Dorota Wellman, znana z niezwykłej empatii i ciepła, zdobyła się na wyznanie, które wstrząsnęło Polską. W poruszającej rozmowie opowiedziała o ostatnich chwilach swojej mamy i myśli, która do dziś wywołuje w niej ciarki. To historia o ogromnej miłości, bezsilności i cierpieniu, które trudno sobie wyobrazić.
"Chciałam, żeby umarła". Szokujące słowa Wellman o ukochanej mamie
W rozmowie z Januszem Schwertnerem na kanale Goniec Dorota Wellman wróciła do wydarzeń, które na zawsze zmieniły jej życie. Opowiedziała o ostatnich tygodniach swojej mamy, Wandy Sudnik-Owczuk, która 16 lat temu gasła na jej oczach, przegrywając walkę z rakiem. Dziennikarka, która przez cały czas choroby nie odstępowała jej na krok, zdobyła się na wyznanie łamiące serce.
Jej słowa, choć na pierwszy rzut oka brzmią okrutnie, były w rzeczywistości krzykiem rozpaczy i bezsilności wobec cierpienia, na które musiała patrzeć.
To jest najbardziej traumatyczne doświadczenie w moim życiu, bo chciałam, żeby umarła.
Dorota Wellman podkreśliła, jak bardzo kochała swoją mamę, opisując ją jako jeden z najważniejszych filarów jej życia, obok męża i syna. Ta myśl była dla niej samej szokiem i do dziś pozostaje źródłem ogromnych wyrzutów sumienia.
"Karałam się za tę myśl". Dramatyczna walka z chorobą i poczuciem winy
Myśl o śmierci ukochanej mamy była dla Wellman tak wielkim szokiem, że przez lata zmagała się z ogromnym poczuciem winy. To, co czuła, było dla niej samej niedopuszczalne, stało się źródłem wewnętrznych katuszy.
Karałam się za tę myśl, byłam na siebie wściekła. Nie dopuszczałam, aby ta myśl wracała natrętnie. Kochałam mamę ponad wszystko [...]. Byłam wściekła, że mi to przyszło do głowy.
W tej samej rozmowie dziennikarka przyznała, że jej pragnienie było w gruncie rzeczy modlitwą o koniec bólu. To myśl, którą w bezradności zna wielu opiekunów osób terminalnie chorych.
Myślę, że ta myśl w bezradności w wielu głowach się pojawia. Ja tę myśl miałam w sobie: "Boże, żeby przestała cierpieć".
"Moim zdaniem ona bardzo świadomie umarła". Godność w obliczu nieuniknionego
Okazuje się, że to potworne pragnienie końca mogło być obustronne. Dorota Wellman jest przekonana, że jej mama, zmęczona potwornym bólem i walką, sama podjęła decyzję o odejściu. Nie chciała już dłużej żyć w takim cierpieniu.
Moim zdaniem ona bardzo świadomie umarła. Zrobiła wszystko, by już umrzeć. Nie odebrała sobie życia (…) Przyszły takie etapy, które były wyraźną rezygnacją z życia. Nikomu nie życzę, żeby to przeżywał.
Niewyobrażalnie szczere i bolesne wyznanie Doroty Wellman to głos tysięcy osób, które w ciszy przeżywały podobny dramat, wstydząc się własnych myśli. Jej odwaga w mówieniu o najtrudniejszych emocjach towarzyszących stracie jest dowodem na to, że za słowami, które mrożą krew w żyłach, może kryć się tylko jedno – bezgraniczna miłość.
