Historia Anity i Adriana ze "Ślubu od pierwszego wejrzenia" poruszyła całą Polskę. Gdy na ich rodzinę spadła druzgocąca diagnoza – glejak mózgu – oczy wszystkich zwróciły się na ich heroiczną walkę. Teraz Anita Szydłowska w poruszających słowach zdradza, jak w tym piekle odnajdują się ich małe dzieci i co im mówią, gdy pytają o chorego tatę.
Anita ze "ŚOPW" zdradza, jak dzieci radzą sobie z chorobą
Anita Szydłowska i Adrian Szymaniak byli jedną z ulubionych par programu "Ślub od pierwszego wejrzenia". Wydawało się, że wygrali los na loterii – telewizyjny eksperyment zamienili w prawdziwą miłość, dom i rodzinę z dwójką wspaniałych dzieci.
Tę sielankę brutalnie przerwała diagnoza, która brzmi jak wyrok i mrozi krew w żyłach. U Adriana wykryto glejaka mózgu IV stopnia – jeden z najbardziej agresywnych nowotworów.
W tej niewyobrażalnej tragedii jest jednak pytanie, które łamie serce na tysiąc kawałków: jak wytłumaczyć to wszystko małym dzieciom, które widzą, że ich tata gaśnie w oczach? W najnowszym wywiadzie dla Plejady Anita Szydłowska uchyliła rąbka tajemnicy, jak wygląda ich codzienna walka o dziecięcą niewinność w obliczu śmiertelnej choroby.
Kiedy Adrian trafił do szpitala, to na początku nie mogli go odwiedzać. To były zamknięte oddziały. Wiedzą, że tata jest chory, że ma coś w główce i jeździ do lekarzy, żeby czuć się dobrze, żeby już go nic nie bolało. Wiedzą, że to jest wszystko bardzo potrzebne, żeby tata jak najszybciej do nas wrócił.
Te słowa rozdzierają serce. Anita przyznała, że 6-letnia Bianka i 5-letni Jerzy nie znają medycznej nazwy choroby. Rodzice uznali, że to nie jest właściwy moment, by obarczać ich tak trudnymi informacjami. Wiedzą tyle, ile na tym etapie są w stanie zrozumieć – że tata potrzebuje pomocy lekarzy, by wyzdrowieć i wrócić do domu.
Codzienność naznaczona walką. Tak próbują chronić ich dzieciństwo
Mimo dramatu, który rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami, Anita robi wszystko, co w jej mocy, by zapewnić dzieciom namiastkę normalności. Jej siła i determinacja, by chronić ich dzieciństwo, są godne najwyższego podziwu. Jak sama mówi, nie chce, by ich wspomnienia ograniczały się do szpitalnych korytarzy.
Staram się zapewniać im taką normalną codzienność w tym wszystkim, fundować różnego rodzaju wyjścia i sprawiać, żeby mimo wszystko mieli dzieciństwo nie tylko na szpitalnym korytarzu.
Dla Adriana, który sam doskonale wie, co znaczy dorastać bez ojca, każdy uśmiech Bianki i Jerzyka jest największą motywacją do walki.
