Fakt, że Viki Gabor i Giovani Trojanek wzięli ślub w grudniu 2025 roku, to nie tylko wydarzenie towarzyskie, ale historyczny sojusz dwóch najpotężniejszych romskich rodów muzycznych w Polsce. Młoda gwiazda wchodzi do rodziny, której głową jest Bogdan Trojanek. Dziś to ceniony artysta i działacz, ale jego droga na szczyt wiodła przez brutalną biedę. Zanim założył koronę "Króla Romów", musiał walczyć o przetrwanie, zbierając węgiel na torach i polerując patelnie.
Wielkie romskie wesele łączy rody. Viki Gabor w rodzinie legendy
To historyczny moment dla społeczności romskiej nad Wisłą. Małżeństwo wnuka Bogdana, Giovaniego, z idolką nastolatek Viki Gabor sprawia, że wokalistka oficjalnie staje się częścią klanu Trojanków. Dla Bogdana Trojanka – lidera zespołu Terne Roma, kompozytora i prezesa Królewskiej Fundacji Romów – to powód do dumy, ale też symboliczna klamra. Dwie generacje muzyczne łączą siły.
Jednak zanim Trojanek stał się patriarchą rodu, mężem Samanty i dziadkiem ośmiorga wnucząt, musiał przejść drogę, która złamałaby niejednego. Urodzony w Sławnie artysta nie dostał niczego na tacy, a jego biografia to gotowy scenariusz na film o wychodzeniu z cienia.
"Niebieskooki blondyn" z romskiej rodziny. Wygląd był problemem
Urodził się 1 kwietnia 1966 roku jako trzecie dziecko Krystyny i Jana. Natura bywa przewrotna – mały Bogdan kompletnie nie przypominał reszty romskiej społeczności. Miał jasne włosy i niebieskie oczy, co w tamtych czasach i w tym środowisku było ewenementem. Niektórzy Romowie patrzyli na niego nieprzychylnie, traktując jego aparycję jako coś obcego. Wyróżniał się, czy tego chciał, czy nie.
Mimo tych spojrzeń, nadrabiał osobowością. Dawna sąsiadka ze Sławna wspomina go jako dziecko niezwykle bystre, które potrafiło zjednać sobie każdego:
Był niezwykle pogodnym dzieckiem. Od małego na jego twarzy zawsze gościł uśmiech. Uwielbiał bawić się z moimi dziećmi na podwórku. Lubił rozmawiać z sąsiadami na różne tematy. Niezwykle ciekawe dziecko, które zadawało dociekliwe pytania. Szczególnie uwielbiał zwierzęta - gdy u jego babci trwał remont, rozmawiał ze szwagrem na temat gołębi [...] Gdy mąż robił u nich drobną robotę, przyniósł gorący kompot, bo “babcia kazała, żeby się panowie napili, bo zmęczeni”.
Bieda, walka o przetrwanie i zbieranie węgla na torach
Dzisiejsze zdjęcia Bogdana w garniturach mogą mylić. Jego dzieciństwo to była surowa lekcja życia. Wychowywał się głównie u babci Heleny, która utrzymywała dom z wróżbiarstwa. To nie była sielanka, a codzienna walka o byt. Jako mały chłopiec, zamiast beztroskiej zabawy, poznał smak ciężkiej fizycznej pracy.
Kopał ziemniaki w PGR-ach, ale najbardziej wstrząsający jest obraz przyszłego gwiazdora zbierającego rozsypany węgiel na torach kolejowych, by w domu było ciepło. Aby zarobić na chleb, zajmował się też polerowaniem i cynowaniem patelni, które potem sprzedawał jako "cygańskie wyroby". To właśnie te twarde realia ukształtowały lidera grupy Terne Roma ("Młodzi Cyganie").
Mimo biedy, w ich domu panowała specyficzna magia, głównie za sprawą babci i jej kart:
Zawsze uśmiechnięta i pozytywna. Uwielbiała rozmawiać o życiu. Babcia Trojanka wróżyła z kart i zawsze mówiła prawdę. Robiła to sama z siebie, nie od każdego bierze pieniądze. Wzięła ode mnie koszulkę, która na nią nie pasowała. Ta wróżba się spełniła, że poszukuje mnie osoba z mojego dzieciństwa. Kilka dni później był pan, który faktycznie mnie poszukiwał w sprawie mojego dzieciństwa
Sąsiedzi przerywają milczenie – jaki był naprawdę "Król Romów"?
Zanim rodzina w 1984 roku wyjechała do Szczecinka, w Sławnie byli lokalną atrakcją. Muzyka cygańska płynęła z ich mieszkania non stop. Mały Bogdan, zanim nauczył się dobrze chodzić, już dawał występy na klatce schodowej. Czuć było, że scena to jego przeznaczenie.
Ledwo zaczął chodzić, a już tańczył! Od małego pisał sam piosenki. Układał w głowie i po swojemu śpiewał. Śmialiśmy się, że zostanie światową gwiazdą i mieliśmy rację
Sąsiedzi wspominają ich z rozrzewnieniem, bo Trojankowie potrafili zrobić show nawet z prozaicznych zakupów. Jedna z anegdot idealnie oddaje ich temperament:
Raz gdy przynieśliśmy świnkę, to tańczyli i śpiewali przed mieszkaniem “Daj pan chleba ze smalcem”
Ale pod tą artystyczną otoczką kryli się ludzie honoru. W czasach PRL-u, gdy ginęły rzeczy, u Trojanków można było liczyć na absolutną uczciwość i pomoc.
Gdy dziecko mi zachorowało, to pomagali mi, żebym nie była sama i się nie załamała. Sprawdzali się też w trudniejszych sprawach. Przyszłam z pracy i widzę, że zginęły mi sanki. Trojanki mieli gości, ale poszłam poprosić o pomoc. Mówię do nich, czy nie widzieli sanek, bo zaginęły. Tata Bogdana powiedział, że zaraz je znajdą i mam się nie martwić. Po chwili je znalazł. W ich miejscu nigdy nic nie ginęło. Jak coś się komuś zdarzyło, to oni zawsze byli pierwsi z pomocą do sąsiadów. Można było na nich liczyć
Od zbierania węgla do Orderu Uśmiechu. Niesamowity finał
Kontrast między początkiem a obecnym punktem życia Bogdana Trojanka jest porażający. Ten sam chłopiec, który brudził ręce węglem na torach, dziś ma na koncie 11 albumów i nagrody publiczności z Ciechocinka i Opola. Ale to nie muzyka jest jego największym triumfem.
Za swoją działalność charytatywną i społeczną odebrał Złoty Krzyż Zasługi od prezydenta Andrzeja Dudy oraz Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Co jednak najbardziej niezwykłe – jest jedynym Romem na świecie, któremu przyznano Order Uśmiechu. To najlepszy dowód na to, że chłopak z patelniami ze Sławna wygrał życie. Teraz pałeczkę w tej niezwykłej sztafecie pokoleń przejmuje Viki Gabor.
