"Moja chrzestna, Irena, zawsze była dla mnie kimś wyjątkowym – przynajmniej na papierze. Miała być moją 'drugą matką', osobą, która wspiera mnie w życiu, szczególnie w trudnych chwilach. A jednak, mimo że zarabia fortunę, nie pomogła mi nigdy, nawet wtedy, gdy naprawdę tego potrzebowałam. Widzę, jak podróżuje po świecie, nosi markowe ubrania, kupuje kolejne mieszkania… a ja? Nawet na studia musiałam brać kredyt. To boli. I nie chodzi o pieniądze – chodzi o to, co one symbolizują. O brak wsparcia, które przecież miało być czymś naturalnym".

"Wiktor przez lata mieszkał sam, niemal całkowicie zapomniany przez rodzinę. Po rozwodzie i wyprowadzce dzieci nikt nie interesował się jego losem. Przez dwie dekady nikt nie zadzwonił, nie zapukał do drzwi, nie zapytał, czy czegoś potrzebuje. Ale gdy Wiktor zmarł, z każdej strony zaczęli pojawiać się 'spadkobiercy'. Kuzyni, dawno niewidziane dzieci, a nawet dalsi krewni, o których nikt wcześniej nie słyszał. Wszyscy liczyli na majątek, który miał po sobie zostawić. Jednak zamiast fortuny, czekało na nich coś zupełnie innego".

"Kiedy Maciek miał pięć lat, jego matka porzuciła rodzinę i wyjechała w nieznane. Przez lata nie dzwoniła, nie pisała, nie interesowała się, jak radzi sobie jej syn. Teraz, po ponad dwóch dekadach, pojawiła się ponownie. Nie dlatego, że chciała przeprosić. Nie dlatego, że nagle zaczęła tęsknić. Pojawiła się, bo żąda od niego alimentów. Maciek jest w szoku i nie wie, co robić. Czy ktoś, kto zrezygnował z rodzicielstwa, ma prawo oczekiwać czegokolwiek na starość?"

Odkąd internauci dowiedzieli się, że Marianna Schreiber i Przemysław Czarnecki są razem, w sieci rozpętała się burza. Powodem wzburzenia opinii publicznej jest fakt, że oboje są wierzący i praktykujący, a także pozostają w swoich wcześniej zawartych związkach małżeńskich. Para próbowała się z tego wytłumaczyć. O ile poseł PiS wybrnął z trudnej sytuacji, o tyle jego nowa ukochana już nie.

"Kocham swoją żonę, Ewę, i nigdy nie przestanę jej kochać. Ale muszę się do czegoś przyznać – coraz trudniej mi zaakceptować, jak się ubiera. W domu to dresy, na spacer bluza sprana tak, że ledwo trzyma się w całości, a na wyjście ze znajomymi zakłada to samo, co nosiła pięć lat temu. Czuję się z tym źle, bo chcę, żeby wyglądała dobrze, a przy tym czuła się atrakcyjna. Czasem zastanawiam się, czy to ze mną jest coś nie tak, że mi to przeszkadza, czy może ona kompletnie straciła zainteresowanie sobą?"

"Odkąd pamiętam, mama zawsze miała jakieś problemy z pieniędzmi. Z początku myślałam, że to normalne – każdy czasem jest pod kreską. Ale odkąd zaczęłam dorabiać po szkole, mama regularnie prosi mnie o 'pożyczki'. Najpierw były to drobne kwoty, potem coraz większe. Najgorsze jest to, że bardzo rzadko je oddaje. Czuję się, jakbym miała być odpowiedzialna za wszystko, choć sama mam dopiero 16 lat. Nie wiem, jak długo jeszcze to wytrzymam".

"Przez większość mojego życia wydawało mi się, że miłość to temat zamknięty. Małżeństwo skończyło się rozwodem, dzieci dorosły i poszły na swoje, a ja wpadłam w rutynę, którą zna chyba każda kobieta po pięćdziesiątce. I nagle, gdy najmniej się tego spodziewałam, poznałam kogoś, kto przewrócił mój świat do góry nogami. Teraz czuję się szczęśliwa jak nigdy wcześniej, ale niektórzy w moim otoczeniu najwyraźniej nie mogą tego zaakceptować. Usłyszałam już, że w moim wieku 'nie wypada' i że 'to dziwne'".

"Kiedy mój syn Igor powiedział, że rezygnuje z dalszej nauki, nie ukrywam – było mi ciężko. Miałam nadzieję, że pójdzie na studia albo przynajmniej skończy jakieś kursy zawodowe. On jednak wybrał pracę na pełen etat. Na początku byłam dumna, że chce zarabiać, ale teraz czuję coraz większą frustrację. Igor pracuje, ale nadal mieszka z nami i nie dokłada się do rachunków. Zaczynam się zastanawiać, czy nie powinnam zacząć wymagać od niego dorzucania się do domowego budżetu. To niełatwa decyzja, bo gdzie kończy się rodzicielskie wsparcie, a zaczyna wychowanie dorosłego człowieka?"