 27 lat, od kilku lat mieszka z nami i nie dokłada się do żadnych rachunków. Ani za prąd, ani za wodę, ani za jedzenie. Żyje, jakby wszystko mu się należało. Czuję, że ta sytuacja jest niesprawiedliwa, ale nie wiem, jak z nim o tym porozmawiać, żeby nie skończyło się kłótnią".

"Chciałam, żeby moja córka nauczyła się odpowiedzialności i doceniła wartość pieniędzy, więc wspierałam ją w znalezieniu pierwszej pracy. Myślałam, że zacznie odkładać na przyszłość, ale rzeczywistość mnie zaskoczyła. Każda jej wypłata idzie na ciuchy, kosmetyki i wyjścia ze znajomymi. Zamiast dumy, czuję frustrację, bo miałam nadzieję, że potraktuje to poważniej".