Piotr Fronczewski — ikona polskiego kina i teatru, której głos zna każdy. Ale mało kto wiedział, że za kulisami sławy, przez lata, toczyła się jego najbardziej intymna rola: syna opiekującego się matką, 104-letnią matką Bogną Duszyńską.
Piotr Fronczewski o opiece nad 104-letnią matką
Wszystko zaczęło się od jednego niefortunnego upadku i serii złamań. Bogna Duszyńska, która dobiegała setki, nie mogła już mieszkać sama. Wtedy Piotr Fronczewski, mimo że sam był już w dojrzałym wieku, bez wahania zaproponował jej przeprowadzkę do siebie. Aktor odłożył na bok część zawodowych planów, a myśl o oddaniu matki do hospicjum nawet nie przeszła mu przez głowę.
W jednej chwili, dla 78-letniego aktora, jego świat stanął na głowie — ten, którym kiedyś się opiekowano, teraz sam stał się opoką. To była codzienność pełna czułości, ale i konkretnych obowiązków, która uczyła cierpliwości i pokory.
Stają mi przed oczyma sceny, gdy to ona opiekowała się mną jako berbeciem. Dzisiaj staję przed nią jako stary człowiek wobec drugiego starego człowieka. Ja tę naszą wspólną podróż przez życie rozpatruję w kategoriach cudu. Dziś spłacam dług za jej dobroć, poświęcenie, za te wszystkie lata, gdy była dla mnie oparciem.
- cytowała Fronczewskiego posłanka Agnieszka Górska na Instagramie.
"Trzymając ją w ramionach, mam świadomość, że wziąłem się z niej"
To, co Piotr Fronczewski opisał w swojej autobiografii zatytułowanej "Ja, Fronczewski" , poruszyło Polskę do głębi. Drobne gesty — poranny uścisk czy podanie śniadania — stały się dla niego czymś więcej niż obowiązkiem. Były jak modlitwa.
To jest dla mnie niezwykłe i bardzo cenne doświadczenie. Kiedy rano pomagam jej usiąść, podaję śniadanie, przytulam na dzień dobry, to jest stan, którego nie potrafię opisać. Trzymając ją w ramionach, mam przecież świadomość, że wziąłem się z niej. Dalej nie ma już słów. Jest tylko bliskość. Milczenie. I cisza.
Tak wyglądała jego codzienna „spłata długu wdzięczności” — sensowna, czuła, wymagająca. W tle starość i przemijanie, a na pierwszym planie relacje rodzinne, które potrafią dać siłę.
"Czasami tracę cierpliwość". Piotr Fronczewski szczerze o trudnych chwilach
Piotr Fronczewski nie próbuje niczego lukrować. Opieka nad osobą starszą to nie tylko bliskość, ale i zmęczenie, bezsilność i łzy. Aktor mówi o tym otwarcie: zdarzały się chwile złości i żalu do siebie, a barierę intymności, związaną z fizjologią, trzeba było pokonać błyskawicznie — jak osobisty pielęgniarz, bez skrępowania, ale z ogromnym szacunkiem.
Dla mnie te ostatnie 4 lata z mamą to są rekolekcje. Czasami bywa trudno... Czasami tracę cierpliwość i się złoszczę o co mam potem do siebie żal [...] Mówimy tu również o fizjologii, o kontakcie ze starczą cielesnością. [...] To są trudne rzeczy. Przynajmniej na początku. Nie wiedziałem, jak sobie poradzę.
