To był sekret, który rodzina trzymała w sercach przez lata. Podczas gdy media powielały wersję o tętniaku, prawda była znacznie bardziej bolesna. Małgorzata Ostrowska-Królikowska właśnie zdecydowała się ujawnić, co tak naprawdę zabrało nam legendarnego "Kusego". To wyznanie zmienia wszystko, co wiedzieliśmy o walce, jaką stoczył gwiazdor serialu "Ranczo".
Koniec domysłów. To nie tętniak odebrał nam Pawła Królikowskiego
Przez niemal sześć lat fani żyli w przekonaniu, że Paweł Królikowski zmarł w wyniku pęknięcia tętniaka mózgu. Rzeczywistość okazała się jednak inna, a dramat aktora rozpoczął się znacznie wcześniej i w okolicznościach, które trudno powiązać z tak tragicznym finałem. Wszystko zaczęło się niewinnie – od ukąszenia kleszcza. To ono wywołało lawinę problemów: silne bóle głowy i stopniową utratę wzroku, które ostatecznie doprowadziły artystę pod nóż chirurgów.
Choć w 2019 roku Paweł Królikowski trafił na stół operacyjny, gdzie jego życie ratował wybitny profesor, diagnoza była druzgocąca. W audycji "Kobiety Rakiety" na antenie Polskiego Radia RDC, Małgorzata Ostrowska-Królikowska nie wytrzymała, gdy prowadząca Beata Jewiarz powieliła medialną plotkę. Aktorka natychmiast przerwała rozmowę, by wyznać prawdę.
Nie, to nie była prawda. To media tak pisały. Paweł miał glejaka. To nie był tętniak.
To wyznanie mrozi krew w żyłach. Glejak to agresywny nowotwór wywodzący się z komórek glejowych mózgu, często nie dający szans na wyleczenie. Rodzina Królikowskich przez cały ten czas milczała, chroniąc resztki prywatności w obliczu śmiertelnego wroga, z którym przyszło im walczyć.
"Odchodzenie trwało". Rodzina walczyła o każdą chwilę
W przeciwieństwie do nagłej śmierci, jaką niesie tętniak, walka z glejakiem była powolnym, bolesnym procesem. Mimo diagnozy, która brzmiała jak wyrok, rodzina Królikowskich nie poddała się bez walki. Mieli coś, czego wielu w takiej sytuacji nie dostaje – czas.
Małgorzata Ostrowska-Królikowska w poruszających słowach opisała ten okres. To nie była panika, lecz świadome bycie razem, chwila po chwili.
My wiedzieliśmy, na co jest chory. On też zresztą wiedział, więc mieliśmy jeszcze czas być ze sobą. Dzieci są bardzo wdzięczne, że jeszcze mogły się do taty przytulać, że jeszcze mogły z nim pobyć. Aczkolwiek wiedziały, jaka to jest choroba. Że jest taki procent nadziei, że się uda. [...] My mieliśmy czas na przeżywanie tego odchodzenia razem
Te słowa łamią serce. Dzieci miały szansę "nasycić się" obecnością ojca, choć widmo końca wisiało nad nimi każdego dnia.
